Dagblaðið Vísir - DV - 17.07.2007, Blaðsíða 30

þriðjudagur 17. júlí 200730 Síðast en ekki síst DV
Sandkorn
n Lögreglan á höfuðborgarsvæð-
inu virðist ekki hafa aukið vin-
sældir sínar
mjög þegar
hún stöðvaði
mótmæli
umhverfis-
verndarsinn-
anna í Saving
Iceland um
helgina og
handtók
nokkra þeirra. Víða heyrist að
lögreglan hafi margt þarfara að
gera. Þá hafa nokkrir orðið til að
rifja upp harkalegar aðferðir lög-
reglunnar og kínverskra sendi-
ráðsstarfsmanna þegar komu
Jianz Zemin var mótmælt. Þá lá
lögreglunni svo á að hún keyrði á
einn mótmælanda, væntanlega
óvart.
n Orð Guðjóns Þórðarsonar
eftir leik FH og ÍA þar sem hann
bar blak af
línuverði
sem flaggaði
ranglega
rangstöðu
rétt áður en
FH-ingar
skoruðu hafa
vakið athygli.
Guðjón hefur
oft verið gagnrýninn á menn en
sagði að allir gætu gert mistök,
erfði það ekki við línuvörðinn að
rugla varnarmenn sína í ríminu.
Einhverjir vilja þó meina að út-
skýra megi hversu skilningsríkur
Guðjón er með markinu fræga
sem Bjarni sonur hans skoraði
gegn Keflvíkingum.
n Stjörnurnar sækja til Íslands.
Michel Platini, einn besti knatt-
spyrnumað-
ur heims fyrr
og síðar, er
væntanleg-
ur hingað til
að afhenda
verðlaunin í
U-19 Evrópu-
móti kvenna
sem fer fram
hér á landi síðari hluta mánaðar-
ins. Sögur herma að hann sé ekki
eini frægi erlendi knattspyrnu-
maðurinn á landinu. Einhverjir
telja sig hafa séð Pavel Nedved,
leikmann Juventus, hér á landi en
vera hans hér hefur ekki fengist
staðfest.
n Heyrst hefur að Manúela Ósk
Harðardóttir, ungfrú Ísland 2002,
sé komin með nýjan kærasta,
Hauk Kristinsson, kappinn er
heilum fimm árum yngri en feg-
urðardrottningin. Sagan segir að
ástir hafi tekist með skötuhjú-
unum inn á sjúkrahúsi þar bæði
lágu veik Haukur er úr Hvera-
gerði og hefur það greinilega
heillað Manúelu þó margar döm-
urnar séu síður hrifnar af sunn-
lenskum hnökkum.
Hver er Hjálmar Jónsson?
„Hann er fæddur 17. apríl 1950
í Biskupstungum, kvæntur Signýju
Bjarnadóttur og við erum foreldr-
ar fjögurra barna á aldrinum 22 til 34
ára.“
Hvað hefur Dómkirkjan fram yfir
aðrar kirkjur þjóðkirkjunnar?
„Sem Dómkirkja er hún vissu-
lega heimakirkja biskups og þar eru
oft stórar stundir í sögu þjóðarinnar
stimplaðar inn. Þar var þjóðsöngurinn
fyrst fluttur, árið 1874, þaðan voru Jón
Sigurðsson og frú hans jarðsett, þar er
Alþingi sett á hverju ári og þar er upp-
haf embættissetningar forseta Íslands.
Það má því segja að Dómkirkjan teng-
ist þjóðinni á marga vegu. Dómkirkjan
var lengi eina kirkjan í Reykjavík, síðan
kom Fríkirkjan og það hafa alltaf verið
góð samskipti milli safnaðanna. Þess-
ar tvær kirkjur, ásamt kaþólsku kirkj-
unni sem stendur á Landakotstúninu,
eru kirkjur miðborgarinnar, þær eru
ólíkar en hver og ein gegnir sínu hlut-
verki; að lofa Drottinn og kalla fólk
saman á gleði- og sorgarstundum og
allt þar á milli.“
Fylgja Dómkirkjunni sérstakar
skyldur umfram aðrar kirkjur?
„Fyrir utan það sem þegar er upp-
talið má bæta við að í Dómkirkjunni
eru yfirleitt allir prestar og djáknar
vígðir. Það má segja að hlutverk henn-
ar sé tvíþætt því hún er einnig safnað-
arkirkja þeirra sem eiga heima á þessu
svæði. Dómkirkjan gegnir þannig
töluvert stóru hlutverki meðal þjóð-
arinnar og kirkjunnar þótt allar kirkjur
séu jafngóðar og litlar sveitakirkjur al-
veg jafnmiklir helgidómar.“
Nú varst þú alþingismaður,
langar þig aldrei aftur í stjórn-
málin?
„Nei, ég fór aftur í kirkjuna því mig
langaði aftur í kirkjuna. Ég var búinn
að vera prestur í nítján ár áður en ég
fór á þing. Tíminn á Alþingi var góð-
ur og ég naut starfa minna þar. Ég
vildi einfaldlega frekar halda áfram
að sinna preststarfinu og var að byrja
sextugsaldurinn þegar ég ákvað að
færa mig aftur yfir til kirkjunnar. Ég
var viðloðandi stjórnmálin í 10 til 11
ár og sé ekki eftir árunum í pólitík-
inni. Það var gott að geta lagt henni
lið um tíma.“
Hefur þú einhvern tímann efast
um tilvist Guðs?
