Heimilisblaðið - 01.12.1954, Blaðsíða 3

HEIMILISBLADIÐ
43. árgangur, 11.—12. tölublað — Rcykjavík, nóv.—des. 1954
aÓLIN eru í nánd, —
ljósanna mikla hátíð.
Hugsum okkur, að
jólin hyrfu allt í einu.
Myndi oss, sem alizt
höfum upp í kristnu landi, þá
ekki finnast ömurlegt skamm-
degismyrkrið og dauðaþögnin
óbærileg, ef kirkjuklukkurnar
hættu að hringja inn blessuð
jólin? En þá ættum vér líka
að þakka Guði fyrir jólin og
glata ekki jólaboðskapnum úr
hjarta voru. Taka alltaf á móti
honum eins og barn. Vantrú-
in á erfitt með það, því hún
vill engu trúa, nema því sem
hún skilur — en skilur þó svo
ósköp lítið. Matthías kveður
svo:
Ljá mér, fá mér litlafingur þinn
ljúfa smábarn; hvar er frelsarinn?
Fyrir hálmstrá herrans jötu frá
hendi eg öllu: lofti, jörð og sjá.
Matthías finnur, hvers virði
það er að glata ekki „barn-
inu“ úr hjarta sínu. Jónas Hall-
grímsson finnur líka sárt til
þess, sem hann hefur misst,
þegar hann kveður:
Jólum mínum uni ég enn —r
og þótt stolið hafi
hæstum Guði heimskir menn:
hefi eg til þess rökin tvenn,
að á sælum sanni er enginn vafi.
Þegar jólin ber að garði, þá
mun enn í dag vera þannig
ástatt fyrir mörgum, að trúin á
sjálfan jólaboðskapinn, eins og
hann er oss fluttur í frásög-
um guðspjallanna, er horfin,
eða því sem næst — en eftir
eru aðeins mannlegu ,,rökin“
fyrir framhaldi lífsins.
Þar sem kenningar efa-
semda- og gagnrýnismannanna
ná tökum á hjörtum manna,
þær kenningar, að frásögur
guðspjallanna um yfirnáttúr-
legan getnað Jesú, fæðing hans
og líf hans séu óábyggilegar í
mörgum atriðum, þar verður
guðstrúin á reiki og guðshug-
myndin þokukennd.