Heimilisblaðið - 01.07.1957, Qupperneq 20

„Það liggur ekkert á. Hvað er hér meira
til sýnis? Bara rusl! Ef maður hefði hundrað
þúsund mörk, gæti maður keypt alla búðina.
Haldið þér að ég hafi áhuga á smámunum?
Mín vegna getum við haldið áfram. Eigið
þér peninga fyrir einum bolla af te?“
„Ég á eitt mark.“
„Ég á líka eitt mark.“ Hann tók mark-
seðilinn upp úr vasanum. Við settumst
inn á veitingahús. „Te!“ heimtaði herra
Herzog og var á svipinn eins og maður,
sem aðeins pantar kampavín.
„Þér töluðuð um demantsarmband.“
„Þér eigið við Carlton-málið ? Hlustið þér
þá á. Það var í Vín,“ sagði herra Herzog,
„fyrir nokkrum árum. Ég bjó þá í Vín. Tíu
árum fyrir stríð. Það var nóg um peninga,
og allt lék í lyndi hjá mér. Kvenfólkið sneri
sér þá við á götunni til að horfa á eftir mér.“
Ég leit á hann. Maður gat trúað honum.
„Dag nokkurn, þegar ég var á gönguferð,
sá ég dálítið, sem heillaði mig. Demantsarm-
band! Minn góði maður, hvílíkt armband!
Maður getur varla ímjmdað sér, að kristöll-
uð kol geti innihaldið svona mikið af
hreinni birtu. Það er óþarfi að geta þess,
að það var enginn verðmiði á þessum skart-
grip. Maður setur engan verðmiða á mán-
ann! Samt reiknaðist mér til, að það myndi
vera rösklega tvö hundruð þúsunda marka
virði. Þeirri hugsun skaut upp hjá mér, að
örlögin hefðu aðeins sent mig til Vínarborg-
ar, til þess að ég næði í þetta demantsarm-
band. Og ég ákvað samstundis að stela því.
Ég gekk heim, og velti málinu fyrir mér.
Á þessum tímum var Vín borg sálfræð-
innar. Vitleysingar úr öllum áttum veraldar
fóru til Vín, annaðhvort til þess að upp-
götva ný vísindi, eða til þess að láta lækna
sjúkdóma, sem þeir þjáðust ekki af. Sál-
fræðin var síðasta uppfinningin. Ég mót-
mæli ekki, að margt manna þarf að leita til
taugalækna. Jafnvel flestir. En bara ekki
þeir, sem hlaupa til læknisins til þess að láta
lækna sig. Það þarf bara að lækna í þeim
ímyndunarveikina.
Prófessor Freud, þessi snillingur, gnæfði
yfir alla. Hann fékkst ekki við tunglsjúkt
fólk. Nei. Hann vann. Næstur honum að
vinsældum, var prófessor nokkur, Trotz að
nafni. Hann var sniðugur náungi. Ég held
að hann hafi í raun og veru verið ágætur
sálsýkislæknir. Auk þess elskaði hann óh°
og peninga og hagnýtti sér tízkuna efbr
megni. Hefðarfrúr hvaðanæfa úr Evrópu °%
Ameríku streymdu til hans og heilsuhsel'5
hans. Það var stórbygging með miklu sta^5
liði.
Þegar ég hugsaði málið, vissi ég alh
einu, að demantarnir tilheyrðu mér. Peí
verðið að vita, að prófessorinn var að vlS^j
frægur, en lét ekki taka myndir af sér. P8
var mjög sjaldgæft að mynd birtist af bo!1
um í nokkru tímariti. Hann var digur'
myndarlegur maður, með mikið yfirsk°$’
eins og Vilhjálmur Þýzkalandskeisari.
heimsótti hann einn morgun og afhenti h011
um nafnspjald, sem bar nafn einnar meS^
höfðingjaættar Frakklands . . . Herra Hei'z°r
var orðinn Herzog von Bourgogne.
Herzog von Bourgogne var einn mel
auðkýfingur Evrópu.
„Mig langar mjög að biðja yður um hel^
ræði,“ sagði ég. „En hér er um mjög vl
kvæmt mál að ræða. Það snertir vesh™
bróður minn. Bróðir minn er á allan h
normal, en þó er ein undantekning.“
„Og hvaða undantekning er það?“
Hann gengur með grillu í kollinum, se^
veldur okkur miklum áhyggjum. Sé rétt 8
eins minnzt á demanta þá verður hann
veg kolvitlaus!" -
„Hvernig lýsir það sér eiginlega, yðar
göfgi?“
•sh
„Nú til dæmis, ef þér sýnið honum
de*:
seP
antsarmband, fer hann alveg úr jafnv'
og verður beinlínis hættulegur.“
„Þetta er mjög merkilegt!“
„Þó að þér minnizt aðeins á orðið 41 *
ant, verður hann óður af bræði. Fyrst i s ;
héldum við að þetta myndi líða hjá^
stað þess verður þetta stöðugt verra/
ég. „Oft æðir hann um og æpir, verði
um hugsað til demanta. Þetta er mjög s°
legt.“
„Ég vil tjá yður mína fyllstu sam1
sagði prófessorinn.
„Ef þér getið læknað hann, er ég reiel$
búinn að greiða yður hvaða þóknun ^
er. Ég er tilbúinn að færa hvaða fórn
vera skal til að bjarga heilsu hins
sama bróður míns.“
„Það myndi gleðja mig mikið, ef e£ *
orðið til hjálpar.“
152 — HEIMILISBLAÐIÐ