Heimilisblaðið - 01.07.1957, Síða 14

kaffihúsum í úthverfi borgarinnar, þar sem
fólk drakk Mokka-kaffi úr litlum bollum
og háttsettir Egyptar reyktu vatnspípur sín-
ar. Andartak horfði hann hikandi á hana.
Giulia var nú aftur í svarta silkikjólnum og
bar skartgripi sína. Hún leit dásamlega út.
„Eftir hverju bíðum við?“ spurði Giulia
Barini ofurlítið óþolinmóð. Þögull lagði hann
léttu pelskápuna yfir herðar hennar. Án þess
að mæla orð frá vörum, óku þau í tungls-
skinsbjartri nóttinni.
Kaffihús Ismails lá við útjaðarinn á stór-
um skemmtigarði. Svæfandi ilmur dökk-
rauðra blóma barst inn um opna gluggana
og blandaðist sterkri lykt tyrkneska tóbaks-
ins.
Dásamleg augu Giuliu virtu Arthur de
Jongk fyrir sér. Hann gat ekki lesið hugs-
anir hennar. Hann var orðinn órólegur. Þetta
var í fyrsta sinn á ævi hans að hann var
óviss, í fyrsta sinni hélt hann spilunum ekki
fast í hendi sér. Hann hafði ávallt verið
fullur af sjálfsöryggi og mætt lífinu með
sigurvissu brosi.
Nú var hann ekki lengur ofjarlinn —
heldur konan, sem sat andspænis honum.
Hún skemmti sér við að láta smaragðsháls-
festina renna í gegnum fingur sér. Augu hans
störðu eins og dáleidd á þetta.
,,Fjölskylduskartgripirnir?“ spurði hann
allt í einu.
„Já, anzi fallegir, er það ekki? Ég held
að þeir séu líka talsvert verðmætir. Skart-
gripirnir tilheyrðu ömmu minni áður. Gömul
ítölsk vinna. Langar yður að virða þá betur
fyrir yður?“ Hann ætlaði að malda x móirm,
en hún var þegar búin að taka festina af
sér með fljótu handbragði og rétti honum
hana. Andartaki lokaði Arthur de Jongk
augunum, þá brosti hann örlítið með erfiðis-
munum og rétti henni festina aftur.
„Mjög falleg, Giulia, en ég hef ekkert vit
á skartgripum."
Hún setti festina aftur um hálsinn róleg
í fasi. Hann stóð upp.
„Við skulum fara, það er framorðið, og
ég verð að fara snemma á fætur í fyrra-
málið." Rödd hans var hás: „Ghilia, ég ferð-
ast burtu í fyrramálið, ég hef fengið sím-
skeyti. Það er áríðandi — ég verð að
fara . . .“ Varir hennar skulfu, en augu henn-
ar tindruðu. Aftur færðist ólýsanlegt bros
yfir varir hennar.
„Þá skulum við fara, Arthur,“ sagði hú®1
Hann gekk á eftir henni ringlaður. Stójj
heimi þá alveg á sama, að hann þurfti 3
fara svona fljótt burt? Þau óku undir skugS'
sælum pálmatrjánum í skemmtigarðinU111'
Allt í einu heyrði hann rödd Giuliu: ^
hverju kyssir þú mig ekki?“
Hann stöðvaði bílinn. örvænting skein ar
augum hans.
„Ég má það ekki, ég á það ekki skik^’
Giulia!“
„Átt ekki skilið?“
„Spurðu ekki!“
Hann heyrði lágan hlátur.
„Maður þarf ekki að skammast sín fjríir
að eiga enga peninga. Þú ert engirm svika
hrappur, Arthur de Jongk — eða hvað Þ®.
nú er sem þú heitir — þú hefur af alel
reynt að gerast svindlari, að stela skartgr1?,
um, en þú gazt það ekki! I kvöld —
hefðir auðveldlega getað skipt á minni háls
festi og látið mig fá óekta í staðinn, ég iel
undan af ásettu ráði — slunginn skartgnP3
þjófur . . .“
Hún hætti, því hún heyrði hann hl^í3'
Það var skær fagnaðarhlátur.
„Giulia, yndislega litla Giulia, þetta er
fallegasta ævintýrið, sem ég hef nokkru siu11*
lent í á ævi minni. Þú hefur grunað mig ulU'
að ég hafi ætlað að stela gimsteinum ,
ég. . .“, haim tók andköf, og hló
„Giulia, það var einmitt hið gagnstæða ,
mig. Ég hélt, að þú værir svindlari! SiUaf
agðarnir — já, fyrirgefðu, þeir eru alve^
eins slípaðir og steinarnir, sem var
frá hertogaynjunni af Leichester fyrir tve1111
ur mánuðum í London. Sporin voru i-3*
til Egyptalands, félag mitt. . .“
„Þitt hvað?“ Augu Giulias skutu guelS^
um, nú leit hún vissulega út eins og tigr
ynja. „Þú ætlar þó ekki að fara að se^
mér að þú sért líka í þjónustu vátryggiu^3
félags . . .“
„Einmitt, Barini greifynja."
„Slepptu þessum kjánalegu titlum,
auðvitað engin greifynja, ég heiti
Martins." j
Hann kinkaði kolli: „Ég vissi að eitthv^
kom ekki heim, strax fyrsta kvöldið, þvl A
hef aldrei verið á Ceylon, ég hef aldrei þe*
146 — HEIMILISBLAÐIÐ