Morgunblaðið - 15.09.2012, Blaðsíða 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 15. SEPTEMBER 2012
✝ Sigrún Ein-arsdóttir
fæddist í Hafn-
arfirði 11. desem-
ber 1927. Hún lést
á Fjórðungssjúkra-
húsinu á Ísafirði 7.
september 2012.
Kjörforeldrar
Sigrúnar voru Ein-
ar Ágúst Guð-
mundsson, f. 1894,
d. 1961, og Þur-
íður S. Vigfúsdóttir, f. 1900, d.
1987. Fóstursystir Sigrúnar er
Sigríður Guðmundsdóttir, f.
1928, búsett í Bandaríkjunum.
Foreldrar Sigrúnar voru Jón
Gestur Vigfússon, f. 1892, d.
1980, og Sesselja Magn-
úsdóttir, f. 1893, d. 1975.
Systkini Sigrúnar voru Stein-
unn Ingiríður, f. 1916, d. 2007,
Guðlaugur Magnús, f. 1918, d.
2004, Ásta Vigdís, f. 1920, d.
1999, Sigríður Áslaug, f. 1922,
d. 1994, Vigfús, f. 1923, d.
1991, Gunnar Kristján, f. 1925,
d. 1997, Jón Gestur, f. 1926,
Haukur, f. 1929, d. 1930, Hauk-
ur, f. 1931, d. 2001, Hörður, f.
1934, Guðmundur, f. 1935, d.
1988 og Einar Þórir, f. 1938.
Sigrún giftist hinn 28. júní
1952 Yngva Guðmundssyni raf-
magnseftirlitsmanni og kenn-
sonur þeirra Hannes Freyr
Berg Baldursson, f. 2010. 4)
Einar Ágúst, f. 1963, kvæntur
Emelíu Þórðardóttur, f. 1960.
Börn Einars eru: a) Konráð, f.
1988, sambýliskona hans er
Maria Gundersen, f. 1988. b)
Daníel Ágúst, f. 1997. c) Katr-
ín Ósk, f. 1999. d) Kristinn
Ísak Arnarsson, stjúpsonur, f.
1981, kvæntur Elsu Margréti
Magnúsdóttur, f. 1981. Saman
eiga þau börnin Ástmar Helga,
f. 2005 og Dagnýju Emmu, f.
2009.
Sigrún ólst upp á Ísafirði
hjá Þuríði föðursystur sinni og
Einari Ágústi Guðmundssyni
klæðskera. Sigrún fékk ung að
aldri lömunarveiki sem mark-
aði líf hennar alla tíð. Hún
nam söng og píanóleik í Tón-
listarskóla Reykjavíkur á sín-
um yngri árum. Sigrún og
Yngvi bjuggu á Ísafirði í um
40 ár. Hún helgaði sig hús-
móðurstörfunum en að auki
kenndi hún á píanó og var
mjög virk í starfi Sunnukórs-
ins og Kirkjukórsins á Ísafirði.
Sigrún og Yngvi fluttu í Mos-
fellsbæinn árið 1994 og bjuggu
þar í 9 ár. Þegar Yngvi féll frá
flutti Sigrún aftur til Ísafjarð-
ar og bjó á Hlíf á meðan heils-
an leyfði. Síðustu tvö árin
dvaldi Sigrún á öldrunardeild
Heilbrigðisstofnunar Vest-
fjarða á Ísafirði.
Útför Sigrúnar fer fram frá
Ísafjarðarkirkju í dag, 15.
september 2012, og hefst at-
höfnin kl. 14.
ara við Iðnskólann
á Ísafirði, f. 12.
febrúar 1926 í
Reykjavík, d. 15.
ágúst 2003. For-
eldrar hans voru
Guðmundur Krist-
inn Guðjónsson, f.
1893, d. 1977, og
Geirþóra Ástráðs-
dóttir, f. 1892, d.
1980. Börn Sigrún-
ar og Yngva eru:
1) Þuríður, f. 1952, maki Guð-
mundur Jónsson, f. 1952. Börn
þeirra eru a) Málfríður, f.
1977, b) Yngvi, f. 1984, kvænt-
ur Sigrúnu Melax, f. 1984.
Saman eiga þau dæturnar Þur-
íði, f. 2007, og Áslaugu, f. 2011
c) Ingibjörg Ásta, f. 1987. 2)
Guðmundur Geir, f. 1953, d.
