Morgunblaðið - 11.04.2015, Blaðsíða 39

MINNINGAR 39
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. APRÍL 2015
✝ Þorgeir Jóns-son fæddist 6.
febrúar 1932 í Nes-
kaupstað. Hann lést
á Landspítalanum í
Fossvogi 13. mars
2015.
Foreldrar hans
voru Jón Bessason,
f. 16. apríl 1874, d.
2. október 1959, og
Þóranna Arnolda
Pétursdóttir Andr-
easen, f. 10. júlí 1907, d. 16. sept-
ember 1972. Alsystkini Þorgeirs
voru Sigurður, f. 7.10. 1925,
Ágústa, f. 3.8. 1927, d. 2.1. 1996,
Árni Halldór, f. 22.4. 1929, Helgi,
f. 29.8. 1930, d. 27.8. 2014, Bjarn-
laugur, f. 27.9. 1933, d. 11.6.
1936, Karen, f. 1.10. 1934, d. 12.3.
uðust þrjú börn en fyrir átti Sig-
urlaug dótturina Súsönnu Reg-
ínu Gunnarsdóttur, f. 30.3. 1954,
d. 2.1. 2007, sem Þorgeir gekk í
föðurstað. Börn þeirra eru Jónas
Hannes, f. 24.10. 1956, maki
Hulda Jónsdóttir, f. 21.10. 1960,
Anna Dóra, f. 23.6. 1958, maki
Karl Haraldsson, f. 31.10. 1961,
og Þór, f. 1.6. 1963, maki Sólveig
Birna Sigurðardóttir, f. 14.6.
1964. Barnabörn voru níu, en eitt
látið. Barnabarnabörn voru sex-
tán, en eitt látið.
Þorgeir og Sigurlaug hófu bú-
skap á Tjarnargötu 5 í Reykjavík
og bjuggu síðast á Gunnarsbraut
34 í Reykjavík. Þorgeir var
skipasmíðameistari og starfaði
sem slíkur um tveggja áratuga
skeið. Síðar hóf hann að starfa
sjálfstætt við ýmsar greinar við-
skipta.
Útför Þorgeirs fór fram í
kyrrþey hinn 25. mars 2015.
2009, Bjarnlaugur,
f. 12.9. 1936, d. 4.11.
1936, Bjarni Anton,
f. 28.10. 1937, d.
15.10. 1992, og Jón,
f. 14.11. 1939, d. 3.7.
2000. Hálfbróðir
sammæðra var Pét-
ur Hákon Björns-
son, f. 8.7. 1941, d.
6.5. 2005. Hálfsystk-
ini samfeðra voru
Sigríður, f. 19.6.
1899, d. 18.11. 1965, Pétur, f.
23.3. 1907, d. 4.11. 1969, og Ingi-
björg, f. 19.10. 1910, d. 15.9.
1977.
Eiginkona Þorgeirs var Sigur-
laug Ísabella Eyberg, f. 16.4.
1926, d. 16.3. 1995. Þau gengu í
hjónaband 10.12. 1955 og eign-
Í dag kveð ég föður minn Þor-
geir Jónsson sem lést skyndilega
vegna heilablóðfalls nú á dögun-
um. Pabbi ólst upp á Lækjar-
bakka í Neskaupstað til eins og
hálfs árs aldurs. Síðan flytur
hann á Stekk í Mjóafirði með föð-
ur sínum og hluta systkina og býr
þar til sex ára aldurs. Árin voru
erfið í Mjóafirði, enda voru börn-
in án móður sem gat ekki sinnt
þeim vegna veikinda og faðir
þeirra á gamals aldri. Samt átti
pabbi til skemmtilegar sögur frá
Mjóafirði um lífið og sjálfsbjarg-
arviðleitni lítilla barna í ömurleg-
um aðstæðum. Sem dæmi um
eina slíka kom bóndi að bænum
dag nokkurn og vildi fá pabba,
sem þá var kannski fimm ára eða
svo, í fóstur eða öllu heldur vinnu.
Ekki líkaði pabba og bræðrum
hans það betur en svo að þeir
grófu hann í fönn, svo að hann
fannst ekki og varð bóndinn að
fara til baka. Synir mínir Bjarni
Sævar og Árni Þór höfðu mjög
gaman af að hlusta á afasögur um
árin í Mjóafirði, álfa og huldufólk.
