Heimilisblaðið - 01.12.1954, Blaðsíða 6

horfði upp til hans fallegum,
góðlegum augum. Davíð strauk
blíðlega um höfuð honum, og
svo andvarpaði hann aftur.
Hvernig yrði með sönginn, ef
hann kæmi ekki í tæka tíð,
áður en guðsþjónustan byrj-
aði? Kórinn gat ekki verið án
raddar hans, ef lofsöngurinn
átti að hljóma, þvi að hann var
sá eini, er hafði verulega góða
tenórrödd. Watcyn hafði að
vísu fallega og kraftmikla rödd,
en hann hafði verið dálítið
rámur upp á síðkastið, og Evan
gamli Thomas, veglagninga-
maðurinn ... já, það var
ómögulegt að treysta honum.
Hann var of gamall.
Að vísu höfðu þrír nýir menn
með tenórraddir gengið í kór-
inn, en þeir voru allir svo ung-
ir, að þá vantaði ennþá mýkt
og fyllingu, sem hverjum söng-
meftmi er nauðsynlegt að hafa.
Nei, án hans yrði frammistaða
kórsins hörmuleg, um það var
Davíð Mostyn sannfærður.
En það var óvíst, að hon-
um tækist að komast í tæka
tíð til guðsþjónustunnar, því
að nú heyrði hann aftur hið
aumkunarlega jarm. Fan rak
snoppuna í hné Davíðs. Þetta
var góður fjárhundur, sem
þekkti skyldur sínar.
Stormurinn var skollinn á.
Það komu snarpar vindhviður
af norðri. Þær báru með sér
klukknahljóminn neðan úr
dalnum og feyktu honum eins
og voð utan um Davíð, sem
horfði íbygginn á svip til him-
ins. Skýin þutu áfram á fleygi-
ferð.
Fan þefaði upp í loftið, eins
og hann væri að reikna út,
hvað biði þeirra. En Davíð
fann einnig hinn sérkennilega
þef, sem er undanfari mikillar
snjókomu — fyrsti fyrirboð-
inn uppi í fjöllunum um að
tími sé kominn til þess að reka
stóra fjárhópinn úr beitinni í
fjallshlíðunum niður í dalinn.
- Komdu, Fan, sagði Davíð
og rétti úr sér, ákveðinn á svip.
Það verður ekki sungið í kvöld!
Davið Mostyn hóf erfiða
göngu upp fjallshlíðarnar, en
fyrir eyrum hans hljómaði
stöðugt klukknahljómurinn
gegnum storminn, en nú var
hann ekki lengur voldugt kall,
heldur eins og seiðandi hlátur.
Þannig hlógu líka álfarnir, sem
gengu ljósum logum á sumrin
um græna dali Wales. Hlát-
urinn fylgdi Davíð eftir, skap-
raunaði honum — klukkurn-
ar gerðu gabb að honum.
- Þau geta ekki sungið jóla-
lofsönginn án þín! Það verður
enginn kórsöngur við guðs-
þjónustuna í dag! sögðu klukk-
urnar hlæjandi. Og stormur-
inn öskraði þessi orð í andlit
honum.
En allt í einu breyttist
hljómur klukknanna, og Davíð
Mostyn hlustaði undrandi. Þær
sungu blítt um kyrrð angandi
sumarkvölda, um græna dali
og brosandi marglit blóm og
fuglasöng.
- Vertu ekki hræddur, sögðu
klukkurnar hughreystandi við
hann. Kórinn mun syngja bet-
ur en nokkru sinni fyrr undir
guðsþjónustunni.
Davíð hlustaði með athygli.
Klukkurnar fengu ennþá ann-
an og nýjan hljóm. Nú var
hljómurinn djúpur og þrótt-
mikill, eins og þegar ungfrú
Price lék á litla kirkjuorgelið.
Davíð þekkti vel „Adeste Fid-
eles“. Kórinn söng það á velsku
[186]
— um vitringana þrjá, sem
komu til Betlehem til þess að
færa hinu nýfædda barni gjaf-
ir sínar.
Fan hafði safnað saman
fénu. Af eðlisávísun hópaðist
féð saman og leitaði skjóls
undir klettadrangi. Síðan hélt
hópurinn hægt af stað niður
í dalinn og forystuféð á und-
an. Davíð og Fan ráku féð í
áttina að fjárhúsunum, þar
sem var þurrt afdrep. Davíð
hafði sett hey í jöturnar.
Fan hoppaði ánægður og
kátur í kring. Hann var glaður
yfir því að hafa lokið hlutverki
sínu. Davíð stóð álútur yfir
kindinni, er hafði jarmað svo
sárt uppi í fjallinu. Henni leið
ekki vel, vesalings skepnunni.
Davíð rétti úr sér og leit á
gamla silfurúrið sitt. Nú var sá
tími kominn, að kórinn skyldi
syngja lofsönginn — og hann
mundi sjálfsagt hljóma herfi-
lega, hugsaði hann.
Veðrið hafði ekki lægt enn-
þá, en þó var það ekki eins
ofsafengið og áður. Með storm-
inum barst ljúfur söngur í lofti:
Dýrð sé Guði í upphæðum
og friður á jörðu
með þeim mönnum,
sem hann hefur velþóknun á.
Það hljómaði dásamlega.
Þróttmiklar tenórraddir hófu
sig til himins með undirleik
sterkra bassaradda og mjúkra
kvenradda, sem voru þýðar
eins og hjá móður, sem syng'
ur barn sitt í svefn.
Davíð Mostyn kinkaði kolli-
Já, þetta var prýðilegt, lof-
söngur, sem var jólunum sam-
boðinn!
Hann undraði alls ekki, að
hann skyldi heyra söng kirkju-
HEIMILISB LAÐ IÐ