1975 3) Auður, f. 1963, gift
Skúla Berg, f. 1963. Börn Auð-
ar eru a) Anna f. 1981, d. 1981.
b) Guðmundur Geir, f. 1985,
sambýliskona hans er Birgitta
Rós Guðbjartsdóttir, f. 1988.
Saman eiga þau synina Ásgeir
Yngva, f. 2007 og Eið Otra, f.
2011. c) Sigrún Anna, f. 1993.
d) Guðmundur Viðar, stjúpson-
ur, f. 1983. e) Þórunn Sig-
urbjörg, stjúpdóttir, f. 1985,
sambýlismaður hennar er
Baldur Hannesson, f. 1988,
Sigrún Einarsdóttir, tengda-
móðir mín, er látin á 85. aldurs-
ári. Eftir 37 ára kynni kemur
margt upp í hugann. Hún var
heilsteypt, velviljuð og hæfi-
leikarík og aldrei heyrði ég
hana mæla styggðaryrði til
nokkurs manns eða um nokk-
urn.
Sigrún varð fyrir þeirri erf-
iðu lífsreynslu að veikjast af
mænuveiki á unga aldri og átti
hún lengi við vanheilsu að
stríða á barns- og unglingsár-
um. Náði hún bata, en bar þó
merki þessa sjúkleika alla tíð.
Sigrún hafði gott vit á tónlist
enda hafði hún unnið bæði söng
og píanóleik og nýtti hún sér
þessa hæfileika í þróttmiklu
söngstarfi undir forystu Jónas-
ar Tómassonar og Ragnars H.
Ragnar á Ísafirði. Var gaman
að ræða ýmislegt þessu tengt
við hana.
Áhugi á gróðri og dýralífi var
henni í blóði borinn og naut hún
veru sinnar í sumarbústaðnum í
Tunguskógi sérlega vel innan
um trén og fuglana sem þar
voru.
Tengdaforeldrar mínir, Sig-
rún og Yngvi, höfðu þann sið að
flytja í sumarbústaðinn í sum-
arbyrjun á hverju ári og búa
þar til hausts. Sýndist mér
þessi sumardvöl vera henni lífs-
nauðsyn og féll aldrei niður
meðan heilsan leyfði. Samskipti
við Sigrúnu voru ávallt með vin-
semd og virðingu og hygg ég að
þannig hafi viðmót hennar verið
gagnvart öllum. Þetta tel ég að
hafi verið einn af mannkostum
hennar. Sigrún missti son í
blóma lífsins og auk þess veikt-
ist Yngvi tengdafaðir minn á
efri árum af erfiðum sjúkdómi.
Verða þetta að teljast nokkuð
grimm örlög. Aldrei varð ég var
við biturð eða eftirsjá hennar
um lífsreynslu sína.
Sumir lítilsigldir menn hafa
gert sér far um að gera grín að
tengdamæðrum sínum og gera
lítið úr þeim. Eftir áratuga
kynni mín af Sigrúnu tengda-
móður minni hef ég komist að
þeirri niðurstöðu að þeir sem
þetta stunda eru bæði húmors-
lausir og illa kvæntir.
Sigrún Einarsdóttir er kvödd
með trega og vil ég þakka sam-
ferð sem aldrei hefur borið
skugga á allan þann tíma sem
okkar kynni hafa staðið. Bless-
uð sé minning hennar.
Guðmundur Jónsson.
Nú er hún elskulega amma
mín fallin frá og fyllist hugur
minn af miklum söknuði. Amma
mín var ein besta og hjartahlý-
jasta manneskja sem ég hef
kynnst, talaði alltaf vel um alla,
elskaði allt lifandi og lífið sjálft.
Á mínum yngri árum tók hún
mig að sér og kenndi mér á lífið
og tilveruna. Stór hluti æsku
minnar var með henni ömmu,
þar sem píanóspil og söngur
var hennar yndi og söng hún
með sinni englarödd meðan hún
kenndi mér á píanó.
