Reykjalundur - 01.06.1952, Qupperneq 22

mikla hraða, er var á framleiðslu þess. Sagði
hann mér, að fyrsta sendingin færi til Is-
lands innan tveggja daga. Þar frétti ég einn-
ig, að til þessarar verksmiðju streymdi nú
fjöldi af læknum Norðurálfunnar, allir í
þeim tilgangi að kynna sér og reyna að fá
berklalyfið. Verksmiðjan kom mér fyrir sjón-
ir eins og Keflavík á vetrarvertíð. Allir
önnum kafnir, fólkið örþreytt. Efnafræð-
ingarnir dröttuðust áfram uppgefnir og úr-
vinda af svefnleysi. Það var metnaðarmál
þessarar verksmiðju, að koma sem mestu af
þessu lyfi á markaðinn á sem skemmstum
tíma. Það tókst líka sannarlega, því að að-
eins mánuði eftir að fregnin um lyfið og
samsetningu þess kom frá Ameríku, gat þessi
verksmiðja sent það á markað í Sviss, og í
lok marz var það komið til Islands. Eftir
að læknar Hoffman la Roche höfðu veitt mér
alla þá fyrirgreiðslu, er þeir máttu, gefið mér
upplýsingar um reynslu svissneskra hæla
af lyfinu og og byrgt mig upp með ríflegum
tilraunaskömmtum. Þá var takmarki mínu
með dvölinni í Sviss náð. Ég hélt því með
lest til endastöðvar fararinnar — Milano.
Ég hafði að vissu leyti orðið fyrir von-
brig'ðum í Sviss. Sviss er eins og allir vita,
talið eitt fegursta land Evrópu. Þessa marz-
daga voru Basel og Zurich drungalegir bæ-
ir. Hryssingslegur næðingur með krapahríð,
öklakrap og vatnslækir á götum minntu
helzt á þá vetrardaga Reykjavíkur, þegar
maður vill helzt halda sig innan dyra.
Lestin brunaði suður á bóginn og innan
stundar blasti við mér hin dásamlega feg-
urð svissnesku Alpanna. Snævi þaktir tind-
ar blöstu við.himin, brattar en grónar fjalls-
hlíðarnar með býlum, þorpum og smábæj-
um hangandi utan í klettasnösum, en í botni
dalverpanna smávötn, sem spegluðu á töfr-
andi hátt tindana, gróðurinn og bæina. Lest-
in fetaði sig áfram hærra og hærra, unz
komið var upp að snjólínu og gróður var
nærri horfinn. Er minnst varði skauzt hún
inn í hin löngu jarðgöng St. Gotthards-
skarðsins og er aftur birti vorum við Italíu-
megin við Alpana. Við námum staðar í smá-
bæ litlu neðar og nú var andrúmsloftið
breytt. Enginn kuldahryssingur, hlý vorgol-
an lék um okkur yljandi og hressandi. Ut-
sýnið og umhverfið allt heillandi, rétt er
rökkrið var að skella á.
I Milano er það lyfjaverksmiðjan Lepetit,
sem framleiðir nýja berklalyfið. Umboðs-
menn þess firma hér á landi, Stefán Thor-
arensen & Co., höfðu látið mig hafa kynn-
ingarbréf til Lepetit og' var því auðvelt að
fá þar alla þá fyrirgreiðslu, er þeir gátu
veitt. Hafði firmað skrá yfir þúsundir til-
fella, er fengið höfðu lyfið í ítölskum hæl-
um og var þar mikinn fróðleik að finna um
áhrif þess, enda þótt notkunartíminn væri
stuttur. Þetta ítalska firma hafði sýnt þá
óvenjulegu rausn að gefa stóra tilrauna-
skammta, til 50 landa víðsvegar um heim,
og voru um þessar mundir að senda lyfið til
íslands. Hafði ég mikla ánægju af að sjá
hvernig þessar mjög svo þráðu töflur
streymdu út úr töfluvélunum, voru sam-
stundis settar í umbúðir, merktar „lækna-
sýnishorn“, og sendar til fjarlægra landa.
★
Ég hafði mikinn hug á að sjá ítölsk hæli
og fóru þeir Lepetit menn með mig í tvo slíka
leiðangra. Fyrst fóru þeir með mig á hæli
í útjaðri Milano. Það var nýlegt hæli, búið
fyrsta flokks tækjum og meðferð öll á sjúkl-
ingum var mjög svipuð því, sem við eigum
að venjast. Þeir höfðu notað nýja lyfið nokk-
urn tíma, voru eins og' flestir aðrir, hrifnir
af áhrifum þess á þjáða sjúklinga, en vildu,
vegna sinnar stuttu reynslu, sem minnst um
það segja.
Klukkan 8 um morguninn, daginn sem ég
fór frá Milano, var ég vakinn í skyndi. Þá
stóð fyrir dyrum ferð til Sondalo-hælisins,
sem liggur 300 km. frá Milano. Klukkan 8V2
lögðum við af stað, 3 læknar og bílstjóri í
litlum Fiatbíl. Vegalengdin til hælisins var
svipuð og til Blönduóss frá Reykjavík, svo
átti að hafa góða viðdvöl þar, og leizt mér
því ekki gæfulega á þetta ferðalag, þar sem
ég átti að fara frá Milano kl. 5É2 síðdegis.
Þegar út fyrir Milano kom skyldi ég hvers-
kyns var. Litli bíllinn ók með 110 til 140 km.
hraða eftir breiðum veginum, g'egn um ótal
Revkjai.undur
20