Heimilisblaðið - 01.07.1957, Qupperneq 25

an
Það vildi svo vel til, að Marteinn var
«eitna.
»Já, þú ert dágóður," sagði hann. „Rouen
er auðvitað skemmtileg borg, en —“
»Eitt andartak, Marteinn,“ greip Tómas
ram í fyrir honum. ,,Ég er í slæmri klípu.“
»í*að gleður mig að heyra,“ sagði Mar-
fainn. „Það var svo mikill hiti í Rouen, að
eg
»Fjandinn hirði Rouen,“ svaraði Tómas.
” S vildi gjaman hafa hitt þig fyrir þrem-
Ur Jögum, en nú þarfnast ég þín — það er
Um Hf og dauða að tefla, Marteinn."
»Sei, sei —?“
»®g þarf á hjálp að halda.“
»Hvar ert þú núna?“
»Ég er í Cruise. Þú verður að fá þig laus-
ár vinnunni, Marteinn, geturðu það
ekki?“
ȃg
er í leyfi,“ svaraði Marteinn. „Sex
i«na leyfi. Það var þess vegna, að ég gat
, kl komið fyrr en á fimmtudaginn, ég
Ur[ti að ganga frá ýmsu.“
lornas gat varla trúað sínum eigin eyr-
Uri1- »Geturðu komið á stundinni?"
»Eg þýst við því. Það var ætlun mín að
ey°a leyfi
mínu sem þinn gestur.“
j atrín greip í handlegg Tómasar. „Bíddu
anJartak,“ sagði Tómas.
»Biddu hann að koma á morgun með lest-
snni.. sem er í Cruise klukkan 9 síðdegis,"
agði Katrín. „Jósef, frændi blikksmiðsins,
afar sótt hann og flutt hann hingað, og
er Setur svo bifreið beðið hans.“
u ®mas talaði áfram við Martein, að lok-
m lagði hann heyrnartólið á og sneri sér
93 Katrinu.
”Kann ^emur," sagði hann. „En það er
e ? t°randi, að við sækjum hann. Það er
í f 1 Sem Srunar hann, ef hann sést ekki
að^f^- með °kkur- Við verðum umfram allt
a areiðanlegan bifreiðarstjóra til að aka
an^T'11 ^ hallarinnar. Mér lízt vel á þenn-
til ese^- Ætli að ég gæti ekki fengið hann
að ganga í mína þjónustu frá og með
^ndeginum að telja? Hann gæti orðið
„ Ur til ómetanlegrar aðstoðar, og ef við
Um svo útvegað honum vinnu síðar . . .“
” ,að er afbragðsgóð hugmynd,“ sagði
aprin- »Hg skal sannarlega sjá um það.“
mun mínútum síðar var allt klappað og
klárt, Tómas var búinn að ráða Jósef í þrjá
mánuði. Með aðstoð Katrínar gaf Tómas
nú fyrirskipanir. Jósef skyldi mæta tíman-
lega á járnbrautarstöðinni og flytja Martein
heim til blikksmiðsins, til þess að hann gæti
lesið bréf, sem Tómas ætlaði að skilja eft-
ir, síðan skyldi hann reyna að koma Mar-
teini eins fljótt og unnt væri til hallarinnar,
en fyrst og fremst yrði hann algjörlega að
þegja yfir þessu.
„Þér verðið að taka leigubíl á járnbraut-
arstöðinni," ságði Tómas, „en fyrir alla muni
bifreiðarstjóra, sem þér getið ábyrgzt, að
hægt sé að treysta."
Hálfri klukkustund síðar voru Tómas og
Katrín komin hindrimarlaust til þorpsins
Ousse, og stundarfjórðungi síðar höfðu þau
komið bifreiðinni fyrir í þreskihúsi, sem
Tómas hafði lykil að. Svo læddust þau heim
til hallarinnar eftir stígnum, sem lá í gegn-
um skóginn.
Það var aftur liðinn sólarhringur. Það var
komið langt fram á kvöld og nóttin var að
skella á.
Tómas og Katrín stóðu úti á svölum og
höfðu gát á raufinni í skógarþykknið hin-
um megin í dalnum. Gamli Valentin var
genginn til náða.
Allt í einu glampaði í ljós í raufinni.
„Þarna kemur hann.“ Katrín lyfti höndinni
og benti. „Sjáðu.“
Ljósið fyrir handan varð skærara og skær-
ara. Glampaði ýmist skært eða hvarf. Fá-
einum mínútum síðar sáu þau bifreið skríða
yfir brúna.
Þau tóku á móti Marteini í hallargarðin-
um og leiddu hann inn, en Konráð sá um
Jósef, og bifreiðin ók í burtu.
„Þér hafið ekki snætt kvöldverð," sagði
Katrín við O’Brian, „við höfum nýlokið við
hann, og nú getum við haft ofan af fyrir
yður á meðan þér borðið. Við höfum langa
sögu að segja yður.“
Allar dyr voru vandlega lokaðar, og Tóm-
as sagði vini sínum allt, sem á dagana hafði
drifið, og þau ræddu ástandið. Tómas leyndi
hann engu, og Katrín sagði honum sjálf,
hvað hún hafði verið og hvers vegna.
Þegar hún hafði lokið máli sínu, leit Mar-
teinn af henni og á Tómas.
„Þér eruð hugrökk kona,“ sagði hann
\
HEIMILISBLAÐIÐ — 157