Búnaðarrit - 01.12.1916, Blaðsíða 23

BÚNAÐARRIT
277
Kristján Björnsson á Steinum: „Eg tók féð í miðjum
nóv. og slepti því i maílok. Hafði eg að eins ný hrakin liey að
gefa því. Þó virtist mér fóð taka allvel fóðri alt fram undir
sumarmál, og fókk eg beztu einkunn fyrir fóðrið á því hjá skoð-
unarmanni. Gemlingarnir gengu allvel undan hjá mér, nema
lambhrútarnir. Þeir veiktust allir af sótt, og drápust 4 af tí, og
í einum hrútnum, sem drapst, tók eg eftir því, að í görnunum
var alt iðaudi af smáormum. Um sumarmál fór eg að verða var
við máttleysi í ánum. Veiktust þær meir og meir, þótt eg gæfi
þá mikið af korni. Drápust margar hjá mér, eftír að þær höfðu
verið veikar 2—3 daga. Sá eg orma i mörgum af þeim, sem
drápust, og það alveg krökt. Alls misti eg 36 ær af 190, og
lömb átti eg undir að eins 90 ám“.
Hér ræðir auðsjáanlega um ormaveiki. Sennilegt að
hún hefði ekki brotist út, ef féð hefði haft fóðurbæti með
allan veturinn.
Séra Magnús Andrésson á Gilsbakka: „Eg tók féð
18. növ., og fóðraðist það vel fram eftir vetri. Hafði eg ærnar
við tvenn beitarhús. Voru gömul hey við önnur húsin, en ný
við hin húsin. Nálægt miðjum apríl fór að bera á sðtt í ánum,
aðallega við húsin þar sem nýja heyið var. Þrátt fyrir mikla
aðlijúkruu drápuBt 45 ær, og voru þær flestallar af þeim ánum,
sem fengu nýju heyin, en þær voru 160. Eitthvað af þessum ám
fór í hættur um vorið. Eg hafði 200 ær við hin húsin og misti
sama og ekkert af þeim. Ærnar, sem höfðu nýju heyin, höfðu
mjög ilt vatnsból um veturinn — náðu oft ekki í vatn. — Er
eg hræddur um, að það hafi flýtt fyrir þessum veikindum. í mörgu
af kindunum, sem fórust, var mjög mikið af ormum".
Þetta dæmi sýnir óhollnustu nýju heyjanna.
Þórmundur Vigfússon í Langliolti í Bæjarsveit: „Eg
hafði beztu höld á fé mínu þetta vor. Lömbin yoru að eins
fjórum færri en ærnar. Eg gaf ám töðu með, er út á leið, og
bar á þær heyin, þar til um tí. sumarhelgina að eg slepti“.
Þetta sýnir afleiðingarnar aí því, að bæta upp nýju
heyin með töðunni og gefa ánum svona lengi fram eftir.