Vorið - 01.09.1954, Blaðsíða 16

94
V O R I Ð
GUÐMUNDUR EIRÍKSSON:
Kvöldstund hjá börnum.
Leikur í einum þætti.
Leiksviðið stofa á prestssetrinu.
Leikendur:
Anna og Ari, systkini, sjómannsbörn.
Björg og Bárður böm prestsins.
Björg og Bárður sitja sitt við hvorn
borðsenda og eru að ljúka við að lesa
undir næsta dag.
BÁRDUR (skellii aftur bókinni):
Búinn, hættur! Halló. hæl
BJÖRG: iÞegiðu, drengur, ég er að
enda við að læra sálminn.
BÁRÐUR: Þú ert ævinlega jafn
mun lyfta hattinum, — sagði bónd-
inn. — Fuglinn getur þá flogið leið-
ar sinnar, og hvað á ég þá að gjöra?
— Þegar hann • hafði þetta mælt;
steig hann á bak, reið inn í skóginn
og linnti ekki ferðinni fyrr en hann
kom í kofann sinn.
Áður en hann fór af baki, kallaði
hann til konu sinnar:
— Þú skalt ekki vera hrædd, kerli
mín, ég slæ þig ekki. Ég hef fundið
aðra, sem eru heimskari en við. Og
með því að við erum ekki heimsk-
ustu hjónin á þessum hnetti, trúi
ég ekki öðru en við komumst út úr
basli okkar. Við skulum bara vinna
leiðinleg. Alltaf dauf og merki-
leg. Þykist vera svo góð og guð-
hrædd.
BJÖRG: Það er nú ekki skemmti-
legt fyrir pabba, ef við kunnum
verst og högum okkur líka illa.
BÁRÐUR: Er það nokkuð verra
lyrir hann en aðra loreldra að
eiga óþæg börn?
BJÖRG: Þú veizt nú sjálfsagt mæta
vel, að þú átt ekki að blóta eða
láta eins og álfur.
BÁRÐUR: Hvernig veit ég það,
nenra þú sért alltaf að jamla á
því og minna mig á, hvað sé rétt
og sjá svo, hvort við geturn ekki
bætt kjör okkar.
En hvernig fór svo með manninn,
sem átti hestinn? ..
Hann sat og gætti hatts bóndans,
Jrar til hann var leiður og Jrreyttur,
og svo gægðist hann undir hattinn.
Þá uppgötvaði hann, að hann hafði
verið alveg eins heimskur og kona
hans. Svo fór hann lreim, og þegar
þangað kom, hafði bóndinn sent
aftur bæði hestinn, skyrtuna og
gullpeninginn. Þá sögðu bæði hjón-
in: Látum Jretta verða okkur til
varnaðar. Aldrei frarnar skulurn
við láta heimskuna fara svo illa með
okkur. Lausl. þýtt H. J. M.
í