Reykjalundur - 01.06.1952, Síða 42

þingi S. í. B. S. frá 1942. — Þegar Vinnu-
heimilið að Reykjalundi tók til starfa, var
hann einn í hópi fyrstu vistmannanna, sem
þangað komu. Þar, sem annarsstaðar, tók
hann virkan þátt í félagsstarfseminni og var
einn af stofnendum deildarinnar þar. En
mesta starf sitt í þágu S. I. B. S. mun hann
hafa unnið sem forstöðumaður fyrsta happ-
drættisins, sem sá félagsskapur hratt af
stokkunum árið 1945. Vann hann þar þau
brautryðjendastörf, sem öll happdrætti sam-
bandsins hafa notið góðs af síðan.
Oft mun Gesti hafa sýnzt, sem heilsa sín
og frelsi væri á næsta leiti og þá sollið hug-
ur í brjósti. Þrá hans til mennta var mikil,
enda góðum gáfum gæddur, og var ætlun
hans að brjótast þar áfram óðar og tæki-
færi gæfist. — Tvívegis útskrifaðist hann af
sjúkrahúsi, í fyrra sinnið 1932, og er þá
heima í nær þrjú ár og hið síðara 1936, en
þá aðeins um hálfs árs skeið. A þeim tíma
innritast hann í Reykjaskóla, en verður að
hverfa þaðan á miðjum vetri og fara í sjúkra-
hús. Aldrei síðan naut hann frelsis síns né
fjörs. Gestur var tilfinningarríkur maður og
aðdáandi fegurðar í lífi og listum. Hann var
ljóðelskur svo af bar og unni Einari Bene-
diktssyni öllum skáldum fremur. Þangað
leitaði hann huggunar, þegar skugga bar á
og skap þyngdi: þar var hugfró að finna.
Mjög gerðist sjúkdómur Gests erfiður hin
síðustu árin og lá hann þá löngum rúmfast-
ur. Var þá einsýnt hvert stefndi og að ekkert
nema nýtt og öflugt undralyf, gæti hrifið
hann úr þessum heljargreiþum. Oft mun
hjarta hans hafa slegið hröðum slögum, er
honum var hugsað til nálægðar skapadæg-
urs síns og skilnaðar við ástvini sína: aldrað-
an föður og unnustuna, Jónu Þorsteinsdótt-
ur, sem af ástúð sinni og dugnaði veitti
honum svo dýrmæta umhyggju þessi þung-
bæru ár.
En allar vonir brustu: örlögin urðu ekki
umflúin. Astvinirnir misstu hjartkæran vin
og S. I. B. S. ötulan brautryðjanda.
J. B.
★
40
Pétur Ásgrímsson.
F. 27. júní 1890. D. 18. des. 1951.
Árið 1916 var ég svo heppinn að hitta
Pétur Ásgrímsson. Það var á Akureyri. Eg
var þar á ferð og beið eftir skipi til Siglu-
fjarðar. Áður en ég vissi af var ég orðinn
einn af fjölskyldu hans — og þurfti ekki að
kvarta. Pétur bjó þá með miðkonu sinni,
frú Margréti Guðlaugsdóttur, ágætiskonu.
Þau bjuggu í litlu, en yndislegu húsi á Odd-
eyri og allt virtist benda til varanlegrar
lífshamingju. En —.
Pétur Ásgrimsson.
Árin liðu, en aldrei hitti ég þennan vel-
gjörðamann minn frá Akureyri, sem ég þó
oft hugsaði til og þá með þakklæti. Svo lágu
leiðirnar loksins saman og það var á Vífils-
stöðum. Stundum getur manni nú brugðið
dálítið og þannig fór fyrir mér, því Pétur
fannst mér ólíklegastur allra til að mæta á
þeim ágæta stað. Líkamleg og andleg hreysti,
lífsgleði, atorka og viðbjóður á öllu sleni
hafði mér frá upphafi fundist auðkenna
manninn. En —.
Við endurfundinn var heldur lítil breyt-
ing að sjá á Pétri, kannske nokkrar hrukkur,
sem gerði brosið enn innilegra. Náttúrlega
var hann kominn í flestar eða allar virðingar-
stöður sem þetta litla og skrítna samfélag
Reykjalundur