Reykjalundur - 01.06.1952, Qupperneq 13

að svala sér á kúgaranum, klipu þeir hvor
annan steinþegjandi.
Svo tók nóttin við þeim.
Það fór eins með hnossið í búðinni og
krásirnar í borðstofunni, þar var ekkert
tækifæri. Þessi rólegi kaupmaður virtist hafa
auga á hverjum sínum feita fingri, þeir hefðu
orðið að brjótast inn í sína eigin búð, ef þeir
hefðu átt að ná nokkru. Og sendiferðirnar,
hið eina, er líktist frelsi í þessari þrældóms-
ævi, voru undir eftirliti með aðstoð klukku
og síma. Þeir voru þó aldrei skammaðir,
fengu ekkert tækifæri til að brúka kjaft eða
ljúga. Staðreyndirnar voru látnar vitna gegn
þeim, svo að þeir voru varnarlausir. — Það
var augljóst, að þeir mundu verða hér að
aumingjum.
Fyrst í stað reyndu þeir að svíkjast um
að koma heim á tilsettum tíma, þegar þeim
var leyft að fara út á kvöldin, en frúin sýndi
þeim fram á, með hógværð sinni, að þá
yrði hún að afturkalla leyfið, ef slíkt end-
urtæki sig. Og, ef satt skal segja, þá var
allur gljái farinn af því að vera úti, í fötum,
sem ekkert mátti sjá á. Og gamlir félagar
hættu að viðurkenna þá og hæddu þá, en
þeir þorðu ekki að gefa þeim á kjaftinn fyr-
ir það og róluðu einmana um fjölfarnar göt-
ur í þungu skapi. Það var lítill unaður í þessu
lífi og þrátt fyrir hinn góða mat og hið hreina
líferni, fitnuðu þeir ekki.
Það var ofurlítill sólargeisli í tilveru þeirra,
er þeim hugkvæmdist, hvernig þeir gætu
stolið súkkulaði, án þess að upp kæmist.
Tommi afgreiddi í búðinni þann dag, Grímsi
var í sendiferðum. Eftir hvíslandi ráðstefnu
um kvöldið var tillaga Grímsa samþykkt.
Tommi kom súkkulaðinu fyrir í böggh með
öðrum vörum, sem senda átti. Þaðan gat
Grímsi náð því á leiðinni. Um kvöldið skyldi
vera veizla.
Allt fór sem skyldi. Grímsi faldi súkku-
laðið undir sæng sinni. En, djöfull, maður.
Það var engu líkara en þessi hjón hefðu yfir-
náttúrlega heyrn og sjón. Um kvöldið, þeg-
ar þeir fóru að hátta, stóð kristalsskál á borð-
inu með súkkulaði í.
Grímsi stökk að rúmi sínu. Það var ekki
um að villast, það var þýfið, sem borið hafði
verið svona fagurlega á borð fyrir þá. Þeir
gátu ekki smakkað á því, bjuggu um það og
komu því á sinn stað morguninn eftir.
Hin gráa molla seig yfir þá á ný. Aldrei
flugust þeir á af ótta við reglur hússins, Þeir
hættu næstum að talast við, og gagnkvæm
haturskennd náði tökum á þeim, eins og
þeir kenndu hvor öðrum um þessi rauna-
legu örlög.
Srnátt og smátt samlöguðust þeir hinum
nýju heimilissiðum, eða öllu heldur beygðu
sig undir þá. Þeir gengu á sunnudögum prúð-
búnir til kirkju með kaupmannshjónunum
með þungbúnum helgisvip í kolsvartri van-
máttarkvöl. Sambandi þeirra við fyrri kunn-
ingja var gersamlega slitið. Það reiddi sig
enginn á þá pilta til stórræða, sem urðu að
vera komnir inn klukkan tíu og burstuðu
í sér tennurnar.
Innan múra heimihsins beið þeirra alls-
konar afþreying í tómstundum: Utvarp og
bækur, sem hvort tveggja verkaði á þá eins
og svefnskammtar. Þá fengu þeir að leika
skáktafl, sem þeim fannst frámunalega bjána-
legt, einkum Tomma.
Þú hefur gaman af að leika þér að djöf-
ulsins trédúkkunum, særði hann Grímsa, er
svaraði ekki ,en hataði þegjandi.
Utivera þeirra var þeim kvöl, að undan-
lvE’S KJALUNDUR
11