Fréttablaðið - 26.07.2012, Qupperneq 32

26. júlí 2012 FIMMTUDAGUR24
Jazzhátíð verður í Skógum undir
Eyjafjöllum á laugardaginn. Fern-
ir tónleikar eru á dagskránni,
þrennir í Skógakaffi og einir í
Fossbúð.
Skógakaffi er í Samgöngusafninu
og þar á Tríó Björns Thoroddsen
fyrstu tónana klukkan 14, ásamt
Sigurði Flosasyni. Tónsmiðja Suð-
urlands tekur við keflinu klukku-
stund síðar og áfram verður djass-
að innan um gömlu farartækin til
klukkan 17. Aðaltónleikar kvölds-
ins, með Andreu Gylfa og Sálgæsl-
unni, fara svo fram í Fossbúð og
hefjast klukkan 21.
„Við erum með metnaðarfulla
dagskrá að venju,“ segir Sigurð-
ur Flosason, listrænn stjórnandi
hátíðarinnar Jazz undir fjöllum
sem hefur verið árviss viðburður
síðustu níu sumur. Hann segir tón-
leikana í kaffiteríu byggðasafns-
ins fremur óformlega, þar geti fólk
komið og farið þegar því henti en
kvöldtónleikarnir í félagsheim-
ilinu verði aðeins hátíðlegri.
Sigurður bendir á að tónlistar-
fólk af Suðurlandi komi fram síð-
degis. „Við viljum halda tengingu
við svæðið, að þeir sem eru að fást
við tónlist af þessu tagi á Suður-
landi finni þetta sem sína hátíð og
geti komið þar fram.“ - gun
Djassað í Samgöngusafninu á Skógum
ÚR TÓNSMIÐJU SUÐURLANDS Söngkonurnar Fríða Hansen og Margrét Harpa Jóns-
dóttir frá Selfossi eru í framlínunni.
Bækur ★★ ★ ★ ★
Klækir
Sigurjón Pálsson
Verðlaunabók
sem veldur von-
brigðum
Klækir hefur undir-
titilinn Spennu-
saga og hlaut
nýverið Blóðdrop-
ann, hin íslensku
glæpasagna-
verðlaun, en
verðlaunabókin
er framlag Íslands
til Glerlykilsins,
norrænu glæpasagnaverðlaunanna.
Eins og það séu nú ekki næg
meðmæli, þá eru birt á innanverðri
bókarkápu lofsamleg ummæli
ýmissa um söguna. Dr. Anna Heiða
Pálsdóttir tekur svo djúpt í árinni
að segja að Halldór Kiljan Laxness
hafi varla getað skrifað betur en
Sigurjón. Er furða þótt maður hefji
spenntur lesturinn?
Sagan byrjar líka ákaflega vel.
Höfundur nýtir sér þjóðsögur til
þess að gefa henni dulúðugan blæ,
og upphafið er sláandi. Aðalpers-
ónan Mörður er þá barn að aldri
og dvelur í Breiðavogi, heimili fyrir
vanrækt börn. Þar er Mörður mis-
notaður hrottalega, en sá viðbjóður
hefur skjótan (og já, skelfilegan)
endi. Áhugavert er síðan að fylgjast
með því hvernig Mörður spjarar
sig eftir þá erfiðu lífsreynslu. Hann
flytur til Kaupmannahafnar, kynnist
Steinunni, sem verður barnsmóðir
hans og eiginkona, en segir fljótlega
skilið við hana og dótturina Hröfnu
og gerist múslimi. Ein af aðalpers-
ónum bókarinnar er svo ekki þessa
heims, heldur einhvers konar fylgja
úr ætt Steinunnar, sem gegnir því
hlutverki að vara Steinunni, Mörð
og Hröfnu, við ýmiss konar hættum.
Á kápu segir að „fléttan fari í
gang“ eftir að Hrafna Marðardóttir
sýnir vanhugsuð „íslensk“ viðbrögð
(hvað sem það á nú að þýða) þegar
hún, fullorðin kona, er við störf í
Afganistan og bjargar lífi „senators“
sem síðar á eftir að verða forseti
Bandaríkjanna. Meinið er þó að
þetta gerist ekki fyrr en eftir miðbik
bókarinnar og satt best að segja er
sagan mun áhugaverðari áður en
„fléttan fer í gang“.
Bókin er 351 síða, en skiptist í 64
kafla. Sögusviðið breytist í sífellu
og flakkað er á milli Afganistan,
Kaupmannahafnar og Reykjavíkur,
Washington, Herat og Grímsness-
ins. Sjónarhornið er stundum hjá
persónum sem lesendur fá sáralítið
að kynnast og slíkar persónur eru
of margar. Höfundi færist of mikið í
fang í sagnagleði sinni þegar talib-
anar, forseti Bandaríkjanna, CIA-
útsendarar og Vigdís Finnbogadóttir
eru öll (ásamt mörgum fleirum)
þátttakendur í æsilegri atburðarás,
sem snýst um Hröfnu Marðardóttur.
Aðkoma Vigdísar þykir mér óþörf og
stendur hún m.a. á æði furðulegu
eintali við sjálfa sig: „Við Íslendingar
erum ekki vanir öðru en að tala við
kóngana milliliðalaust. En hvernig
ég kemst á einum degi inn í „Oval
Office“ í Hvíta húsinu? Það má
guð almáttugur vita. Ja, nú eru góð
ráð dýr, Vigga litla. Það er víst ekki
heiglum hent að banka upp á hjá
mest vaktaða þjóðhöfðingja heims.“
(303)
Frágangur bókarinnar er alls ekki
nógu góður. Bæði eru óþarflega
margar innsláttar- og málvillur í
textanum og svo er stíllinn furðu
tætingslegur. Á köflum skrifar höf-
undur sannkallað gullaldarmál – og
fornt að sama skapi – en svo slakar
hann á kröfunum þegar minnst
varir. Til dæmis er illskiljanlegt hvers
vegna hann kallar öldungadeildar-
þingmanninn alltaf „senatorinn“ og
skrifstofu forsetans „Oval Office“
þegar góð og gild íslensk orð yfir
þessi fyrirbæri liggja á lausu.
Þórunn Hrefna Sigurjónsdóttir
Niðurstaða: Spennusaga sem
byrjar ágætlega, en er engan
veginn nægilega vel unnin og
verður fyrir vikið bæði ótrúverðug
og þvæluleg.