Búnaðarrit - 01.12.1916, Blaðsíða 24

278
BÚNAÐARRIT
Helgi Jónsson á Vatnsenda i Flóa: „Eg tók fénu vel
um haustið, en í góða kaílanum, sem kom í janúarmánuði, lögðu
af hjá mér ærnar og fuliorðuu sauðirnir. Aftur hélt eg þá vel
við veturgömlu sauðunum og gemlingunum. Einkum voru það
gömlu sauðirnir, sem lögðu mikið af i góðu tíðinni — var of lítið
gefið. — Eg ætlaði að bæta þeim þetta upp siðar, en af þvi að
heyin voru svo vond, þá tókst það ekki, og um vorið veiktust
þeir af sótt og drápust allir að lieita mátti. Aftur lifðu vetur-
gömlu sauðirnir, og har lítið á óhreysti í þeim, cnda héldust þeir
við allan veturinn11.
Þetta dæmi sýnir, hversu það er varasamt, að féð
leggi af að vetrinum, og sannar það, sem eg drap á hér
að framan, að góði kaílinn hefði líka stuðlað að fjár-
dauðanum, af því að féð var þá látið leggja af.
Kristleifur Þorsteinsson á Stóra-Kroppi: „Eg hafði
góð fjárhöld þetta vor; átti töluvert af gömlum heyjum, sem eg
gaf með um veturinn. Tvær ær átti eg í fóðri, og höfðu þær
eingöngu fengið ný hey. Þær voru báðar máttlitlar, en virtust
þó hafa talsverð hold“.
Eftir því sem eg hefi hugsað meira um þetta mál,
hefi eg komist betur og betur að þeirri niðurstöðu, að
ef menn hefðu allir gefið eitthvað með nýju
heyjunum þennan vetur, til að bæta þau upp, og
gefið nógu vel og lengi ánum um vorið,
mundu fjárhöldin hafa orðið þolanleg.
20. maí 1916.
Jón H. Þorbergsson.