SunnudagsMogginn - 02.10.2011, Blaðsíða 26

26 2. október 2011
Á
slaug Ósk Hinriksdóttir hefur staðið í baráttu
með níu ára dóttur sinni, Þuríði Örnu, síðan í
október 2004 en þá greindist hún með ill-
kynja heilaæxli. Meðferðarferlið hefur verið
bæði strangt og langt og neyddist Áslaug Ósk þá til að
hætta störfum sínum hjá Íslandsbanka. „Áður en for-
eldragreiðslurnar urðu að veruleika var ég föst heima og
án nokkurra tekna,“ sagði Áslaug Ósk. Eins þurfti eig-
inmaður hennar, Óskar Örn Guðbrandsson, að leggja
niður störf um tíma til að sinna veiku barni þeirra og
urðu þau hjónin þá að treysta á fjárhagsaðstoð frá sínum
nánustu. „Í fyrstu þegar foreldragreiðslurnar byrjuðu
átti ég ekki rétt á þeim þar sem það var það langt síðan
dóttir mín hafði veikst. Það var síðan leiðrétt skömmu
eftir að ég kom í sjónvarpsviðtal um málið.“
„Farðu bara í bíó eða á kaffihús“
Áslaug Ósk segir foreldragreiðslurnar hafa hjálpað þeim
mjög mikið og hún er þakklát fyrir það velferðarkerfi
sem við búum við. Hún hefur samt sem áður undan einu
að kvarta er varðar foreldragreiðslurnar en foreldrum
sem þiggja þessar greiðslur gefst ekki tækifæri til að fara
að hluta út á vinnumarkaðinn án þess að missa að fullu
greiðslurnar. Þannig að einstaklingur sem þiggur for-
eldragreiðslur og telur sig geta unnið 30% vinnu með
veiku barni sínu fær þá engar foreldragreiðslur um leið
og hann hefur störf í stað þess að fá 70% foreldra-
greiðslur á móti starfi sínu, nú eða að foreldragreiðslur
skerðast þegar tekjur fara yfir ákveðna frítekjuupphæð
og falla niður þegar þær ná ákveðnu hámarki. Það eru
því ófáir foreldrar sem hafna því að fara út á vinnu-
markaðinn svo að þeir missi ekki rétt sinn.
Áslaug Ósk leitaði eftir því að fara í hlutastarf fyrir
tveimur árum og þá einna helst til að komast út eitt til
tvö kvöld í viku og hitta annað fólk. Þegar hún leitaði
svara hvers vegna hún gæti ekki unnið þó að hún væri á
foreldragreiðslum var svarið að þessar greiðslur væru
eingöngu ætlaðar þeim sem gætu ekki með nokkru móti
verið úti á vinnumarkaði og til þess að fá útrás fyrir fé-
lagslegu hliðina þá gæti hún bara skellt sér í bíó eða á
kaffihús.
„Auðvitað var ég bundin yfir dóttur minni allan dag-
inn og hefði ekki með nokkru móti getað unnið frá
henni þá en þegar Óskar var kominn heim þá hefði ég
alveg getað farið út að kvöldi til. Það myndi gera ótrú-
lega margt fyrir mann að fara að vinna. Ég er mikið ein
með stelpuna, þannig að maður hefði mjög gott af því að
hitta annað fólk og ræða kannski eitthvað annað en
veikindi. Það myndi breyta miklu félagslega en auðvitað
líka fjárhagslega. Ég myndi helst vilja komast í starf þar
sem ég hitti fólk. Ég myndi ekki vilja vera einhvers stað-
ar á bak við, ein. Ég er svo fyrir löngu farin að þrá þetta.
Ég var komin með vinnu fyrir ári og ætlaði þá að hætta á
foreldragreiðslunum en þá greindist Þuríður aftur. Þá
hafði ég valið starf þar sem ég þurfti ekki stöðugt að vera
að útskýra fyrir fólki mína stöðu, ég ætlaði sem sagt að
fara að vinna á leikskólanum sem krakkarnir mínir
höfðu verið á. Ég var farin að hlakka mikið til að byrja
þar en svo breyttist það við endurgreiningu.“
Þarf að meta hvert tilfelli fyrir sig
Þuríður Arna var á hraðri uppleið í bæði þroska og þreki
þegar hún greindist aftur í maí 2010. Þá var hún send út
til Svíþjóðar undir gammahníf og lamaðist hún í kjölfar-
ið af því og þurfti að fara á mikinn steraskammt. Þuríður
Arna hefur glímt við illvíga flogaveiki sem er afleiðing
heilaæxlisins. Í dag sýnir hún mikla lömun hægra megin
og hún er með krampa annan hvern dag. Hún er elst af
fjórum börnum þeirra Áslaugar og Óskars en veikindi
systur þeirra hefur haft mikil áhrif á þau öll.
„Mér finnst bara að það þurfi að meta hvert og eitt til-
felli sem kemur á borð hjá Tryggingastofnun. Þegar
börnin manns eru veik er þetta ekki bara annaðhvort
eða og tilfellin eru eins misjöfn og þau eru mörg,“ sagði
Áslaug.
Þuríður Arna fór síðast í myndatökur nú í byrjun
september og var útkoman framar foreldranna björtustu
vonum þegar í ljós kom að æxlið hafði minnkað. Óttinn
hefur samt sem áður tekið sér bólfestu í þeim Áslaugu og
Óskari þar sem þau geta aldrei verið viss um hvaða veg
æxlið hefur valið sér.
Fær ekki að vinna
Áslaug Ósk Hinriksdóttir er bundin heima við með langveikri
dóttur sinni. Hún hefur áhuga á að fara í hlutastarf á kvöldin þeg-
ar eiginmaður hennar er heima en geri hún það missir hún rétt
sinn til foreldragreiðslna.
Texti: Signý Gunnarsdóttir signy@mbl.is
Myndir: Kjartan Þorbjörnsson golli@mbl.is
Þuríður Arna Óskarsdóttir
með móður sinni Áslaugu
Ósk Hinriksdóttur á Barna-
spítala Hringsins.
’
Auðvitað var ég bundin yfir
dóttur minni allan daginn og
hefði ekki með nokkru móti
getað unnið frá henni þá en þegar
Óskar var kominn heim þá hefði ég
alveg getað farið út að kvöldi til. Það
myndi gera ótrúlega margt fyrir
mann að fara að vinna. “