Foreldrablaðið - 01.01.1962, Síða 25

einna helzt, að þeim hafi virzt spurn-
ing mín næsta fjarstæðukennd, svo
sjálfsagt virtist, að allir sæktu nám-
skeiðin, enda er mjög til þeirra vandað.
Þekktir kennarar frá öðrum borgum
eða löndum, svo sem Hollandi eða
Austurríki, eru fengnir til fyrirlestra-
haldsins, jafnframt eru sýningar á ýms-
um nýjungum í kennslutækjum ásamt
nýjum hókum, hæði handbókum fyrir
kennara og lestrarbækur yngstu les-
endanna. Ekki má gleyma föndrinu.
Sýndir eru unnir pappírsmunir, papp-
írinn í þá og annað því tilheyrandi,
og hvar allt þar að lútandi er hægt að
fá til kaups og hve mikið það kostar.
(Skólavörubúðin hér ásamt Ríkisútgáfu
námsbóka t. d. þyrftu að hafa hér svona
sýningar á haustin.)
Svo að ég víki aftur að fyrstu dög-
um skólaársins, þá koma 6 ára bömin
ekki fyrr en 4.—5. apríl í skólann. Þá
er hátíðlega tekið á móti þeim. Á borð-
um í skólastofum eru einhverjir mun-
ir handa hverju bami, sem þau eldri
hafa útbúið í föndri handa þeim yngri.
Skólastjóri býður bömin velkomin með
Örlítilli tölu, 2—5 min. Með bömunum
koma aðstandendur. Verður þessi fyrsti
skóladagur því mikill hátíðisdagur í lífi
tama, heimilanna og skólans. Það hef-
ur ekki svo litla uppeldislega þýðingu
þetta: að láta 7 ára eða 2. bekkjar börn-
m útbúa eitthvað til glaðnings hinum
yngri, er þau koma í skólann og vilja
jafnframt einhverju fyrir þau fóma.
Margan 7 ára hnokkann langar sjálf-
an að eiga sitt verkefni, en nú er að
sýna og sanna, að menn tilheyra heimi
eldri nemenda og hver vill ekki vera
„stór“?
Þið emð áreiðanlega og það fyrir
löngu búin að veita því eftirtekt, að ég
^ef eingöngu sagt frá því, sem yngstu
nemendum tilheyrir. Enda kynnti ég
mér það að mestu. Vil ég því áfram
sníða mál mitt við kennslu og náms-
greinar þriggja til f jögurra fyrstu skóla-
áranna, þ. e. a. s. lestur, skrift, reikning
og átthagafræði.
Um lestrarkennsluna er margt og'
mikið hægt að segja. Engin tök eru á
að gera viðunandi grein fyrir henni
hérna í dag. Þó get ég í einni setningu
sagt, hvaða aðferð er kennd: Hljóðað-
ferð og orðaaðferð. Hljóðaðferð er sögð
sú gamla aðferð suður þar, enda búin
að vera við lýði í meira en öld.
Eftir síðasta stríð er svo verið að
byrja með orðaaðferð, og eru það áhrif
frá framhaldsmenntun kennaranna við
enskumælandi löndin, enda segja þeir
sömu kollegar: Það er meiri hluti heims,
sem lærir með orðaaðferð.
Mér fannst merkilegt, er ég sá byrj-
endabækurnar í lestrinmn sitt fyrir
hvora aðferð, að þær vora báðar samd-
ar af sama höfundi. Höfundurinn, sem
var kona, kenndi í almennum bama-
skóla, byrjendabekk, og líka kenndi
hún við Lehrerfortbildung, þ. e. a. s. í
háskólanum. Þar kenndi hún kennara-
nemum og yngri kennurum (Zweite
Lehrer-prufung).
Byrjendabók hennar fyrir orðaað-
ferðina (fyrri hluti bókar) er sett með
skrifstöfmn. Er ég spurði hana, hvers
vegna, svaraði hún: „Með skrifstöfum
sjá börnin helzt og finna, að orðið er
tengt fast saman af samhangandi stöf-
um, og við þurfum líka að læra að
skrifa hvort sem er.“ Einkenni á allri
kennslu Frau Will voru: Mikið notuð
áhöld, mikil fjölbreytni, mikil starfs-
gleði, mikill agi og mikill árangur.
Enginn dagur án einhverra áhalda.
Fjölbreytni kom fram á vinnu á töflu.
Yfirleitt lét hún bömin sjálf semja með
FORELDRABLAÐIÐ 23