Ægir - 01.11.1990, Blaðsíða 27

'1/90
ÆGIR
587
te'gi og Bjarni, sem kallaður var
Slikk. Vinnutíminn var frá klukkan
sJö á morgnana og framúr, eftir því
hvað mikið var að gera. Húsa-
^ynni voru ekki beysin, þetta var
sl<úr úr járni og við sáum alls
staðar út um götin á veggjunum. í
öðrum enda hússins var fiskurinn
^eyrður inn fyrir stúlkurnar í vask-
lnu og út í hinum endanum. Þarna
stóðum við dag eftir dag í eilífum
Segnumtrekki. Við vaskið vorum
við í stökkum en með handleggina
ðera upp undir axlir og með ullar-
vettlinga á höndunum.
I þessari stöð var vatninu alltaf
ðellt niður á kvöldin og því var
enginn klaki í því á morgnana
þegar við mættum. Sums staðar
var vatninu ekki hellt niður og þá
burftu stúlkurnar að byrja vinnuna
ð því að berja sig í gegnum
klakann.
Við vöskuðum á stóru bretti og
ef mjög kalt var í veðri fraus allt á
ðví meðan við vorum í kaffi. Besta
aðferðin við að ná áhöldunum úr
klakanum var að berja burstann
fyrst upp og nota hann síðan við
að ná hnífnum. Vatnið rann iðu-
lega niður eftir svuntunum okkar
og í miklum kuldum urðum við
allar klambraðar af frosti.
Vinnan í saltfiskverkuninni var
árstíðabundin og þegar vel viðraði
var fiskurinn breiddur úti og sól-
þurrkaður.
Þegar tók að vora var fiskurinn
keyrður út á reitina og við sendar
út til að breiða. Fyrstu tvo tímana
á morgnana vorum við í vaskinu
en uppúr níu kallaði verkstjórinn:
„Jæja stúlkur, nú farið þið út á
reit." Á reitnum vorum við fram
yfir hádegi en síðan vorum við
sendar inn aftur í körin. Það var
heilt víti að fara aftur með hend-
urnar ofan í ískalt vatnið og nagla-
kulið var hræðilegt meðan hend-
urnar voru að dofna að nýju.
Rúmlega fimm fórum við aftur út í
reitina til að taka saman og vorum
stundum að til klukkan tíu á
kvöldin. Þegar vinnudeginum í
fiskinum var lokið fór ég að skúra
í Austurbækjarskólanum tvær
skólastofur og fyrir það fékk ég
fimmtíu krónur á mánuði."
Eftir að fiskverkun Oturs lauk í
stöðinni var þar til húsa í áratugi
timburverslun Árna Jónssonar.
Gömlu fiskverkunarhúsin stóðu
þar til fyrir nokkrum árum að allar
byggingar á svæðinu voru rifnar.
Þar standa nú stórhýsi.
Ekki var þessi lýsing á vinnuað-
stöðunni í „Oturstöðinni" neitt
einsdæmi. Hún mun hafa verið
þessu lík á fleiri stöðum.
í „Fiskstöðvablaðinu" sem gefið
var út af „Samfylkingarliði fisk-
vinnslukvenna" (1. tbl., 9. apríl
1934), ábm. D. Á., (skammstöf-
unin hefur væntanlega komið til af
ótta ábm. við atvinnumissi), er
grein er ber yfirskriftina; „Hunda-
aðbúnaður fiskverkunarkvenna".
Þar segir:
uyggingar Kveldúlfs við Skúlagötu um 1930. Austan við húsin eru fiskbreiðslureitirnir. Ljósm. óþekktur („Reykjavík, Sögu-
staðir við Sund", Páll Líndal).