Morgunn - 01.06.1976, Blaðsíða 85

MTSTJÓRARABB
83
unin á fætui’ annarri færði lir lagi hina snotru heimsmynd
sem maðurinn hafði trúað á. Andi? Enginn maður hefur
nokkurn tíma séð anda. Sál? Enginn hafði nokkru sinni getað
fundið sálina, hvorki fólgna í útfrymi eða annars staðar.
Ödauðleiki? Hver hefur nokkru sinni snúið aftur til að fræða
okkur um hann? Guð? Stórkostleg getgáta; afkvæmi hugar
sem þarfnast föðurtákns! Alheimurinn er stór vél. Maðurinn
er lítil vél, sem hefur orðið til fyrir tilviljunamiðurröðun
atóma og vegna eðlilegrar framþróunar. Þjáningin er óhjá-
kvæmilegt hlutskipti mannsins í baráttunni við að halda lífi.
Hún hefur enga „merkingu“ aðra en þá; engan tilgang. Dauð-
inn er upplausn efnafræðilegra frumefna; ekkert annað verð-
ur eftir!
Yirðingin fyrir hinni miklu Bók eða hinum mikla Kenn-
ara hefur því vikið fyrir virðingunni fyrir hinum fimm
skilningarvitum. Vissulega hafa vísindin víkkað næmi skiln-
ingarvita vorra með smásjám og sjónaukum, röntgengeislum
og radar. Og þau hafa fært i kerfi athuganir skilningarvitanna
með beitingu raka, stærðfræði og endurtekningatækni við til-
raunir. En byggingin sem vísindin hafa reist hvílir á sjón,
heyrn, ilman, smekk og tilfinning mannsins.“
Það þarf því engan að undra, þótt útskýringar vísinda-
manna, sem enn styðjast við þessa kenningu, á dulrænum
eiginleikum og fyrirbærum verði allkyndugar á stundum. Það
er ekkert leyndarmál að vísindamenn nú á tímum telja ekki að
sannað sé á vísindalegan hátt að menn lifi líkamsdauðann, en
þeir sem fordómalausastir eru meðal þeirra viðurkenna þó nú
þegar að til þess að svo sé bendi margt og miklar líkur til þess.
1 þessu sambandi er hollt að minnast þess, að svo vildi til
að nokkrir heimsfrægir vísindamenn á siðari hluta 19. aldar
rannsökuðu hvort maðurinn lifði líkamsdauðann — sumir í
marga áratugi — og komust að lokum að þeirri niðurstöðu,
að þetta væri vísindalega sannað. Þetta voru menn sem hlotið
höfðu æðstu viðurkenningu sem vísindamönnum getur fallið í
skaut, sumir höfðu hlotið hin virtu verðlaun sem kennd eru við
Nobel. Á hátindi frægðar sinnar, virtir af starfshræðrum sínum