Vorið - 01.09.1954, Blaðsíða 27

/
VO RIÐ
„Já, livort við skulum gjöra það!“
sagði Róberta, og kyssti á hönd
mömmu sinnar.
„Þið getið hjálpað mér mikið,“
sagði mamma, „fyrst og fremst með
því, að vera glöð og góð, og láta ykk-
ur aldrei koma illa snman, þegar ég
er að heiman (Róberta og Pétur litu
hvort til annars), því að ég býst við
að verða talsvert inikið í burtu.“
„Við skulum vera góð, það skul-
um við vera,“ sögðu öll börnin í
hjartans einlægni.
„Svo ætla ég líka að biðja ykkur
að spyrja mig einskis, og heldur
ekki neina aðra,“ bætti hún við.
Nú varð Pétur niðurlútur og fór
að strjúka með tánni á skónum eftir
gólfábreiðunni.
„Ætlið þið að lofa þessu?“ spurði
mamrna.
„Ég er búinn að spyrja Rut,“
sagði Pétur, „mér þykir það nú
mjög leiðinlegt, en ég hef nú gert
það.“
„Og hvað sagði hún?“
„Hún sagði, að við myndum
nógu snemnta fá að vitía hið rétta.“
„Ykkur er ekki nauðsynlegt að
fá að vita neitt um þetta. Það eru
verzlunarmálefni, sem þið hafið
ekkert vit á.“
„Nei,“ sagði Róberta. „En snertir
það nokkuð stjórnarráðið, af því að
pábbi vann þar á skrifstofunni?"
„Já,“ svaraði miamma. „En nú er
kominn háttatími, börnin mín, og
105
þið skuluð reyna að vera glöð, þetta
lagast allt seinna.“
„Þá mátt þú ekki heldur vera
hrygg, mamma," sagði Fríða, ,,og
við skulum áreiðanlega vera góð og
hlýðin."
Mammla andvarpaði og bauð
þeinr öllum góða nótt méð kossi.
„Við skulnrn byrja undir eins
snennna í fyrramálið að vera góð,“
sagði Pétur. „Góða nótt.“
Litlu stúlkurnar lögðu frá sér föt-
in með nreiri vandvirkni en vana-
lega.
„Heyrðu, Róberta," sagði Fríða
um leið og hún braut saman svunt-
únla sína. „Þú lrefur svo oft talað
unr, lrvað það væri leiðinlegt, að
aldrei kæmi neitt fyrir svipað því,
sem gerist í sögunum. Nú held ég að
það sé að konra."
„Ég lref aldrei óskað eftir neinu,
senr yrði til þess að gera nrönrnru
hrygga," sagði Róberta. „Þetta er
allt svo hræðilegt."
Og ekki breyttist það til batnaðar
næstu vikur.
Manrnra var nrjög sjaldan heima.
Máltíðirnar voru leiðinlegar. Létta-
stúlkan var látin fara, en Emnra
frænka kom í heimsókn. Hún ætl-
aði til Þýzkalands, til þess að verða
þar heinriliskennari lrjá einhverri
fjölskyldu. Hún átti mjög annríkt
við að búa sig undir ferðina. Fötin
lágú á víð og dreif í kringum lrana,
og saunravélin snerist frá nrorgni til
. kvökls.