En þrátt fyrir ævintýralegt yfir-
bragð sagnanna mátti vel greina
harminn á bak við. Árið 1939 fer
pabbi í fóstur til hjónanna Sig-
dórs og Önnu Brekkan í Nes-
kaupstað. Þar bjó hann og
menntaðist sem skipasmiður og
hlaut síðar meistararéttindi.
Pabbi talaði alltaf af virðingu um
þessi hjón. Hann og Sigdór skrif-
uðust á eftir að pabbi flutti til
Reykjavíkur og af lesningu bréf-
anna að dæma var Sigdóri annt
um föður minn og vildi fylgjast
með hvernig honum vegnaði. Sig-
dór lést árið 1964 en kona hans
1956. Árið 1954 fór pabbi ásamt
vinnufélaga sínum og besta vini,
Sveini H. Sveinssyni, til Reykja-
víkur. Stuttu síðar kynnist
Sveinn Guðrúnu Árnadóttur, sem
síðar varð konan hans. Pabbi
varð svo skotinn í systur hennar,
Sigurlaugu Ísabellu Eyberg, sem
varð svo konan hans og móðir
mín. Mamma var líf pabba og eft-
ir að hún féll frá, 16. mars 1995,
varð pabbi aldrei samur. Við Sól-
veig reyndum að létta honum líf-
ið. Við pabbi borðuðum saman
hádegisverð alla virka daga og
svo kom hann heim til okkar Sól-
veigar hverja helgi og nánast öll
frí. Pabbi hafði mjög gaman af
bíltúrum og bílasýningum og fór-
um við nánast á hverja einustu
sýningu í Reykjavík. Nokkrum
sinnum fór pabbi með okkur
austur á Djúpavog þar sem fjöl-
skyldan dvelur oft á sumrin. Það-
an keyrðum við á gamlar slóðir
og nú síðast á Mjóafjörð í ein-
stakri veðurblíðu. Það var gaman
að geta gert gamla manninum
það kleift að sjá yfir bernskuslóð-
irnar í hinsta sinn. Það er komið
að leiðarlokum pabbi minn. Ég vil
þakka þér fyrir allt og allt. Þú
gerðir það besta sem þú gast og
það var harla gott.
Ó, dauði, taktu vel þeim vini mínum
sem vitjað hefur þreyttur á þinn fund.
Oft bar hann þrá til þín í huga sínum
og þú gafst honum traust á banastund.
Nú leggur hann það allt sem var
hans auður,
sitt æviböl, sitt hjarta, að fótum þér.
Er slíkt er nóg? Sá einn er ekki snauður
sem einskis hér á jörðu væntir sér.
(Tómas Guðmundsson)
Góða ferð heim og Guð geymi
þig.
Þinn
Þór.
Í dag kveð ég tengdaföður
minn, Þorgeir Jónsson, sem lést á
Landspítalanum Fossvogi hinn
13. mars síðastliðinn. Þorgeir
fæddist hinn 6. febrúar 1932 í
Neskaupstað en ólst upp í Mjóa-
firði fyrstu ár ævi sinnar ásamt
stórum hópi systkina. Í Mjóafirði
voru vetur kaldir, fátækt mikil og
vosbúðin ærin sem fjölskyldan
bjó við. Ég ætla ekki að fara nán-
ar út í þá sögu að öðru leyti en því
að litli drengurinn Þorgeir átti
erfið bernsku- og æskuár þar
sem áföll og sorgir börðu harka-
lega að dyrum oftar en barnssál
ætti að þola. En Þorgeir var mjög
trúaður og fann ungur huggun í
þeirri vissu að Guð liti til með
honum. Hann bar þó harm sinn í
hljóði en vel má ímynda sér að
mörg tárin hafi vætt koddann
hans þegar enginn sá til. Þorgeir
fór í fóstur til hjónanna Sigdórs
og Önnu Brekkan, þá sjö ára að
aldri. Það hefur verið kvíðvæn-
legt fyrir lítinn dreng að vita ekk-
ert hvað eða hverjir biðu hans.
