Vorið - 01.09.1954, Blaðsíða 36
114
V O R I Ð
Úr heimi harnanna
ÞEGAR ÉG VAR f SVEIT.
Ritgerð við barnapróí 1954
Verðlaunaritgerð.
Það var sunndagsmorgunn í ágúst.
Sólin var að koma upp. Döggin
glitraði á hinum hávöxnu punt-
stráum, sem uxu á túnum bænd-
anna í Núpasveit. Fossaniður heyrð-
ist í fjarska.
Þennan morgun óð lítill snáði
jressar glitrandi daggarperlur, á leið
heim yfir túnið. Hann var rauð-
hærður og freknóttur, með gráblá
augu, og kom frá því <að reka kýrn-
ar. Hann var með lítið keyri í hönd-
um, sem hann sló jafnt og þétt til
beggja hliða við hvert fótmál, svo að
hinar glitrandi perlur hrundu af
puntum, sem höggin bitnuðu á.
Loks náði hann heim eftir hina
ströngu og löngu göngu, og leit nú
hreykinn yfir hið mikla afrek, sem
var Jdó ekki meira en það, að lítil,
dökk slóð í daggarperluhafinu
merkti för drengsins. Því næst sneri
hann sér við og gekk inn.
Valjyjóísstaður er gott heimili
allt livað snertir hreinlæti og aga.
Þetla er fjórbýli og bóndinn, sem ég
er hjá, heitir Halldór, en húsfreyjan
Unnur. Eg hafði komið um vorið
með strandferðaskipinu Heklu, og
var búinn að vera í þrjá mánuði á
Jressu góða heimili. Heimilisfólkið.
kallaði mig glókoll af hinu nauða
hári mínu. Ekki þótti mér mikið til
Jtess nafns koma. Ég hafði aldrei áð-
ur verið í sveit, og fannst Jaað Jdví
mjög gaman.
Ntí átti ég að fá frí eftir morgun-
störf mín, því að það fékk ég alltaf