Alltaf fór ég til þeirra ömmu
og afa eftir skóla þar sem hún
gaf mér að borða, hlustaði á
sögur mínar og hjálpaði mér
með námið. Og alltaf er það
minnistætt þegar við fórum út
að gefa fuglunum á veturna og
kíkja á blómin á sumrin. Eftir
að afi veiktist fluttu þau aftur
vestur og var þá gerð ferð til
þeirra á sumrin til að hitta þau
í skóginum.
Eftir að ég kláraði mennta-
skólann flutti ég vestur í eitt ár
og sat hjá henni á hverjum
degi, eins og svo oft áður, og
sagði henni sögur dagsins. Ég
þakka mikið fyrir þessa ákvörð-
un mína að flytja vestur og vera
hjá henni og eru mér einstak-
lega minnisstæðar þær stundir
sem við sátum saman á morgn-
ana að drekka kaffi og segja
hvor annarri sögur. Ég á henni
allt að þakka og væri ég ekki sú
manneskja sem ég er í dag ef
væri ekki fyrir hana.
Nú kveð ég hana ömmu Sig-
rúnu og þakka henni fyrir allan
tímann sem hún varði með mér.
Blessuð sé minning hennar.
Ingibjörg Ásta
Guðmundsdóttir.
Nú er hún amma mín Sigrún
Einarsdóttir látin. Það er skrýt-
ið að þó maður hafi í raun fyrir
nokkru síðan gert sér grein fyr-
ir því að hverju stefndi og því
talið sig vera tilbúinn þegar að
því kæmi þá voru fréttirnar um
að hún elsku amma mín væri
búin að kveðja svo miklu erf-
iðari en ég gerði mér grein fyr-
ir.
Amma og afi, Yngvi Guð-
mundsson, bjuggu lengst af á
Engjavegi 27 á Ísafirði eða
þangað til afi hætti að vinna en
þá fluttust þau í Mosfellsbæinn.
Þar bjuggu þau í níu ár. Þau
fluttust svo aftur vestur eftir að
afi veiktist. Hann lést sumarið
2003 og eftir það bjó amma ein
á Hlíf, dvalarheimili aldraðra á
Ísafirði. Þar leið henni vel inn-
an um góðar vinkonur og frá-
bært starfsfólk.
Amma og afi áttu sumarbú-
stað inni í Tunguskógi innan við
Ísafjörð. Þangað fluttu þau á
hverju sumri bæði þegar þau
áttu heima á Ísafirði og eftir að
þau fluttust suður. Alltaf var
beðið eftir að voraði svo hægt
væri að flytja inn í Skóg. Á ég
þaðan margar góðar minningar
sem gott er að rifja upp í dag.
Ömmu þótti gaman að blómum
og voru gluggarnir á heimili
hennar gjarnan fullir af alls-
konar blómum sem hún hugsaði
um af mikilli natni. Hún var
líka mikill dýravinur og mátti
ekkert aumt sjá.
Það var alltaf svo gaman og
þægilegt að vera nálægt henni
ömmu, hvort sem var á Engja-
veginum, í Skóginum eða í Mos-
fellsbæ. Amma hafði alveg sér-
staklega góða nærveru. Hún fór
varlega að öllu og öllum, hafði
endalausa þolinmæði og aldrei
kvartaði hún, hvað sem á gekk í
lífi hennar. Aldrei heyrði ég
hana ömmu mína heldur tala
illa um nokkurn mann.
Ég er heppinn að hafa átt
hana að í 27 ár. Það er ekki
hægt að hugsa sér betri ömmu
og afa og alltaf var gott að leita
til þeirra ef eitthvað bjátaði á
og jafnvel bara til að hafa það
rólegt.
Síðustu tvö árin dvaldi amma
á Heilbrigðisstofnum Vestfjarða
og verður það skrýtið að fara
ekki í heimsókn lengur á
sjúkrahúsið til að hitta hana.
Það var orðinn fastur liður að
byrja Ísafjarðarheimsókn hjá
ömmu og spjalla við hana um
ýmsa hluti því meðan heilsan
leyfði fylgdist hún vel með og
var umhugað að allt gengi vel
hjá fólkinu sínu.
Eitthvert sinn kom það fyrir
að ég sjálfur þurfti að leggjast
inn á sjúkrahúsið á Ísafirði í
nokkra daga og þá varð breyt-
ing á. Á hverjum einasta degi
og nokkrum sinnum á dag opn-
uðust dyrnar inn til mín og inn
rölti amma með göngugrindina
sína. Við hlógum bæði að því að
nú væri þetta búið að snúast við
hjá okkur.
