Búnaðarrit - 01.12.1916, Qupperneq 29

BÚNAÐARRIT
283
kosti sé alt of viðsjárvert að leyfa innflutning útlends
búpenings til kynblöndunar, bæði vegna sjúkdómshættu
og svo af ýmsum öðrum ástæðum, sem almenning
snerta. Áður en nokkrav verulegar líkur séu til þess,
að slíkt geti orðið til gagns og ekki til ógagns, verður
margt, að breytast hér til hins betra. Vera má að
þeirra breytinga verði ekki afar-lengi að bíða, og mætti
þá ef til vill ætla að óhættara yrði að leyfa það, sem
nú virðist ekki vera takandi í mái. — En það virðist
mér einsætt, að þau stjórnarvöld, sem um mál þetta
eiga að fjalla, hafi skyldu til að fara að öllu gætilega
og ekki rasa fyrir ráð fram, því að vel gæti af því
hlotist það tjón, sem seint yrði bætt".
Síðar, 24. ág. 1916, hefir hinn nýskipaði dýralæknir
vestanlands, hr. Hannes Jónsson, verið beðinn umsagnar
um þetta sama mál, og er búist við að Búnaðarritið
geti flutt svar hans næst.
í sambandi við bréf dýralæknanna skal þess hér
ennfremur getið, að frá skrifstofu stjórnarfáðs íslands í
Kaupmannahöfn hafði 20. júní 1911 þeirri spurningu
verið beint til dýralæknaráðsins í Danmörku, hvort rétt
mundi að verða við umsókn frá kynbótafélagi í Þing-
eyjarsýslu, dags. 27. jan. s. á., um leyfi til að flytja inn
8 sauðkindur frá Englandi. Dýralæknaráðið svaraði á
þá leið,
„að af innflutningi sauðkinda til íslands stafi svo
mikil fjárhagsleg hætta, einkum vegna lifrarflyðranna,
að það verði að ráða frá því, að innflutningsleyfi þetta
sé veitt“. (Ársskýrsla dýralæknaráðsins 1911, bls. 5).