Árbók Tannlæknafélags Íslands - 01.01.1971, Blaðsíða 23

isins og vonin um, að viðunandi tannlæknisþjónusta fá-
ist þar, minnkar.
Með þessum kerfum er einnig verið að mismuna enn
meir íbúum landsins. Þeir, sem búa i þéttbýlinu fá
greidda tannlæknisþjónustu, sem íbúar dreifbýlisins hafa
varla tök á að notfæra sér.
Einnig fara mestu fjármunirnir til að greiða fyrir
trassana, sem hugsa illa um tennur sínar. Er því verið að
verðlauna þá á kostnað hinna, sem betur hugsa um tann-
heilsu sína.
Þetta kerfi miðar ekki að því að fólk læri sjálft að
hirða um tennur sínar, eins og regluleg þjónusta ungl-
ingsáranna leitast við að gera.
Með þessu er verið að bæta þjónustuna, þar sem hún
er nú þegar orðin þolanleg á kostnað annarra lands-
manna.
Okkur finnst einnig, að hið opinbera eigi fyrst að
hjálpa til að auka og gera þessa þjónustu fullkomnari
fyrir böm og íbúa dreifbýlisins, en ekki byrja á því að
eyða fjármunum í að greiða þjónustu, sem nú þegar er
veitt og taka þar með ábyrgðina af viðhaldi tanna full-
orðins fólks á sínar herðar.
Ef hið opinbera ætlar að hefja afskipti af þessum mál-
um, þarf að byrja strax á að ráða tannlækni (landstann-
lækni) til að skipuleggja þau, með hliðsjón af reynslu
annarra þjóða og yrði sérstök deild í Heilljrigðismála-
i'áðuneytinu að annast þau.
Einnig þarf að skapa starfsaðstöðu úti á landi og stofna
embætti héi'aðstannlækna.
21