Sameiningin - 01.06.1935, Qupperneq 70

118
hlut átti það einnig í stríðsstarfsemi lúterskrar kirkju, bæði
í Kanada og Bandaríkjunum, í þarfir hermanna. Þáverandi
forseti kirkjufélagsins, séra Björn B. Jónsson, var fyrsti for-
seti hins kanadiska félags, sem stofnað var 1918 til að vinna
að þeim málum, “The Canadian Lutheran Gommission for
Soldiers’ and Sailors’ Welfare.” Um liðugan áratug (1919-
1930) tilheyrði kirkjufélagið einnig sambandsnefnd lútersku
kirkjufélaganna í Ameríku, sem vann að líknar og viðreisnar-
starfi í Norðurálfu, “The National Lutheran Council,” og
styrkti það með fjárframlögum. Áttu forsetar kirkjufélags-
ins það tímabil—séra B. B. Jónsson, séra N. S. Thorláksson,
og séra Iv. K. Ólafsson—sæti í miðstjórn sambandsins. Loks
má geta þess, að kirkjufélagið tók þátt í alheimsþingi lútersku
kirkjunnar í Kaupmannahöfn sumarið 1929, með því að
senda þangað sem erindreka forseta sinn, séra K. Iv. ólafs-
son. Ennfremur hefir málgagn kirkjufélagsins lagt mann-
félagsmálum lið með ræðum og ritgerðum.
Fer því fjarri, að kirkjufélagið hafi einangrað sig frá
alþjóðlegu samstarfi á kirkjulegum grundvelli, að mannfélags
og líknarmálum; enda eignast hin alþjóðlega samvinnustefna
á öllum sviðuin aukið fylgi hugsandi manna og framsýnna
með ári hverju.
Eitt er þó það mannfélags og menningarmál, sem kirkju-
félagið hefir sérstaklega látið sig skifta frá fyrstu tíð—bind-
indismálið. Eigi er það heldur nein tilviljun- að svo hefir
verið. Fyrsti forseti félagsins, og sá maðurinn, sem lengst
hefir þann heiðursess skipað, séra Jón Bjarnason, var alla
daga djarfmæltur talsmaður bindindismálsins. Ásamt hinni
ágætu konu sinni, frú Láru, fjörgaði hann og efldi starfsemi
bindindisfélagsins á Seyðisfirði þau árin (1880-1884), sem
hann var þar prestur. (Smbr. Minríingarritið um hann, bls.
45-46). Og hann var ekki fyr kominn aftur vestur um haf
lil Winnipeg, en hann hóf þar samskonar starfsemi, og gekst
fyrir stofnun bindindisfélags meðal íslendinga (17. okt.
1884), sem allfjöhnent varð og starfaði um hríð. Meðal
annars hóf það viðleitni í þá átt, að vínsölumenn sættu sekt-
um fyrir að selja börnum og unglingum áfengi, en vitanlega
var þar við ramman reip að draga.* Með stofnun félags jæssa
gerðist séra Jón brautryðjandi í bindindismálum meðal landa
sinna vestan hafs. LTm ]>að starf hans fer séra Guðmundur
*)Um félagsskap þennan, sjá: F. J. Bergmann, “Saga íslenzku nýlend-
unnar í bænum Winnipeg,” Almanak Ó. S. Thorgeirssonar, 1905, bls. 90-91.