Fréttatíminn - 13.09.2013, Qupperneq 16

Hvert skref út fyrir þægindahringinn gerir okkur öruggari með okkur sjálf
Ögraðu sjálfum þér
H vað er ég eiginlega að fara að gera?“ hugsaði ég með mér meðan ég ók í myrkrinu að
Kramhúsinu. Dagana fyrir fyrsta tímann
var ég uppfull af tilhlökkun en
núna þegar hann var við það að
hefjast fann ég skyndilega fyrir
einhverjum undarlegum kvíða.
„Kannski verður þetta rosa
leiðinlegt. Kannski verður þetta
bara skrýtið. Kannski næ ég
ekki að gera öll sporin. Kannski
finnst öllum hinum ég rosa asna-
leg. Hvað gerir maður annars
í afró?“ Um leið og ég mætti á
staðinn hvarf kvíðinn sem dögg
fyrir sólu, enda ekkert til að
kvíða fyrir. Það er bara stundum
sem okkur líður einhvern vegin
svona þegar við erum að fara
að gera eitthvað nýtt, eitthvað framandi.
Eitthvað sem ögrar sjálfum okkur að
gera.
Ég gerði mér þarna grein fyrir að ég
hef ekki farið út fyrir minn þæginda-
hring í mjög langan tíma. Í grunnskóla
var ég feimna stelpan sem stamaði og
roðnaði þegar ég átti að lesa upphátt,
jafnvel þó ég kynni mjög vel að lesa. Á
seinni hluta unglingsárunum fór ég að
ögra sjálfri mér við hvert tækifæri sem
gafst og í dag verða flestir undrandi
þegar ég segist hafa verið feiminn og
óframfærinn unglingur. Ég tók einhverju
sinni ákvörðun um að ég ætlaði að breyt-
ast og það tókst með áralangri vinnu. Ég
var frekar ánægð með mig en eftir á að
hyggja þá sé ég að kannski var ég svo
ánægð að ég gleymdi að halda áfram á
ögrunarbrautinni. Undirliggjandi kvíði
fyrir nýju námskeiði er aðeins til marks
um það, jafnvel þó kvíðinn hafi aðeins
varað um stund. Í raun er nefnilega gott
að finna fyrir smá kvíða – góðum kvíða.
Það heldur okkur við efnið.
Litlu feimnu stelpuna grunaði varla
að einhvern tímann yrði hún fjölmiðla-
kona. Starfi í fjölmiðlum fylgja mikil
forréttindi, að fá að hitta áhugavert fólk
með áhugaverða sögur í hverri einustu
einustu viku. Svava Bjarnadóttir tilheyrir
þeim hópi áhugaverðs fólks sem ég hitti
í vikunni sem er að líða. Hér í Fréttatím-
anum segir hún frá því þegar hún sagði
upp starfi sínum sem farsæll fjármála-
stjóri í stóru verkfræðifyrirtæki, gekk
bókstaflega út í óvissuna og lét draumana
rætast. Innan við tveimur árum síðar hef-
ur hún lokið námi úr virtum ljósmynda-
skóla, menntað sig sem markþjálfi og far-
ið alein til Tælands þar sem hún kynntist
sjálfri sér enn betur. Svövu fannst erfitt
að taka þessa stóru ákvörðun, að hætta
í góðu starfi, prófa nýja hluti og stíga
þannig langt út fyrir þægindahringinn,
en henni hefur sjaldan liðið betur.
Ein vinkona mín ákvað að setja sér
markmið eftir að hún skildi við manninn
sinn. Hún ætlaði að gera eitthvað ögrandi
sem hún hafi aldrei gert áður, í hverjum
mánuði í heilt ár. Á þessum tíma prófaði
hún fallhlífarstökk, byrjaði að æfa fót-
bolta og átti einnar nætur kynni í fyrsta
og eina skiptið á ævinni. Hún varð lífs-
glaðari og sjálfstraustið efldist við þora
að framkvæmda alla þessa nýju hluti.
Við þurfum öll að ögra okkur reglulega.
Ég held að bæði ég og þú eigum eftir að
prófa sitthvað af því sem talið er upp hér
að ofan.
Erla
Hlynsdóttir
erla@
frettatiminn.is
Í raun er nefnilega gott að finna fyrir smá kvíða – góðum kvíða. Það heldur okkur við efnið.
16 viðhorf Helgin 13.-15. september 2013