Árbók Tannlæknafélags Íslands - 01.01.1971, Qupperneq 43

hreinsun milli rótanna að öðrum kosti. Þegar rætur eru
samvaxnar eins og oft á sér stað milli „palatinal“ rótar og
annarrar hvorrar „buccalrótanna“, meðhöndlast tönnin
sem tvíróta væri.
Kirurgisk opnun á efri góms jöxlum er sjaldgæf.
Odontomi eða hemisection. Aðgerð þessi er ekki óal-
geng. Þegar jaxlinn er ekki nógu rótargleiður til þess að
framkvæma megi kirurgiska opnun, er gripið til „odon-
tomi“. Tönnin þarf að sitja föst í beini og vera heilleg.
Vöntun á brúarstólpa er helzta ástæðan fyrir aðgerð
þessari. Áður er tönnin rótarfyllt og síðan dyttað að krón-
unni eftir því sem við á. Það sem ræður því, hvaða rót er
fjarlægð, byggist á mati „endodontistans", „prostetiker“
og „periodontista“. Aðgengilegast er að fjarlægja „pala-
tinalrót“, þegar um efrigómsjaxl er að ræða. Opnist bil
milli „buccah’ótanna“, er auðvelt að halda því hreinu. En
„palatinalrótin“ er sterkust rótanna og „buccalræturnar“
eru oft bognar og erfitt að rótfylla þær. Sé önnur hvor
þeirra fjarlægð, er auðveldara að halda hreinu eftir að
„mesiobuccal“ rótin er fjarlægð.
Tanndráttur. Hin sjúka tönn er dregin, þegar ekki er
hægt að eyða beinpoka og stuðla að myndun heilbrigðs
tannholds og beinfestu, en þau eru tvö einkenni heil-
brigðrar tannfestu.
Eyðing beinpoka fer að sjálfsögðu fram með ýmsu
móti. Við aðgerð á þriðja stigs tannklofsbólgu er bein
ýmist slípað eða meitlað burt, en ákjósanlegust er þó
„curettasje“-meðferð á beinpokum, þegar henni verður
við komið. „Curettasje“ er nú mjög á dofinni með öll-
um sínum tilbrigðum, en í sambandi við beinpoka er
henni nokkuð þröngur stakkur skorinn — auk þess að
vera nákvæm og vandasöm. Tannrótarflötur beinpok-
ans er hreinskafinn og pokinn hreinsaður að öðru leyti,
en ummál hans takmarkast mestmegnis af beinvef. Pok-
inn fyllist síðan af „blóðkoagel“, sem breytist í beinvef og
41