Kennarinn - 01.09.1899, Blaðsíða 11

Kennarinn - 01.09.1899, Blaðsíða 11
—179— SKfBlKGJB. Það var í Betel, sem Jakob hafði söð ljósstigan í draumi og guðs engla ganga þar upp og niður, þegar hann flúði undan reiði bróðnr síns, og lagð- ist þreyttur og fullur örvæntingar til svefns út á víðavangi. Það átti því und- ur vel við, að Jakob héldi hsítíðlega frelsun sína úr útlegéinni og af hendi bróður síns, með því flð fara til Betel aftur og reisa þar altari og færa guði fórnir, En áður en hann gerir það lætur hann kasta burt öllurn "útlendum goðum." öllum leifum hjútrúur þeirrar, sem náð höfðu til fólk hans í Mesa- pótamíu, og alt fölkið lireiusar sig áður en það gengur til þessa "guðs húss". Guð sjálfur bauð Jakob að fara til Betel, og hjarta hans, sem nú varorðið viðkvæmt fyrir mótlætið, hlýðir fúslega skipaninni. Hin ytri hreinsun fólksins á að lákna hina innri hreinsun hjartans. Með þakklátu hjarta minnist Jakob hve vel guð hefur haldið sáttmáian og greitt gótu lians. Nú fer hann í "guðs hús" til að endurnýja lieit sin og biðja guð af öllu hjarta. Af öllum stöðum liins helga lands er Botel einn hinn kærasti. Hjarta manns linnnr skyldleika milli sín og Jakobs við Betel. Hinn þreytti vegfarandi þráir Betel og Betols-drauminn. Hinn útlægi syndari vlll linna "guðs hús". Sorgarbarnið langar til að fá að horfa upp stigan, sem englar guðs ganga eftir, og fyrirheitanna föður uppi yflr sér. Tilfinningum hins þreytta og synd- uga rnanns hefur Mrs. S. F. Adams lýst í hinum aðdáaulega og víðfræga sálmi ortum út af draum Jakobs í Betel: "Nearer My God to Thee." "Villist ég vinum frá vegmóður, einn, köld nóttse" kring um mig, koddi ininn steinn, heilög 8<í heimvon mín: hærra, minn gtið, til )>ín, liærra til þín. "Árlu ég aftur rís Unsrur af beð, guðshús lír grýttri braut glaður e"g hleð. Ilver og ein hörmung mín hefur mig, guð, til.þín, hœrra til þíu. Sjö eða átta ár voru liðin frá því að Jakob kotn til Kanaanslauds, en ekki hafði hann enn komið til Betel til að uppfylla það lieit, er liann vann )>ar sem unglitigur á leiðinni aitstur. Guð sjálfttr þurfti að ininna hann á það. Á sama hátt fer fyrir oss. Vér gleymtiin formingarheitinu, sem vér í æsku unnum, gleymum guðs húsi og náðarmeðulunum, gleymum að gefa guði dýrðina rneð trú og líferni. Qttð þarf sjálfttr að minna oss á það oft og ríð- um. Þaö gerir hann einatt með því að senda oss roótlæti og sorgir. Þaö er oft ekki fyr en vér höfuin tnæðst og erfiðað og uppgefist, að vér minnumst Betels barnatrúar vorrar og flýjutn þangað til að biðja guð. lín hve attðmýki- andi þetta er fyrir oss! Að ltugsa til þess, að vér ekki fáutnst til að vera þar sem bezt er að vera, að vér ekki skulum vilja sinna gtiði, l'yr en í nauðirnar rekur og vér ekki höfum önnur ráð.— Betra er að hverfa aldrei frá Betei, biía þar ávalt og deyja þar loks og hverfa svo inn í dýrðina, sem þar er uppi yfir.

x

Kennarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kennarinn
https://timarit.is/publication/487

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.