Reykjalundur - 01.06.1952, Blaðsíða 18

vill í einstaka húsi í Keflavík, og sízt svo
mikið, að fylla mætti með þeim körfu, þótt
lítil væri. Þess má geta, að ég sá blómin
svo vel, að ég þóttist geta greint daggar-
dropana, sem glitruðu á þeim.
Langar mig í lífshöll.
Á fyrra hluta 19. aldar var í Hafnahreppi
maður, sem Hafliði hét Guðmundsson. Var
hann barnakennari um tíma og kenndi hann
föður mínum, ásamt fleiri börnum á hans
reki, bæði lestur, skrift og reikning; aðrar
námsgreinir voru þá ekki kenndar.
Hafliði var ókvæntur og búlaus, á meðan
hann dvaldist í Höfnum, en hafðist við sem
lausamaður í Kirkjuvogi.
Eina nótt í júlímánuði vaknar Hafliði og
gengur út. Var þetta laust eftir sólarupp-
komu. Logn var og blíðviðri. Þá er Hafliði
kemur vestur fyrir húshornið, sér hann, að
Virkishóllinn opnast og út úr honum kem-
ur mikill mannfjöldi. Sá hann brátt, að þetta
var líkfylgd, og gengu tveir prestar á undan
þeim, sem kistuna báru, en báðir voru prést-
arnir í fullum skrúða. Jafnframt heyrði Haf-
liði söng mikinn, og gat vel greint, að sung-
inn var sálmurinn:
Langar mig í lífshöll,
leiðist mér heims ról o. s. frv.
Horfði Hafliði undrandi á líkfylgd þessa,
unz hún kom að Hjallhólnum. Þá opnaðist
sá hóll einnig fyrir sjónum Hafliða, og hvarf
öll líkfylgdin þangað inn.
Virkishóllinn er hár hóll, sem stendur í
Kirkjuvogstúninu, hér um bil 40 stikur frá
Kotvogi, en Hjallhóllinn er á að gizka 200
stikur í norðaustur frá Virkishólnum. Hefur
Hafliði því átt að horfa á sýn þessa allt að
10 mínútum. Heyrzt hefur, að Björn Brands-
son, fyrrum bóndi í Kirkjuvogi, hafi nokkr-
um árum síðar séð nákvæmlega hina sömu
sýn og heyrt sunginn sama sálm.
Þess má geta í sambandi við sögu þessa,
að þá er Hákon heitinn Vilhjálmsson, óðals-
bóndi í Kirkjuvogi, bjó þar, ætlaði hann eitt
sinn að láta byggja vindmylnu uppi á Virkis-
hólnum. Nóttina eftir að byrjað var að róta
hólnum um, dreymir Hákon, að til hans
kemur maður, stór og tígulegur, og biður
hann að hætta mylnusmíðinni. Hákon var
samt ekki alveg á því, að láta draumarugl
aftra sér frá ákveðnu verki og lét halda
áfram daginn eftir að grafa fyrir grunnstæði
mylnunnar, eins og ekkert hefði ískorizt.
Nóttina eftir kom sami maður til Hákonar
aftur, og bað hann hins sama sem fyrr, og
var þá sýnu þyngri á brún og alvarlegri en
nóttina áður. En Hákon sat við sinn keip
og lét hinn þriðja dag fara að hlaða mylnu-
stæðið. En þó að Hákon væri enginn veifi-
skati og óvanur því, að láta hlut sinn fyrir
hinu raunverulega, hvað þá fyrir draumum
einum, þá var honum þó nóg boðið þriðju
nóttina, er sami maðurinn kom æðandi inn
að rúmi hans, með reiddan hnefa, og sagði
reiðulega:
„Ef þú hættir ekki, Hákon, skal öllum
máttarstoðum kippt undan Kirkjuvognum".
Þar með var mylnusmíðinni á Virkis-
hólnum lokið hjá Hákoni, og sjást þess glögg
merki enn í dag, hvar mylnan átti að standa.
(Frásögn Ólafs Kclilssonar, hreppstjóra frá
Kalmanstjörn).
Svikari nokkttr lézl vera forvitri og bauðst til að
segja mönnum óorðna hluti. Bóndi nokkur kom til
hans og langaði til að vita eitthvað um framtíðina.
I>egar spákarlinn var búinn að segja honiint margt
mjög ótrúlegt, ætlaði bóndinn að fara.
„]>ér eigið eftir að borga!" hrópaði spákarlinn.
„Ef þér væruð fonitri, mynduð þér hafa séð, að
ég a'tlaði ekki að borga yður þettal" svaraði bóndinn
og gekk leiðar sinnar.
★
A stjórnmálafundi var eitt sinu kastað steini að
I.loyd George mcðan hann var að tala. Hann beygði
sig, tók steininn upp og sagði: „I>etta eru einu rök
andstaðinga vorra“.
16
Revkjai.undur