Hvíldu í friði, elsku amma
mín, og takk fyrir allt.
Guðmundur Geir Einarsson.
SEIG. Við stóðum í fokheldu
húsinu sem Sigrún frænka og
Yngvi (Ingi) voru að byggja að
Engjavegi 27 á Ísafirði. Sigrún
hafði teiknað þessa stafi á eina
rúðuna og sýndi mér: þetta
væru upphafsstafirnir í nöfnun-
um þeirra Yngva en sýndi jafn-
framt að þau væru seig. Þetta
fannst mér stálpuðum krakk-
anum nokkuð smart, en seinna
átti þetta orð eftir að verða mér
tákn um seigluna í henni
frænku minni. Seig var hún og
þurfti meira á því að halda en
margir aðrir. „Bíta á jaxlinn og
bölva í hljóði,“ sagði hún við
okkur krakkana ef við vorum
eitthvað að bera okkur aum-
lega. „Má maður segja svona?“
„Já, Sigrún má það,“ svaraði
móðir okkar. Og Sigrún mátti
ýmislegt sem okkur krökkunum
var kennt að væri ókurteisi og
ekki er viðeigandi að segja frá í
minningargrein um svo fágaða
konu. En skýringin kom. Barn
að aldri veiktist Sigrún af löm-
unarveiki og barðist við afleið-
ingar hennar allt sitt líf en hún
gerði það með þeim hætti að við
krakkarnir gerðum okkur ekki
grein fyrir skertum líkamsburð-
um hennar. Þrátt fyrir fötlun
sína bar hún sig ætíð með reisn
og þokka, glæsileg, ég man eftir
mynd af henni og pabba prúð-
búnum á Sunnukórsballi, þar
stendur hún þráðbein í flotta
ballkjólnum, myndin hefði
smellpassað í hvaða glanstíma-
rit dagsins í dag.
Sigrún lét fötlun sína ekki
aftra sér. Hún hafði ákaflega
fallega söngrödd og var talin
eiga framtíðina fyrir sér í
söngnum en afleiðingar lömun-
arveikinnar komu í veg fyrir
það. Þá þurfti hún á seiglunni
að halda eins og oftar í lífs-
hlaupinu en harðast gekk lífið
að henni er Geir, næst elsta
barnið þeirra Yngva, lést rúm-
lega tvítugur.
Listrænir hæfileikar Sigrún-
ar nutu sín m.a. í ákaflega fal-
legu handverki, hún var ótrauð
við að prófa alls kyns nýjar og
oftar en ekki óhefðbundnar
hannyrðir.
Sigrún var okkur systkinum
miklu meira en bara frænka.
Eldri systkinunum var hún eig-
inlega eins og stórasystir. Alla
tíð voru samskipti fjölskyldn-
anna afar náin, aðeins nokkur
hús á milli heimilanna á Engja-
veginum og á sumrin vorum við
nánast eins og stórfjölskylda
þar sem við bjuggum í sum-
arbústöðunum í Tunguskógi,
lóðirnar samliggjandi og stígur
milli húsanna. Lífið var leikur, í
minningunni sól og blíða alla
daga, tvær mömmur og ein
amma sem kom og kitlaði bræð-
urna til að koma þeim á fætur á
morgnana. Einu gilti hver
þeirra huggaði og setti plástur
á sár eða gaf mjólk og köku eða
kringlu. Í Skóginum var mann-
lífið einstakt og gott, þar rækt-
aði Sigrún garðinn sinn af mik-
illi list, varð sér úti um fáséð
blóm og runna. Þangað sótti
hún styrk. Síðustu sumrin var
garðvinnan nánast orðin henni
ofviða en þá lét hún sig ekki
muna um að fara um á fjórum
fótum til að hreinsa beðin og
sinna blómunum sínum.
Sigrún frænka mín var
hörkutól. Hún var lífsglöð, fal-
leg, blíð. Fullorðin kona fannst
mér gott að koma til hennar og
ræða málin. Hún var stór hluti
af lífi mínu. Ég bið Guð að
geyma Sigrúnu og kveð hana
með væntumþykju og þakklæti
fyrir það sem hún gaf mér og
var mér með fallegu kveðjunni
hennar sjálfrar: Vertu sæl,
elskuleg.
