Sameiningin - 01.06.1935, Blaðsíða 17

65
Bráðlega greiddist þó nokkuð fram úr prestaskortinum. Séra
Hans B. Thorgrimsen gerðist prestur safnaða séra Páls í
Norður Dakota seinni part sumars f883, og í ágúst f884 kom
séra Jón Bjarnason aftur vestur um haf og varð prestur Is-
lendinga í Winnipeg og Argyle. Leið nú ekki á löngu áður
en prestar þessir, sunnan og norðan landamæranna, tækju
höndum saman um að sameina íslendinga vestan hafs í eina
kirkjufélagslega heild, kristnihaldi þeirra til eflingar og jafn-
framt þjóðernislegu sjálfstæði þeirra.
STOFNUN HINS EVANGELISK-LÚTERSKA KIRIÍJU-
FÉLAGS ÍSLENDINGA í VESTURHEIMI
Séra Hans B. Thorgrímsen, þáverandi prestur íslendinga
í Norður Dalcota átti frumkvæðið að stofnun “Hins Evangel-
isk-Lúterska Kirkjuielags íslendinga í Vesturheimi,” þó hann
yrði ekki starfsmaður þess svo talist gæti fyr en allmörgum
árum siðar. En um tildrögin að stofnun félagsins segist séra
Friðrik J. Bergmann, sem var þeim hnútum gagnkunnugur,
svo frá:
“Veturinn 1884 fór séra Hans Thorgrímsen að gangast
fyrir því, að íslenzku söfnuðirnir, sem myndast höfðu hér í
landi, gengi í eitt félag, mynduðu allir eitt íslenzkt, lúterskt
kirkjufélag. Á fundi 2. desember 1884 lagði hann það til, að
söfnuðurinn (þ. e. Víkursöfnuður) kysi nefnd manna, til
þess í sameining við nefndir frá öðrum söfnuðum að semja
frumvarp til kirkjufélagslaga. í þá nefnd voru kosnir: séra
Hans Thorgrímsen, Halldór Reykjalín, Frb. Björnsson, Har-
aldur Þorláksson og Jón Pálmason. Þetta leiddi til ])ess, að
mönnum kom saman um að hakla fund með sér, þar sem
erindrekar hinna ýmsu safnaða ætti sæti, til þess komist
yrði að niðurstöðu um, hvort unnt væri að sameina söfnuð-
ina í eina kirkjulega heild. Samkvæmt tilboði safnaðarins var
fundur þessi haldinn á Mountain 23. janúar 1885 og næstu
daga. Fundurinn var fjölmennur, eftir þvi sem þá stóð til;
hann var vel sóttur bæði að sunnan og norðan, þótt um harð-
asta tíma vetrarins væri. Það var hinn fyrsti allsherjar-
fundur, sem haldinn var með fslendingum í landi þessu, og
reyndi Víkur-söfnuður að gjöra gestum sínum veruna eins
þægilega og efni og föng voru til.” (“Saga Víkur-safnaðar,”
Scimeiningin, september, 1888, bls. 119).
Til undirbúnings fundinum höfðu nefndarmennirnir úr
Víkur-söfnuði flutt mál sitt á safnaðarfundum sunnan landa-
mæranna, og eins í Winnipeg. í blaðinu Leifur (3. jan. 1885)