Æskan - 01.10.1990, Blaðsíða 10

Pétur fer f sveit
Smásaga eftir Birgittu Halldórsdóttur - 2. hluti.
Svo fór mamma. Pétur langaði mest til að hjúfra sig
að henni og skæla en hann gerði það ekki. Mamma
var ekki góð lengur. Hún var að svíkja hann. Mamma
var að fara langt í burt og ætlaði að skilja hann eftir
einan í sveitinni. En mamma faðmaði hann. Hún
sagði:
- Vertu nú duglegur strákur, Pétur minn. Þú veist
að ég kem svo aftur um næstu helgi og kveð þig
áður en ég fer utan. Ég verð í önnum þessa viku að
ganga frá leigunni á íbúðinni og taka mig til. Þess
vegna er best fyrir þig að vera hérna. En um næstu
helgi ætla ég að vera hér. Þá er ég viss um að þú
verður farinn að una þér vel í sveitinni.
Pétur sagði ekkert. Hann vissi að það tjóaði ekki.
Mamma gat ekki skilið að hann vildi ekki verða eftir.
Hann var búinn að reyna að segja henni það svo oft.
Mamma skildi ekki neitt.
Þegar mamma var farin vissi Pétur ekkert hvað
hann átti að gera. Árni setti dótið hans inn í herberg-
ið hennar Lísu. Þau áttu að hafa sama herbergi. Pétri
var alveg sama. Töskurnar máttu standa þarna. Hann
ætlaði ekki að taka upp úr þeim.
Pétri leið illa. Árni, Inga og Lísa voru alltaf að tala
við hann. Inga frænka spurði mikið um skólann og
hrósaði Pétri fyrir hvað hann hefði verið duglegur.
Mamma hafði sagt henni það.
Lísa hoppaði í kring um Pétur og sagðist hlakka
til að hafa hann í allt sumar til að leika við. Svo ættu
þau líka að vinna ýmislegt, sækja og reka kýrnar og
hjálpa til við heyskapinn. Pétur var í vandræðum-
Hann vildi ekki tala en hann varð að svara.
Árni sagði krökkunum, Pétri og Lísu, að koma
með sér út. Hann þurfti að gá að kindunum. Þær
voru úti á túni. Sumar voru bornar en aðrar voru enn
með lömbin í maganum sínum. Litlu lömbin voru
mjög falleg. Þau voru allavega á litinn, hvít, svört,
grá, mórauð og flekkótt. Þau voru líka skemmtileg.
Þau hoppuðu og skoppuðu í sólskininu.
Pétur sá líka tvö lömb koma í heiminn, úr sömu
kindinni. Árni sagði að þá væri hún tvílembd en
kindur væru einlembdar ef þær ættu bara eitt lanib.
Litlu nýfæddu lömbin voru rennandi blaut en mamm-
an sleikti þau. Litlu seinna voru þau farin að reyna að
standa á fætur og finna spenana á ánni. Pétur var
hissa á hvað þau voru dugleg.
Árni sagði ef Pétur yrði duglegur í sumar þá fengi
hann kannski að eiga eitt lamb sem seinna yrði full-
orðin kind og sjálf eignaðist lömb. Þá yrði Pétur hálf-
gerður bóndi. Það væru allir bændur sem ættu kind-
ur. Pétur sagði ekkert. Hann langaði ósköp mikið til
að fá að eiga eitt lamb en það var ekki hægt. Hann
yrði aldrei duglegur í sveitinni. Það var ekki hægt að
vera duglegur þegar manni leiddist. Pétur
reyndi að kingja kökknum sem sat í hálsin-
um á honum. Þetta var allt svo leiðinlegt. Ef
mamma hefði verið á Hofi líka þá hefði Pét-
ur orðið duglegur og fengið lamb. Þegar
kaffitíminn kom var Pétur orðinn svo svang-
ur að hann verkjaði í magann. Hann vildi
helst ekki borða neitt en hann fékk sér sarnt
eina brauðsneið og mjólkurglas. Hann dauð-
langaði í meira en stillti sig. Það var girnileg
súkkulaðiterta á borðinu en Pétur vildi hana
ekki. Hann sagði kurteislega: „Nei, takk,
þegar Inga frænka bauð honum sneið.
Dagurinn silaðist áfram. Pétur fór með
Árna, Ingu og Lísu í fjósið. Hann sá litla, fal'
lega kálfa og svo allar kýrnar. Hann þekkti
kýrnar með nöfnunt. Lísa hafði kennt honum
10 ÆSKAN