Vera


Vera - 01.04.1990, Blaðsíða 5

Vera - 01.04.1990, Blaðsíða 5
LESENDABREF r EGBER SJÁLF ALLA ÁBYRGÐINA Agœta VERA. Ég vil gjarnan þakka mjög svo ágætt blað og sérstakt þakklæti fyrir umburðarlyndið í sam- bandi við greiðslur áskriftar sem stundum hafa dregist fram úr hófi þó ekki sé dýpra í árina tekið. VERA vekur mig ætíð til umhugsunar og oft hef ég lán- að blöðin sérstaklega ef ég vil að einhver lesi það sem kemur fram í pistlunum þar. Og grein- ar, Ijóð og annað efni nota ég iðulega til að hefja samræður út frá öðru sjónarhorni en mínu eigin. Þá skapast oft skemmtilegar umræður og ekki síður gagnlegar því ætíð er þörf á að fólk ræði saman. Nú, í framhaldi af öllu þessu vildi ég gjarnan komast að því ef einhver veit hvort til eru skýrslur um kjör einstæðra for- eldra á landinu nýverið. Ég er stundum að rekast á greinar í blöðum um bágindi þeirra. Og oftast út frá því sjónarhorni að þetta sé eitthvað sem viðkom- andi hefur lent í og ekkert ráð- ið við aðstæður. Mín skoðun er hinsvegar sú að það að vera einstætt foreldri sé nokkuð sem hver og einn kýs og eða skapar sé sjálfur. Undantekn- ingar eru ekkjur, ekklar. Nú, mál þetta er mér hugleikið því ég á sjálf fjögur börn og bý ein með þeim. Ekki er alltaf auð- velt að vera til en samt stór- kostlegt (ég er ekki ekkja). Og mín skoðun er sú að enginn nema ég beri ábyrgðina á því hvernig staða mín er. Ekki ríki, bær eða aðrar stofnanir þ.e.a.s. ég get ekki ætlast til þess að samfélagið framfleyti mér og mínum. Heldur ber ég ábyrgð hvernig okkur vegnar. Ég get ekki séð að ég eigi möguleika á að standa jafnfæt- is þeim peningalega sem eru tveir um framfærsluna, og ætl- ast ekki til þess. Fer heldur ekki fram á að svo sé heldur reyni ég (kemur í ljós síðar hvort það tekst) að stuðla að því að ég og börnin hafi það gott og reyni að sinna því sem okkur þykir áhugavert. Ekki eru það allir hlutir sem kosta peninga. Ef ég geri mistök þá er við mig að sakast og engan annan, þ.e. ef eitthvað kemur upp á get ég oftast sjálfri mér um kennt. Og afleiðingarnar eru mínar til að takast á við. í stuttu máli sagt, þá er ekki spurning um í hverju þú lendir heldur hvernig þú bregst við. Ekki veitir af hjálp handa þeim sem þurfa, allavega til sjálfshjálpar. Nú, en það á ekki að vera sjálfsagður hlutur; það eru ekki allir jafnir og verða það trúlega aldrei. Ég er þeirr- ar skoðunar að meðlag megi vera hærra með hverju barni ef foreldri er eitt, á hinn bóginn finnst mér meðlagið ætti að falla niður í því sem næst ekki neitt ef nýr einstaklingur tekur að sér uppeldið. Mæðralaun mættu líka vera hærri og greið- ast t.d. með fjórum börnum en ekki hámark með þremur eins og nú er. Barnabætur til ein- stæðra foreldra mættu líka vera borgaðar til átján ára aldurs ef börnin eru sannanlega í skóla. Og ef börnin flytja að heiman áður en átján ára aldri er náð eiga þau að fá meðlagið en ekki foreldrið sem heima situr. Því miður veit ég þess dæmi að feður greiði með barnsmæðr- um sínum löngu eftir að börn- in eru farin að heiman. En á meðan fólk skilur til málamynda eingöngu í þeim tilgangi að fá hærri barnabætur og mæðralaun er ekki nema von að kjör þeirra sem einir eru skáni ekki, ég veit þess dæmi og án efa er meira um þetta en ég hef hugmynd um. Trúlega er ekki til það kerfi sem virkað gæti í þessu samfé- lagi okkar. Alltaf verða ein- hverjir til þess að svíkja og pretta út úr ríkisbákninu. Og eins og alltaf verður bitnar það á þeim sem síst mega við því. Væri ekki betra ef