Foreldrablaðið - 01.01.1962, Qupperneq 19

sérdeildum, en 6% í Gautaborg. Hins
vegar eru skólahéruð, þar sem talan
kemst niður í 2%. 1 öllu landinu nem-
ur tala þessara nemenda 4.2%.
Þetta svarar til þess, að nemendur,
sem njóta ættu sérkennslu t. d. í Mela-
skólanum í Reykjavík, hefðu verið 105
í 7% bekkjardeild skólaárið 1959—60,
ef reiknað er með sömu %-tölu og í
Stokkhólmi. Hins vegar væru það 79
nemendur í 5% bekkjardeild, ef reikn-
að er með %-tölu þessara nemenda í
Gautaborg.
Ef reiknað er með þeim barnafjölda,
sem gekk í barnaskóla Reykjavikur
skólaárið 1959—60, þá er þar um 8087
börn að ræða samkvæmt skólaskýrslu
fyrir þetta skólaár. Sé miðað við sömu
hlutfallstölu hér og i Stokkhólmi, væru
sérdeilda- og hjálparskólaböm 647 í
í rúmlega 34 deildum. Viðmiðunin við
Gautaborg, verður nemendatalan 485
í úmlega 34 deildum. Viðmiðunin við
Stokkhólm sýnir, að þær 46 deildir,
sem hér yrðu í Reykjavík, væm rúm-
lega 15% af öllum deildum skólanna.
Sé miðað við Gautaborg, yrðu deild-
irnar 11.5% allra deilda hér, en þær
voru þetta ár 296. Frá Finnlandi og
Sviþjóð hafa skólamenn hér í Reykja-
vík fengið góða gesti til leiðbeiningar
um uppeldis- og kennslumál. Því er það
okkur enn forvitnilegra að gera sam-
anburð á þessum þætti skólamála hér
og þar, og keppa að því marki að þeirri
athugun lokinni að tileinka okkur það
bezta frá þessum þjóðum og læra af
reynslu þeirra. Hins vegar eru þeir svo
langt komnir og sókn þeirra svo ör
fram á við í dag, að við eigum langa
leið ófarna til þess að standa þeim jafn-
fætis.
Eins og sést af því, sem sagt hefur
verið, reyndu þær þjóðir, sem hugs-
uðu af alvöru um uppeldis- og kennslu-
mál að leysa þann vanda, sem skapað-
ist í skólamálum við það, að öllum
börnum var gert að skyldu að sækja
skóla. Þessi vandi lá fyrst og fremst í
því, að vanheilu og greindarsljóu börn-
in fylgdust ekki með í náminu og töfðu
allt starf i skólunum. Lausnin var, eins
og áður segir, fundin með því að skipa
þessum nemendum í sérstakar deildir.
Það kom þó fljótt í ljós, að vandinn var
ekki leystur með því. Þeir sem um þessi
mál hugsuðu sáu, að ekki var hægt að
ætla þessum nemendum sams konar
vinnubrögð og námsefni og öðrum
börnum. Það lá því í augum uppi, að
breyta þurfti starfsaðferðum við
kennslu þeirra. Það varð einnig fljót-
lega ljóst, að ekki var hægt að ætlast
til þess, að hver einasti almennur kenn-
ari gæti söðlað um á svipstundu og tek-
ið upp aðferðir, sem hæfðu. Árangur-
inn varð því sá, að sérmenntun til þess-
ara starfa þótti nauðsynleg og einnig
hitt, að þeir, sem að þessu ynnu, helg-
uðu sig starfinu sem sérfræðingar.
Sú lausn mun víðast hafa verið fund-
in í upphafi að koma á námskeiðum,
þar sem þessi mál voru rædd og kruf-
in til mergjar. Áhugamenn með heilla-
drjúga reynslu leiðbeindu og sögðu frá
því, hvað gefizt hefði bezt í starfi og
hvað ylli mistökum. Þannig skapaðist
hópur valinna manna, sem urðu leið-
andi um margt, sem þessi mál varðaði.
Þessir menn voru þess bezt vitandi, að
margt vantaði á, að menntun þeirra
og hæfni væri sú, að starf þeirra nýtt-
ist til hins ýtrasta. Það var þess vegna
þeirra áhugamál, að námskeiðin breytt-
ust í skóla, sem gæfu þá beztu mennt-
un til starfsins, sem völ væri á. Þessi
áhugamál brautryðjendanna hafa nú
víða orðið að veruleika, og erum við
FORELDRABLAÐIÐ 17