Sameiningin - 01.06.1935, Síða 50

98
Manitoba. A kirkjuþinginu 1934 voru prestvígðir þeir Guð-
mundur P. Johnson, B. Theodore Sigurðsson og Bjarni A.
Bjarnason. Hafði hinn fyrstnefndi lesið guðfræði við lút-
erska prestaskólann í Saskatoon, en hinir útskrifast af
Northwestern prestaskólanum lúterska í Minneapolis. Þjónar
sóra Guðmundur þrem söfnuðum í Vatnabygðum, en séra
Theodore varð eftirmaður föður síns, séra Jónasar A. Sig-
urðssonar, í Selkirk. Séra Bjarni hefir verið trúboðsprestur
kirkjufélagsins. Gera menn sér góðar vonir um kennimann-
leg og kirkjuleg störf þessara nvliða, sem þegar eru farnar
að rætast.
Kirkjuþingið 1933 var minnugt þess, að þá var fjörutíu
ára prestsskaparafmælis séra Björns B. Jónssonar, fyrrura
forseta þess, og vottaði honum á tilhlýðilegan hátt virðingu
sína og þökk fyrir langt og margþætt starf í þágu félagsins.
Sjálfur var séra Björn meðan á þinginu stóð í íslandsför
ásamt frri sinni.
* * *
Safnaða- og útbreiðslustarfsemi kirkjufélagsins hefir því
auðsjáanlega staðið með allmiklum blóma áratuginn síðasta,
þó það hafi, sem aðrar stofnanir, orðið fyrir hramminum á
kreppu þeirri í atvinnu- og viðskiftalífinu, sem Iæst hefir
Iönd flest í heljarklær sínar. Á hinn bóginn hefir það eigi
lítið stnðlað að þril'um félagsins, að síðastliðin tuttugu ár
hefir opinberlega, samanborið við það sem áður var, lítið
borið á trúarlegum ágreiningi milli þess og skoðanalegra and-
stæðinga, þó stundum hafi blossað upp sundrungareldurinn
gamli, og rígur sá, illu heilli, stungið upp höfðinu i umræðum
um með öllu fjarskyld mál. Sú orka, sem áður fór í hvimleiðar
trúmálaerjur, hefir því beinst meir einhuga að starfsmálum
félagsins. Og gott er það til frásagnar, að umburðarlyndi
og samvinna um sameiginleg áhugamál hafa sýnilega farið
vaxandi meðal veístur-íslenzkra andstæðinga í trúmálum,
sérstaklega á siðustu árum.
Renni maður nú, við lok meginþáttar í sögu kirkjufé-
lagsins, augum yfir hálfrar aldar starf þess að kristnihaldi
í bygðum islendinga vestan hafs, verður ekki annað sagt, en
að sú starfsemi þess hafi næsta víðtæk verið; ekki sízt þegar
þess er gætt, hve andvígar aðstæður og öfl hefir tíðum verið
við að etja; og þá eigi síður hins, hve fámennur hefir verið
hópur kennimanna félagsins samanborið við víðfeðmi starfs-
sviðsins. En ólítið hefir það bætt upp fyrir prestafæðina, að
félagið hefir frá fyrstu tíð lagt mikla áherzlu á útbreiðslu-