Húsfreyjan - 01.01.1960, Síða 14

ef starfshættir kirkjunnar eru orðnir úr-
eltir, en það sem ég hef í huga er hin
innri hlið trúarbragðanna — það er að
segja trúin á einhverja guðlega tilvist, og
auðmýkt hjartans andspænis háleitum
hugsjónum, í stuttu máli, vitund þess, að
til sé helgi í hinu ytra lífi og innra með
okkur sjálfum. Sé sú tilfinning að hverfa
úr daglegu lxfi þjóðarinnar, þá erum við,
að mínu áliti, farin að nálgast hættulegar
brautir.
Nú eru starfandi kvenfélög í sambandi
við fjölmargar kirkjur í bæjum og sveit-
um landsins, en eins og áður er sagt, virð-
ast þau einkum beita sér fyrir mannúðar-
málum, ef þau eru þá ekki að hjálpa til
þess að byggja eða skreyta sitt kirkju-
hús. Þannig beinist starf þeirra einkum
að hinu ytra lífi safnaðarins, en ætti það
ekki einnig að vera hlutverk þeirra að
efla hið innra líf kirkjunnar? Þá geri ég
ráð fyrir því, að bezta væri að byrja á því
að vekja áhuga og ábyrgðartilfinningu
leiðandi félagskvenna fyrir slíkri starf-
semi. Gætu ekki einmitt heima-klúbbarn-
ir, sem ég nefndi áðan, rutt brautina fyrir
aukinni framtakssemi og samvinnu á
þessu sviði? Ég geri ráð fyrir því, að
þjálfun og hæfni kæmu í gegnum sjálft
starfið, en vafalaust myndi það vera mik-
ilsvert fyrir kvenleiðtoga að-fá tækifæri
til þess að læra af konum, í öðrum lönd-
um, sem hafa meiri skilning og þekkingu
á sjálfboðaliðsvinnu í þessum efnum.
Þá er enn eitt viðfangsefni, sem mig
langar til þess að reifa lítillega, en það
er gróðurvernd og ræktun landsins. Er-
lendir ferðalangar, sem sjá hér heita hveri
innan um hvíta jökla, hafa gefið Islandi
nafnið ,,land andstæðnanna11, sjálf nefn-
um við það öðru nafni, við líkjum því við
lifandi veru og köllum það ,,Fjallkonuna“.
Það er fegurra en orð fá lýst, en það er
víða bert og nakið. Hinn fagurgræni kyrt-
ill, er Fjallkonan bar, þá forfeður vorir
komu til hennar í lok níundu aldar, hefur
verið illa leikinn, — hann var sviðinn af
mönnum, en bitinn og nagaður af búfé,
með þeim sorglega árangri, að nú eru að-
eins eftir fátæklegar leifar af dálitlum
birkiskógi á nokkrum stöðum. Þetta er
mikill skaði, og nú er það aðkallandi
vandamál, hvernig við eigum að fara að
því að búa Fjallkonunni til nýjan kyrtil,
það mun kosta mikið fé, mikla vinnu og
þrautseigju, en sumir vilja halda því fram,
að háleitasta hugsjón á Islandi í dag, sé
sú, að klæða landið skógi. Hvað um það,
hún er óneitanlega sú skemmtilegasta,
frá sjónarmiði okkar, sem fáumst við að
gróðursetja tré í frístundunum.
Það er ekki langt síðan okkur varð
það ljóst, að hægt væri að rækta sígræn
tré hér á landi. Fyrstu barrtrén voru að
vísu gróðursett fyrir um það bil hálfri
öld, en Skógræktarfélag íslands, sem er
brautryðjandi á þessu sviði, er ekki eldra
en 30 ára. Miklu hefur verið hrundið í
framkvæmd, á þessum þrem áratugum,
en verkefnin, sem biða, eru ótæmandi.
Víða, þar sem skógar hafa eyðzt, hefur
jarðvegurinn horfið að meira eða minna
leyti, vegna uppblásturs, og það er engu
líkara en að áhugi fólksins á æðra gróðri
hafi þá líka fokið út í veður og vind, því
að oft má aka óraleiðir og fram hjá fjölda
sveitabýla, án þess að sjá svo mikið sem
einn einasta trjálund. Segja má, að slík
auðn hafi verið skiljanleg á þeim myrku
tímum, er við bjuggum við þá ánauð og
fátækt, að við áttum varla reipi til þess
að hengja okkur í, en með nýrri öld koma
nýjar skyldur við gróður og ræktun lands-
ins.
Á íslandi er mestur hluti landsins eign
bænda, það hlýtur því að vera mjög undir
skilningi þeirra og samstarfsvilja komið,
hvernig tiltekst með gróðurvernd og skóg-
rækt. Mundu nú aðrar leiðir betri til þess
að vinna fylgi þeirra, en að vekja áhuga
kvenna í sveitum landsins á þessum mál-
um, það er að segja, þar sem þess þarf
með. Nokkrir bændur hafa nú þegar tekið
ástfóstri við skógræktina. Skógræktarfé-
lag íslands hyggst vinna að því, að konur
út um land komi sér upp skrúðgörðum
heima við bæina. Mun félagið ennfremur
hafa áhuga á því að leiðbeiningar um
14
HÚSFREYJAN