Sameiningin - 01.06.1935, Síða 71

119
Árnason svofeldum orðum í Minningarriti stúkunnar Heklu
(1913, hls. 4): “Efalaust hefir stofnun félagsms samt komið
talsvert miklu góðu til leiðar. Með henni komst bindindis-
málið inn meðal Vestur-fslendinga. Hún var fyrsta sporið,
sem stígið var í því máli, og fyrsta sporið er ávalt þýðingar-
mikið í hvaða átt sem er.”
Frá upphafi vega sinna hefir kirkjufélagið því látið sér
ant um framgang bindindismálsins, með því, auk annars,
að ræða málið á kirkjuþingum og hvetja lil öflugrar bind-
indisstarfsemi innan safnaða þess, í ungmennafélögum og
sunnudagaskólum. Að tilhlutun kirkjufélagsins hafa bind-
indisprédikanir einnig verið fluttar á ákveðnum dögum
ársins og Sameiningin hefir hiklaust haldið fram málstað
bindindismanna i fjölda af kröftugirm og rökföstum
ræðum og ritgerðum eftir ritstjórana og aðra. Þó sum starf-
semi kirkjufélagsins í þágu þessa mikla mannúðar og menn-
ingarmáls hafi óefað, eins og verða vill, fallið í grýtta jörð,
hefir hún jafnframt nokkurn ávöxt borið, og það er hreint eigi
einskisvert, að halda vakandi áhuga manna fyrir viðgangi
slíks velferðarmáls og hér er um að ræða.
Vmsir af prestum kirkjufélagsins hafa einnig verið starf-
andi í Alþjóðareglu Good-Templara. Tveir þeirra, séra Jón
J. Glemens og séra Rúnólfur Marteinsson, hafa verið stór-
templarar stórstúku Manitobafylkis. Séra Rúnólfur starf-
aði einnig um hríð af hálfu kirkjufélagsins í umhótafélagi
því, er nefndist “National and Social Reform Council,” og
einkum vann að bindindismálum; átti hann um tíina (1913)
sa>ti í stjórnarnefnd þess.
7. Kvenfélögin og kirkjulegt starf
Eins og þegar hefir verið gefið i skyn, hafa kvenfélög
hinna ýmsu safnaða kirkjufélagsins unnið margvísleg nyt-
semdarstörf í þágu þeirra, og einnig lagt drjúgan skerf til
kristilegrar og kirkjulegrar starfsemi á víðtækari grundvelli.
Hvað hið fyrra snertir, nægir að minna á, hvern lilut kven-
telag Víkursafnaðar að Mountain, N. 1)., átti i, að fullgera
og prýða kirkju sal’naðar síns; en að því er viðkemur starfi
út á við, þarf ekki annað en benda á forgöngu kvenfélags
Fyrsta lúterska safnaðar í Winnipeg i gamalmennahælis-
málinu. Hér var þó langt frá um einsdæmi að ræða í starfs-
sögu íslenzra kvenfélaga vestan hafs. Mrs. Kristín H. ólafs-
son ber als ekkert oflof á þau er hún segir: “Það er mest
kvenfélögunum að þakka, hve prýðilega margar kirkjur