Búnaðarrit - 01.12.1916, Blaðsíða 19

BÚNA.ÐARRIT
273
Helgi Eyjólfsson í Mosliúsum á Miðnesi: „Eg gaf
þennan vetur, er á leið, 40 kindum á dag, 7J/a kg. töðu, 30 kg.
blauta dálka úr þorski og 8 matskeiðar af lýsi, og beitti svo,
þegar hægt var. Hafði eg góð fjárhöld um vorið“.
Þessi matargjöf samsvarar gjöf, og sýnir það,
að féð getur notað sér svo mikið af þessu kraftmikla
fóðri og þrifist vel af því.
Gruðmundur Guðmundsson, Nesjum á Miðnesi: „Eg
hafði um 160 fjár á fóðri. Bar lítið á veiki í því fyr en um miðjan
maí. Þá misti eg um 30 kindur úr sótt. Varð eg var við mikla
orma, bæði í saurindum fjárins og innan í því sem drapst".
Sennilegt er að þetta fé hafi fengið of litla gjöf um
■vorið og drepist því frekara.
Bjarni Stefánsson á Vatnsleysu: „Eg tók lömbin viku
fyrir jólaföstu, gaf þeim aðallega töðu nýja, ekki mjög slæma,
og fóðruðust þau vel og lifðu öll. Ærnar tók eg flestar seint i
janúar og gaf þeim töðu — sem var mygluð og illa verkuð —
og svo korn. Um miðjan marzmánuð fór að bera á hósta í fénu
og deyfð, og er á leið, fóru ærnar að fá sótt og drepast. Misti
eg 44 af 112, sem eg hafði í húsi. Drapst flest eftir að eg slepti.
En það gerði eg ’/2 æánuði fyrir sumar, nema 36 tvævetlum,
sem eg hafði sér í húsi. Höfðu þær betra hey um veturiun og
var ekki slept fyr en úr sumarmálum, enda lifðu þær allar og
héldu heilsu. Fjórir sauðir og 38 ær komu aldrei í hús hjá mér
allan veturinn og lifðu að eins á beit. Tóku þær stöðu í svo-
nefndu Kúagerði. Þar er ágæt beit fyrir nokkrar kindur. Þessu
fé lieilsaðist ágætlega“.
Þetta dæmi sýnir, að heyin hafa verið óholl, og að
féð, sem drapst, hefir ekki íengið nógu lengi gjöf fram
eftir vorinu.
Páll Jóhannesson i Naustakoti á Vatnsleysuströnd :
„Eg gaf mcð heyi um veturinn söltuð lirogn, sem nam s/« kg. á
dag handa kind. Féð hafði beztu heilsu, og lifðu lömb undir öll-
um ám hjá mér um vorið og 2 undir sumum, enda voru ærnar
vel feitar“.
Hér hafa hrognin hjálpað.
18