Ásdís S. Hermannsdóttir
(Addý).
Meira: mbl.is/minningar
Svo lengi sem ég man þekkt-
umst við Sigrún, því við ólumst
upp saman í Hafnarstræti 6 á
Ísafirði í húsinu sem feður okk-
ar byggðu saman, þar sem þeir
ráku verslun og klæðskeraverk-
stæði Einars og Kristjáns um
árabil. Mikill samgangur var
því milli fjölskyldna okkar þar
sem sönn vinátta og samhugur
ríkti. Við vorum fimm telpur í
húsinu, við þrjár systurnar en
þær tvær á hinu heimilinu. Sig-
rún var mjög falleg stúlka, en
veiktist af lömunarveiki ung að
aldri, sem háði henni alla tíð þó
svo að hún hafi ekki látið það
hindra að hún lifði eðlilegu og
farsælu fjölskyldulífi.
Sigrún hafði mikla unun af
tónlist og eftir gagnfræðaskóla
fór hún suður í Tónlistarskól-
ann í Reykjavík og lærði á pí-
anó. Hún var líka listræn í sér
og fór um svipað leyti í mynd-
listarnám. Hún hafði fallega
söngrödd og naut þess að taka
þátt í kórstarfi. Það lék líka allt
í höndunum á henni og hún
saumaði út, heklaði og prjónaði
og var myndarbragur á heimili
hennar, eins og á æskuheimil-
inu forðum.
Þegar Sigrún var liðlega tví-
tug, kom ungur maður til vinnu
á Ísafirði, Yngvi Guðmundsson,
og tókust fljótt með þeim góðar
ástir. Þau eignuðust fjögur
myndarleg börn, en urðu fyrir
þeirri miklu sorg að missa bráð-
efnilegan og fallegan son, Guð-
mund Geir. En þau hjónin nutu
frábærrar umönnunar barna
sinna og tengdabarna á efri ár-
um þegar veikindi steðjuðu að.
Síðasta árið hefur heilsu Sig-
rúnar hrakað ört og dauðinn er
líkn þeim sem unir því illa að
vera ósjálfbjarga og upp á aðra
kominn. Þakka ber frábæra
umönnun á Sjúkrahúsi Ísafjarð-
ar þar sem hún dvaldi undir
lokin.
Að leiðarlokum sendi ég öll-
um hennar ættingjum mínar
dýpstu samúðarkveðjur um leið
og ég þakka fyrir langa sam-
leið.
Elísabet Kristjánsdóttir.
Sigrún
Einarsdóttir
✝
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar og vinur,
BÁRA HANSDÓTTIR,
Efstaleiti 75,
Reykjanesbæ,
lést þriðjudaginn 11. september á
Borgarspítalanum í Reykjavík.
Útförin fer fram frá Ytri-Njarðvíkurkirkju
miðvikudaginn 19. september kl. 13.00.
Þeir sem vilja minnast hennar eru beðnir að beina þeim hlýhug
að Krabbameinsfélaginu.
Við viljum þakka öllum þeim sem önnuðust hana í veikindum
hennar á Borgarspítalanum og á sjúkrahúsinu á Akureyri.
Ykkar hlýja og alúð er aðdáunarverð og mikils
metin hjá fjölskyldunni.
Guðmundur Pétursson,
Pétur Rúðrik Guðmundsson,
Sólveig Gígja Guðmundsdóttir.
✝
Ástkær faðir minn, tengdafaðir og afi,
STEINDÓR GÍSLI HJÖRLEIFSSON
leikari,
Blásölum 22,
Kópavogi,
andaðist að heimili sínu fimmtudaginn
13. september.
Útförin verður auglýst síðar.
Ragnheiður Steindórsdóttir, Jón Þórisson,
Steindór Grétar Jónsson, Margrét Dórothea Jónsdóttir.
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
MOSAIK Hamarshöfða 4 • 110 Reykjavík
sími 587 1960 • www.mosaik.is
Legsteinar og fylgihlutir
Í tilefni af 60 ára starfsafmæli okkar bjóðum
við fría uppsetningu á höfuðborgarsvæðinu og
fría pökkun á legsteinum sem fara út á land
Mikið úrval - Vönduð vinna - Gott verð