Heimilisblaðið - 01.12.1954, Blaðsíða 32

MAN NDÓMSÁR
FRAMHALD5SAGA EFTIR A. J CRONIN
þess háttar með því að binda sam-
an endana með sterku garni. Síðan
hefst spilið. Þátttakendur kasta
hringunum fimm hver á eftir ann-
an í réttri röð, og gæta þess, að
fjarlægðin sé hæfileg milli þeirra og
spjaldsins og alltaf sú sama. Sá
vinnur, sem fyrst kemst upp í 200.
Hringirnir verða að falla alveg nið-
ur á fjölina, svo að kastið sé að
marka, en mega ekki hanga á töpp-
unum.
Lausn á krossgátu í 9.—10. tbl.
Lárétt: 1. Mest, 4. Svea, 8. ólu,
10. ill, 11. Kínaveldi, 12. ómennum,
15. auðveldar, 18. Unu, USA, 20.
Karl, 21. úrin.
Lóðrétt: 1. Móka, 2. Elí, 3. sund-
maður, 5. Vilmundur, 6. eld, 7. alin,
9. kvenleg, 13. bauk, 14. æran, 16.
una, 17. asi.
Slæmar framtíðarhorfur fyrir
innheimtumanninn.
Hann skrifaði í flýti svar sitt:
- Eg kem. Ég mun koma yður á
óvart í Wallace-stofnuninni. Kveðja.
Duncan.
Duncan hafði lokið krufningunni.
Hann kinkaði kolli til aðstoðar-
manns síns og fór út úr kuldalegu
likskurðarstofunni í kjallaranum í
Wallace-stofnuninni. Hann gekk upp
stigann, sem lá að einkaskrifstofu
hans.
Hann var íhugull á svipinn á með-
an hann las yfir fyrirlesturinn, sem
hann ætlaði að flytja innan skamms.
Nú hafði hann starfað í tvö ár við
Wallace-stofnunina. Og því var ekki
að leyna, að hann hafði breytzt í
útliti og framkomu. í fasi hans var
myndugleiki, og andlitssvipur hans
var strangari en fyrr. Það var
orðinn vani hjá honum að hleypa
brúnum oftar en yfir smásjánni.
Augu hans voru köld og miskunn-
arlaus.
Hann hrökk við, þegar barið var
að dyrum. Það var yngsti aðstoð-
arlæknir hans, Heddle.
- Það var hringt frá doktor Geisl-
er og spurt, hvenær rannsókninni
yrði lokið.
- Síðdegis í dag. Skilið til hennar,
að ég muni líta inn, áður en ég flyt
fyrirlesturinn.
- Það skal ég gera. Það var dá-
lítið hik á unga lækninum. Hann
var á báðum áttum, hvort hann
ætti að segja það, sem honum bjó
í brjósti, en svo herti hann upp
hugann og sagði:
- Lee prófessor var viðstaddur
krufninguna. Hann sagðist aldrei
hafa séð gerða nákvæmari rann-
sókn. Ég get vart lýst því með orð-
um, hve hreyknir við erum yfir
því, að þessi þýðingarmikla rann-
sókn hefur heppnazt svo vel.
Duncan kinkaði kolli, án þess að
láta á því bera, að hann hrifist af
hrósyrðum þeim, er forstjóri stofn-
unarinnar hafði sagt um hann. Það
var orðið honum eiginlegt að brynja
sig algeru hlutleysi. Með stálvilja
stefndi hann að ákveðnu marki.
Þegar Heddle var farinn, tók hann
saman blöð sín og gekk út. Skömmu
seinna hélt hann áleiðis til skrif-
stöfu doktor Geislers.
Anna stóð álút yfir smásjé.
Hún horfði í hana með athygli. - Það
nú greinilega sjá skiptingu, sagði
hún hálfupphátt.
- Það var ágætt.
- Þér ættuð að sýna ofurlítið
meiri hrifningu, þar sem þessi at-
hugun færir sönnur á hina nýju
kenningu yðar.
Hann sagði, án þess að honum
stykki bros:
- Ég vissi þetta í gærkvöldi, þeg-
ar ég horfði á það sama og þér virð-
ið nú fyrir yður.
Hún rétti úr sér og strauk hárið
frá enninu.
- Nú hefur okkur loksins tekizt,
eftir tveggja ára stanzlaust starf,
að sanna mikilvægi kenningarinn-
ar um hæfni taugaendanna til að
gróa saman. Þetta þýðir, að þér
náið upp á efstu tröppu mannvirð-
ingastigans. Og svo eruð þér ekki
hrifinn!
- Hvað viljið þér, að ég geri?
Standi á haus ?
Hún bandaði frá sér með hönd-
unum.
- Ég mun víst aldrei skilja ykk-
ur Skota! Þið leggið kapp á að
vinna, — en þið gleðjizt ekki yfir
neinu.
Hann horfði á hana, eins og úr
fjarska.
- Það stendur ekkert um það í
verkefni mínu, að ég eigi að gleðj-
ast yfir hlutunum. Þegar ég hóf
þessa þrælavinnu, vissi ég nákvæm-
[212]
HEIMILISBLAÐIÐ