allir reyndu að vera ögn heiðarlegri qg þá eru meiri möguleikar fyrir þá sem minna mega sín? En það á ekki að vera sjálfsagt að ríki og bær hlaupi undir og hjálpi, heldur að ef í nauðir rekur ætti að vera möguleiki að leita sér hjálpar. Og þá eitthvað raun- hæft. Þá er spurning um að vega og meta og hver er fær um að meta raunverulegar aðstæð- ur annarra, það hlýtur að fara eftir við hvað er miðað og hvernig er mælt. Og ekki auð- velt fyrir þá sem standa í því starfi. Mál er að linni en skoðanir eru víst misjafnar eins og þær eru margar. Og menn ekki á eitt sáttir um hvað það er að vera heiðarlegur og réttlátur. Og einum finnst sjálfsagt að nýta sér allt sem kerfið býður upp á meðan aðrir láta sér lynda það sem þeir geta unnið fyrir sjálfir. Sem betur fer eru ekki allir á sama máli, samfélagið okkar þyldi það ekki. Ég þakka síðan fyrir, þetta málefni hefur lengi legið mér á hjarta. Virðingarfyllst. Hafdís Pétursdóttir. HEBAIV OG ÞAÐA1\ ;• 1 EG HORNKERLINGVERA... A undanförnum árum hafa víða sést merki þess að verka- lýðshreyfingin eigi við mikinn skipulagsvanda að etja. Á þetta ekki síst við um opinbera starfsmenn. Láglaunastefna stjórnvalda, togstreita við ASÍ og takmörkuð uppskera af kjaradeilum undanfarinna ára hafa leitt til þess að mörgum VIMRSTEFÁNSSON I. varamaður í stjórn LL: flHMWk Úrsögn úr BSRB? Nii um margra ára ikeifi hef ég verið að velta því fyrir mer bva&a samleið vifilog- reitiiincoti eigum mcð óðrum aðiklar- MMfum í BSRB Að ^jilfsrtgrtu hcf cg fundið til nokkurir Bmkenndu, cn cftir þvt sem c'g hugsa malið lengur þá vcröur su ikoðun mm olnlJiilegri að Lanilssam- b&nd lÖBJcglumannD ð að aegfa sip Oi samtokunum. I'essir þanknr minir byrj- uðu íyrM t fyrsta verkfalli BSRll þegar við logreglunienn horföum upp n 00« önn>" a*<.....-' ' '*** * harðri frtr fram. Var fullyri ;í göngunum að Gretttagötu 89 uð fðlki hafi ckki verifi geíiiin Íaistur á að lcsu Mimnittftinn áður cn hann var untíirritaður. BSRB fólki míltl vera IjóM að LL mundi ckki skrila tmdir samning par scm pqwlvtlUraUfBI &rri kjar.isamningu hoíðuckki seriðelnd. Eitt cr mír allavega Ijóst efiil þ*aa reynslu. þaft er að LL sktpti engu mali i' þcttl skipti. Scgir mcr svo hugur urr •* svonahlulir ga-lucndurtekiðM' tcrTv *** ** "¦¦"•eki faghópum finnst nú sem væn- legasta leiðin til að ná fram kjarabótum sé að leggja áherslu á sína sérstöðu. Vill þá gjarnan gleymast að það er lít- ill vandi að brjóta sprekin eitt og eitt en verra við það að eiga þegar þau eru saman í kippu. í 1. tbl. Lögreglumannsins á þessu ári er grein eftir Viðar nokkurn Stefánsson, 1. vara- mann í stjórn Lögreglufélags íslands, þar sem hann færir rök fyrir því að félagið eigi að segja sig úr BSRB. Telur hann að lög- reglumenn muni ekki fá sér- stöðumál sín viðurkennd með- an þeir eru innan bandalags- ins. Um réttmæti þessarar skoðunar verður ekki dæmt hér en vakin sérstök athygli á annarri og sýnu verri fullyrð- ingu sem fram kemur í grein- inni. Hún er svona: „Fyrir mér er BSRB að stórum hluta kvennasamtök og m.a. þess vegna samtök lág- launafélaga. Er því ekki fýsilegur kostur að vera taglhnýtingur þeirra." Sagt með öðrum orðum: Kynferði ræður launum og við karlarnir í löggunni skulum ota okkar tota og láta kerlingarnar í BSRB lönd og leið. Mikið hræðilega eru menn sem svona skrifa komnir langt frá öllum þeim hugsjónum jafnréttis og samstöðu sem einu sinni voru tengdar verka- lýðsbaráttunni. -isg. 5

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.