Æskan - 01.10.1990, Blaðsíða 48

Einföld
afvötn u n
eftir Munda
„Nú leikur allt í lyndi—“ söng Halla
um leið og hún skaust út á götuna.
Hún var á ferð vestur í þorpið á
skemmtun. Allmikið var farið að
rökkva. Pegar hún nálgaðist ána sem
skipti þorpinu í vestur- og austurhluta
heyrði hún sagt drafandi róm.
„Hvaða flýtir er á þér, stúlka. Lof-
aðu mér að leiða þig. Mér þykir svo
óskaplega gaman að tala við fallegar
stúlkur. “
„Nei, kallaði hún á móti. Þú ert
drukkinn eins og svín og átt nóg með
þig, Fulli-Kobbi.“ Hún þekkti strax að
þetta var hann, orðlagður fyrir óreglu
og kvennaflangs, átti þrjú eða fjögur
börn með jafnmörgum stúlkum.
„Hvers konar önugheit eru þetta.
Svona látið þið, þessar hofrófur," kall-
aði hann þvoglumæltur á móti. “En
bíddu bara við. Ég skal ná í skottið á
þér og láta þig fá það sem þér kemur
best.“
„Já, reyndu bara hvað þú getur,“
ansaði hún og tók á sprettinn vestur
að brúnni yfir ána.
Fulli-Kobbi herti á sér en var ó-
stöðugur í spori og slagaði eins og
æðarbliki á göngu, ákveðinn að ná
ungu stúlkunni sem hlaut að vera eftir-
sóknarverð.
Þegar Halla kom að brúnni sá hún
ekkert til Kobba og hallaði sér upp að
gisnu handriðinu en brúargólfið var
sleipt af ísingu.
Brátt heyrði hún rnásið í honurn
svo að nú flýtti hún för sinni á
skemmtunina án þess að gefa honum
gaum.
Hann sá aftur á rnóti bráðina við
brúarhandriðið og tók undir sig stökk
þangað en gætti ekki að hversu brúin
var hál.
Hann skall flatur og rann á fullri
ferð beint niður í brúarhylinn. Á yngri
árunt hafði hann lært sund og var vel
fær í þeirri íþrótt þótt hún hefði ekki
verið æfð lengi.
Þótt ölvaður væri tók hann ó-
sjálfrátt sundtökin en barst með ár-
straumnum nokkuð niður ána enda
fullklæddur og í vetrarfrakka.
Öðru hverju gat hann tyllt niður
tánum en þegar fyrir honurn varð
kaðalspotti er virtist standa upp úr
vatninu með langa og trosnaða þræði
greip hann um endann og gat vöðlað
þráðunum utan um handlegginn.
Taugin færðist að vesturbakkanum
með blæstri þess er dró hana og virtist
eitthvert ferlíki sem þunglanraðist á
land nreð drunurn og mási.
í ánni þótti Kobba taugin himna-
sending en nú tók að kárna gamanið
þegar hann gat ekki losað sig en ýrn-
ist liljóp eða dróst á eftir bjargvættinni
er hvataði för sinni.
Þegar birti af ljósunum í þorpinu
sá Kobbi að hann var bundinn aftan í
ntannýga nautinu hans Árna í
Hvammi.
/
í myrkrinu hafði það brotist út úr
kofa sínum án þess að eftir væri tekið
og rann á kúalyktina fyrir vestan
þorpið.
Á þungu skriði héldu þeir félagar
vestur aðalgötuna og fólk hrökk frá
felmtri slegið þar til kom að skemmti-
staðnum.
Þar stóð mannhringur fyrir. Hand-
sömuðu rnenn bola og skáru á hala-
hárin sem flækt voru um handlegg
Fulla-Kobba og höfðu sumsstaðar
skorið inn að beini. Kobbi var líka
talsvert rnarinn og meiddur eftir ævin-
týrið.
Hann náði sér að fullu eftii'
nokkurn tíma en áfengi smakkaði
hann ekki eftir þessa merkilegu af-
vötnun sem varð honum heilladrjúg-
Hann fékk góða vinnu, varð farsæll
heimilisfaðir og var aldrei síðan kall-
aður Fulli-Kobbi
(Islenskur stíll úr Hafradalsskóla frá 31■
jan. 1931. Höfundur: Ingimundur Ingi-
mundarson, bóndi á Svanshóli í Stranda-
sýslu )