Húsfreyjan - 01.01.1960, Blaðsíða 28

Margrét Jóhannesdóttir:
Hjúkrun í heimahúsum
V.
1 FYRRI blöðum Húsfreyjunnar hefur
verið talað um, hvernig eiginleika og fram-
komu sá þarf að hafa, er hjúkrar í við-
lögum, hvernig sjúkrabaðherbergið á að
vera (1. tbl. 1959), hvernig á að fram-
kvæma hitamælingu, púlstalningu og
morgunsnyrtingu sjúklings (2. tbl.),tann-
og munnhreinsun, hvernig þvegið er neð-
an og hárið hirt (3. tbl.), hvernig sjúk-
lingur er baðaður og búinn undir svefn-
inn og hvernig fylgjast þarf með breyt-
ingum og gangi sjúkdómsins og gera
sjúkraskýrslu (4. tbl.).
I þessum þætti skal fyrst gerð nánari
grein fyrir, hvernig hirða á húðina. Allir
rúmliggjandi sjúklingar þarfnast ná-
kvæmrar umhyggju, hvað þetta atriði
Teygjanleiki hennar hefur þau áhrif, að
yfirborðið mun alltaf virka mjög lifandi,
þannig að þegar sezt er á efnið, mun það
gefa eftir, en dragast saman, þegar staðið
er upp.
f áklæði er einnig notaður hör, en þar
sem hann dregur til sín fitu úr húðinni,
er vafasamt að nota hann t. d. á arma
stóla eða sófa. Hör hefur heldur ekki
teygjanleika ullarinnar og ætti því að var-
ast að hafa hör í mjúka bólstrun.
Bómullaráklæði er mjög hentugt í sum-
arbústaði, þar sem hægt er að lita það,
svo að það þoli sterkt sólarljós. Bómull
er einnig góð í rúmteppi.
Varasamt er að nota köflótt áklæði á
húsgögn með bogadregnum línum. Þar
með er hin ákveðna lína stólsins gerð að
engu.
Helzt skyldi það aldrei fara saman.
Einnig er órólegt mynztur varasamt í
áklæði. Þar er einnig línu stólsins eða
sófans hætta búin.
Reykjavík, 6. febr. 1960.
Guðrún I. Jónsdóttir.
snertir, sérstaklega þeir sem horaðir eru,
feitir, lamaðir, óhreinlegir eða mikið veik-
ir; ennfremur aldrað fólk með sjúkdóma,
er áhrif hafa á blóðrásina, t. d. sykur-
sýki og hjartasjúkdóma. Hörundi þessara
sjúklinga hættir til að roðna og verða
aumt, og getur það orðið upphaf að legu-
sári, sem jafnan er kvalafullt og erfitt að
lækna. Því þarf að leggja aðaláherzlu á,
að fyrirbyggja legusár. Þeir staðir, sem
mest er hætt við legusárum, er sitjand-
inn, hælarnir, herðablöðin, olnbogar og
mjaðmir, og ungbörn eru viðkvæm fyrir
þrýstingi á hnakkann. Umbúðir geta einn-
ig orsakað sár. Nauðsynlegt getur verið
að setja leguhring undir mikið veikan
sjúkling, og er þá hringurinn blásinn upp
og látinn innan í ver. Jafnframt getur
þurft að stinga púða undir hnésbætur
sjúklings, a. m. k. öðru hvoru. Þrýsting
á ákveðna staði er hægt að minnka með
því að skipta oft um stellingar, og er bezt
að sjúklingur hjálpi sér sem mest sjálfur
með það. Ef bandi er fest um rúmgaflinn
aftanverðan, getur hann, með því að taka
í bandið, auðveldað sér ýmsar hreyfingar.
En ósjálfbjarga sjúklingum þarf að snúa
í rúminu oft og iðulega.
Sjúkrapottur (bekja)
Margir"eiga örðugt með að nota sjúkra-
pott í rúminu og vilja auk þess ekki ónáða
þann,er hjálpar,nema sem allra sjaldnast.
En af þessu getur leitt þvag- og hægða-
tregða. Það er því nauðsynlegt, að sjúk-
lingurinn fái pottinn jafnskjótt og þörfin
segir til sín; þá þarf síður að grípa til
hægðalyfja, en þau geta verið skaðleg,
þegar til lengdar lætur. Það þarf að sjá um
að sjúklingur hafi hægðir a.m.k. þriðja
hvem dag, helzt daglega, og getur þurft
að ráðfæra sig við lækni í þessu efni. —
Sjúkrapottur er látinn ylvolgur undir
sjúklinginn meðan hann beygir hnén,
styður hælum og olnbogum á dýnuna og
lyftir sér upp. Sá sem hjúkrar tekur þá
um lendar sjúklings með vinstri hendi,
dregur fötin upp með hægri, og setur pott-
inn gætilega undir án þess að hánn strjúk-
28
HÚSFREYJAN