Búnaðarrit - 01.12.1916, Blaðsíða 3

BÚNAÐA.RRIT
Fjárdauðinn 1914.
Þegar sauðfénaður bænda hrynur niður dauður í
tugum þúsunda, eins og raun varð á vorið 1914, rekur
brýn nauðsyn til þess, að menn ræði um hvað valdið
heflr þessum viðburðum, hverjar afleiðingar þeirra verða
og hvernig megi hindra það, að slíkt komi fyrir oftar.
í búnaðarskýrslum Hagstofunnar — sem nú eru í
prentun — er talið, að fardagaárið 1913—1914 hafi
sauðfénaði íækkað nálægt 50 þúsundum eftir framtali.
Hversu miklu tjónið nemur af þessum fjárdauða, er ekki
auðvelt að reikna út. Skaðinn er ekki allur talinn í þess-
um 50 þúsundum — sem óhætt má telja fallinn fénað. —
Auk þess mun óhætt að fullyrða, að eitthvað hafi farist
eftir að talið var fram þetta vor, og svo var lambahrun,
■og mikill fjöldi var framtalinn af lamblausum ám. Og
loks má telja mikið tjón á þvi, sem lifði, á þann hátt,
að margt af lömbum, sem þó slórðu af, urðu krenkt
vegna hungurs og eru siðan rýrðarskepnur. Og svo hefir
tapast ull af fé og mjólk úr kvíám.
Fjárfellir þessi varð aðallega á Suðurlandi og Yestur-
landi. í Hagskýrslunum er talið að á Suðurlandi hafi fé
fækkað um 20°/o, en á Vesturlandi 12%. Aftur hafi fé
fjölgað á Norðurlandi um l°/o, og á Austurlandi um 2%.
Þetta er þó mjög lítil fjölgun og sýnir nokkur vanhöld
á fullorðnu fé, en lambadauði var mikill um land alt,
iþótt hann væri mestur á Suðurlandi og Yesturlandi.
Þegar svona mikill fjárfellir hefir orðið, hefir það
17