„Nei, ég hef ekki efast um tilvist
Guðs, en auðvitað hefur maður sínar
efasemdir á stundum. Ég tel að það sé
dæmalaust heilbrigt, eðlilegt og jafn-
vel nauðsynlegt. Trúin er oft á tíðum
barátta, hún er ekki háleit fullvissa
og henni fylgja stundum átök. Þeg-
ar ég jarða ungt fólk, þá skjóta upp í
huga mínum eins og annarra, grund-
vallarspurningar eins og spurningin
hvers vegna. En þá hefur trúin mikið
að segja.“
Prestar þurfa oft að koma að
erfiðum málum, svo sem sorg og
missi. Kemur fyrir að þér finnist
þú vanmáttugur?
„Mér finnst það alltaf. Mér þætti
óskaplega gott ef ég gæti sagt og gert
miklu, miklu meira heldur en ég get
gert. Maður getur verið til staðar
og reynt að greiða fyrir þeirri hugg-
un sem Guð getur komið til leið-
ar. En fyrst og fremst gefur samúðin
og samkenndin mesta huggunina.
Stundum hittir maður sterkasta fólk-
ið í veikasta fólkinu. Í því sambandi
finnst mér góð bænin þar sem sagt
er Vertu í oss veikum máttugur. Við
biðjum Guð að vera sterkan í okkur
veikum.“
Þú ert þekktur hagyrðingur. Er
ekki stundum ætlast til að þú
mælir í bundnu máli, til dæmis
við giftingar og skírnir?
„Nei, það er ekki ætlast til þess. En
það sem mér þykir einna vænst um
af því sem ég hef ort eru skírnarvísur,
vísur sem ég skrifa stundum í gesta-
bækur þegar er verið að skíra börn. Í
gestabókum vítt og breitt um landið
á ég nokkur hundruð vísur, ég á þær
reyndar ekki sjálfur, heldur hef ég
gefið þær börnunum. Stundum hitti
ég þessi börn uppkomin og það er
yndisleg tilfinning þegar þau kenna
mér vísur sem ég sjálfur var búinn að
gleyma.“
Hvað gerir presturinn Hjálmar
sér til dægrastyttingar?
„Hann gengur á fjöll, hann er ný-
byrjaður í golfi, hefur tekið þá bakter-
íu, og hún er afskaplega hentug fyrir
presta. Við höfum stundum mögu-
leika á því að fara í golf að morgni til
ef ekkert sérstakt er um að vera og
getum tekið hringinn í staðinn fyrir
að vera inni við annars konar heilsu-
rækt.“
MAÐUR
DAGSINS
NÚ GETUR ÞÚ LESIÐ
DV Á DV.IS DV er
aðgengilegt
á dv.is og
kostar
netáskriftin
1.490 kr. á
mánuði
Trúnni fylgja
sTundum áTök
Séra Hjálmar Jónsson,
prestur í dómkirkjunni og
fyrrverandi alþingismaður, var
eini umsækjandinn um stöðu
sóknarprests við dómkirkjuna.
veltingur
Mannþekkjarar
Sauðkindin er sérstök skepna, eða kannski er hún það ekki. Samt þykir mér merkilegt hversu illa hún er
að sér og hversu illa hún þekkir fólk.
Mér þykir stundum óþægilegt þegar
ég er á gangi á víðavangi og rollur
sem hafa komið sér fyrir í svölum
skugga, kannski eitt hundrað metra
frá mér, standa upp og hlaupa við
fót. Velti oft fyrir mér hvað það er í
fari mínu sem gerir það að verkum
að rollur hræðast mig. Kann það
að vera göngulagið, vaxtarlagið eða
hvað getur það verið? Ég segi aldrei
orð, ekki einu sinni kibbakibb.
Samt gerist þetta alltaf. Það er ekkert gaman að raska ró þeirra sem hafa náð að slappa af. Það á jafnt við
um mannfólkið og sauðféð. Það
er sama hvað ég reyni að ganga
vinsamlega, brosi og bugta mig,
en allt kemur fyrir
ekki. Rollurnar og
lömbin stökkva
á fætur og forða
sér frá þess-
um meinlausa
göngumanni,
sem ég er. Svo
gerðist það um helgina
að ég sá lamb sem óttaðist mig ekki.
Stóð skammt frá og virti mig fyrir
sér. Það var samt á sérstakan hátt
verra en þegar þau hlaupa hrædd
í burtu.
Ég sá nefnilega hvergi mömmu lambsins. Þá fylltist ég áhyggjum yfir einsemd lambsins. Ég leit
í kringum mig
en sá hvergi
neitt annað
kvikt, ekki
einu sinni
fugl. Hvað
þá kind-
ina sem ól
af sér lambið.
Hvers vegna hræddist lambið
mig ekki? Hvers vegna stóð það
skammt frá mér og starði á mig?
Sá það kannski einhverja von í
mér? Von um hjálp sem einstæð-
ingurinn þurfti á að halda? Ég veit
það ekki, gat ekki spurt og veit
því ekki hvort lamb-
ið er enn eitt eða
hvort mamman var
kannski bara liggj-
andi í næsta skugga.
Í DAG Á MORGUN
HINN DAGINN
Veðrið
+16
5
+193
+13
3
+14
3
+15
3
+15
1
+11
5
+11
2
+14 5
+13
3
+14
5 +12 3
+11 5
+16
1
+13 4
Sigurjón M.
egilsson skrifar.
Séra Hjálmar Jónsson „Ég hef ekki
efast um tilvist guðs, en auðvitað hefur
maður sínar efasemdir á stundum. Ég
tel að það sé dæmalaust heilbrigt,
eðlilegt og jafnvel nauðsynlegt.“