Vorið - 01.09.1954, Blaðsíða 31

V O RIÐ
109
„Æ, hvað er þetta?“ hrópuðu litlu
stúlkurnar.
„Það eru aðeins rottur,“ sagði
maðurinn, og fór leiðar sinnar og
lokaði dyrunum. En af súgnum við
það slokknaði ljósið.
„Ó,“ sagði Fríða. „Ég vildi óska,
að við hefðum aldrei farið hingað,"
og í sama bili velti hún einum stóln-
um um koll.
„Aðeins rottur," endurtók Pétur
í myrkrinu.
„En hvað litlu mýsnar urðu
hræddar," sagði mamma. „F.g held
að það hafi ekki verið rottur.“ Hún
hafði nú fundið eldspýtnastokkinn
og kveikti aftur á kertinu.
„Gott og vel,“ sagði hún. „Þið
ltafið oft verið að óska, að eitthvað
óven julegt bæri við. Nú eruð þið að
fá óskir ykkar uppfylltar. Finnst
ykkur þetta ekki vera nógu líkt æv-
intýri. — Ég bað frú Viney að kaupa
dálítið af brauði, smjöri og kjöti
og hafa kvöldmatinn tilbúinn
banda okkur. Ég vona, að hún hafi
l'agt á borðið í borðstofunni, við
skulum koma þangað.
í borðstofunni var ennþá dimm-
ara en í eldhúsinu, því að þar voru
veggirnir hvítir, en dökkir í borð-
stofunni, og þvert yfir loftið voru
gildir, dökkir bitar. Dálítið af íyk-
Ugum húsgögnum stóð þarna á víð
og dreif. Þarna var borðstofuborðið
og stólarnir, en enginn matur var
sjáanlegur.
„Við skulum leita í hinum her-
bergjunum," sagði mamma, og alls
staðar fundu þau húsgögn, eldhús-
áhöld og alls konar furðulega hluti,
— en engan mat.
„Þetta er ljóta kerlingin,“ sagði
mamma, „hún befur farið með pen-
ingana, en ekki skilið eftir neinn
mat banda okkur."
„Eigum við þá ekki að fá neinn
kvöldmat?“ spurði Fríða, ákaflega
vonleysisleg á svipinn, og steig um
leið ofan á súpudisk, sem auðvitað
brotnaði.
„Jú, jú,“ sagði mamma, „við
þurfum bara að komast í einn stóra
kassann, er settur var niður í kjall-
arann. Fríða, gáðu að hvar þú stíg-
úr niðurl Pétur! Þú getur haldið á
Ijósinu fyrir mig.“
(Framhald).
Faðir og sonur.