Æskan - 01.10.1990, Blaðsíða 45

Hrafnirm
eftir Arnþrúði Dagsdóttur 12 ára
Yfir mjöllina flaug hrafninn. Hann settist tign-
arlega á hrímaðan stein. Það var kalt. Hann hristi
hausinn og horfði upp í himininn. Hann var fag-
ur. Allt var fagurt á veturna. Samt kalt og dapur-
legt. Einhvern veginn sorglegt. Kannski var feg-
urðin fólgin í því. Og þó. Hann botnaði ekkerrt í
þessu, vissi bara að það var kalt og fallegt.
Það var byrjað að snjóa. Hvítum, stórum, hlý-
legum jólasnjókornum. Hrafninn horfði á þau
með eitthvað í sviþ sem enginn skildi. Síðan rauf
hann kyrrðina með vængjaþyt og krunki. Og í
snjókomunni flaug hann gegnum skóginn þar
sem trén voru komin með hvíta blæju, fram hjá
bústöðum mannanna þar sem enginn skildi neitt
og enginn tók eftir neinu sem máli skipti, í átt til
fjallsins. Yfir sjóinn og hólana í átt til fjallsins.
í gjótu ofarlega í fjallinu beið hann eftir myrkr-
inu sem kom og lagði svarta hulu yfir landið.
Hann lokaði augunum og hvíldi sig dálitla stund.
En þegar hann opnaði þau aftur var allt annar
svipur yfir öllu. Uppi á himninum skinu stjörn-
urnar og frostrósir glitruðu í kringum hann. Þá
leit hann upp og táraðíst. Hvers vegna þarf feg-
urð alltaf að vera svona sársaukafull? Hann sem
stuttu áður hafði svifið um í hvítri paradís og ver-
ið hamingjusamur stóð nú og horfði upp í himin-
inn og grét. Myrkur og snjór.
Loks teygði hann úr sér og harkaði af sér. Síð-
an sofnaði hann. Hrafninn, sem margir segja að
hafi engar tilfinningar, trú eða ást, sofnaði í
snjónum. Og öllum var sama. Hann var einn.
Einn í myrkri og snjó. í sinni eigin paradís í gjót-
unni góðu. Og frostið kreppti að. Það var ekki
lengur létt og saklaust heldur kalt og grimmt.
Það lifðu ekki allir nóttina af. Frostið, snjórinn
og myrkrið, sem honum fannst fallegt, deyddu
hann. Og í morgunsárinu lá hann undir hvítri
hulu. Hulu sem getur bæði hulið illt og gott eins
og myrkrið.
(Sagan lilaal aukaviðurkenningu í samkeppni Æskunnar og
Barnaútvarpsins 1989)
ÆSKAN 49