Hjá þeim hjónum naut Þorgeir
þó öryggis og stuðnings til full-
orðinsára. Þorgeir bar Sigdóri og
Önnu ætíð vel söguna, en uppeld-
ið var strangt. Að námi í skipa-
smíði loknu vann Þorgeir um
tíma í Neskaupstað og síðar í
Reykjavík, við sitt fag uns hann
hóf sjálfstæð viðskipti í hinum
ýmsu greinum. Hann var þjarkur
til vinnu alla tíð. Þorgeir var ekki
maður sem bar tilfinningar sínar
á torg og sennilega ekki til þess
hvattur. Þegar ég hitti hann
fyrst, þá 16 ára, þótti mér hann
vægast sagt sérstakur og á köfl-
um erfiður. Þegar ég þroskaðist
og myndaði mér mínar eigin lífs-
skoðanir tókumst við stundum á
og þá mættust oft stálin stinn.
Seinna skildi ég það að tilhneig-
ing hans til yfirráða í fjölskyldu
sinni, í flestum aðstæðum, var
ekki illa meint. Heldur ótti við að
missa stjórn á aðstæðum sem
sennilega átti rætur að rekja til
óöryggis bernskunnar og van-
máttar barns sem fékk engu ráð-
ið um örlög sín. Þorgeir var þó
fljótur til sátta, enda var hvorugt
okkar langrækið. Spjall, kaffisopi
og gamansögur voru miklu oftar
á borðum, öllum til gleði. Hjá
okkur Þór fann Þorgeir sig á
öruggu svæði þar sem hlustað
var á hann og hann hvattur til tjá-
skipta á frjálsan máta. Silla, kona
Þorgeirs, var stóra ástin í lífi
hans og þegar hún lést fyrir aldur
fram var það Þorgeiri slíkt reið-
arslag að segja má að hann hafi
aldrei verið samur eftir það.
Hann var mikið hjá okkur Þór og
naut þess, enda Þór einstaklega
góður og natinn við föður sinn
alla tíð. Gott hjartalag Þorgeirs
sást best í elsku hans til dýranna,
þá sérstaklega fuglana. Við Þór
áttum gamlan páfagauk sem dó
og þá var gerð lítil líkkista og
fuglinn jarðaður með viðhöfn í
garðinum hjá Þorgeiri. Hann
smíðaði forláta kross og öll signd-
um við yfir litlu gröfina. Þetta var
Þorgeir í hnotskurn. Kæri
tengdafaðir, ég veit að þér þótti
vænt um mig og krakkana. Það
sýndir þú með verkum þínum oft-
ar í stað orða. Ein ósk frá mér og
þú hefðir uppfyllt hana. Afabörn-
in þín elskuðu sögurnar þínar um
æsku þína, álfana og huldufólkið
sem þú gerðir lifandi í huga
þeirra. Langafabörnin, Unnur og
Þór, kölluðu þig stundum afa
langa. Það er skrýtið að sjá þig
ekki sitja við eldhúsborðið okkar
að spjalla og grínast góðlátlega.
Ég þakka þér allt það góða sem
þú gerðir fyrir mig og mína. Góða
heimferð og minning þín lifir
áfram í okkur.
Guð geymi þig vinur og gefi
þér frið. Þín tengdadóttir,
Sólveig B. Sigurðardóttir.
Ég sit í kvöld og sat í gær
við sundið, fram á nætur
og hlýði er bylgjan blá og tær
að bökkum fallast lætur
Og hjartaslagið hinsta slær
við hamrabúans fætur.
Þá brosir máni, blærinn hlær,
og björk og víðir grætur.
Ég horfi yfir hylinn blá,
þótt hjartans lindin þorni;
þú hvarfst mér undir sól að sjá –
með sólu rístu að morgni.
(Sigurður Sigurðsson frá Arn-
arholti.)
Elsku afi, þakka þér fyrir allt
það góða sem þú gerðir fyrir mig
og fyrir allar sögurnar þínar sem
glöddu hug og hjarta. Allt þetta
geymi ég með mér.
Guð varðveiti þig og blessi.
Árni Þór.
Við höfðingshvílu er himins friður
og heilög ró, guð blessi hann.
Með húmsins skýlu leið nóttin niður
og nam hér staðar við þennan mann.
Þennan stóra, með sterka arminn,
og stráði draumsins myrkri á hvarm-
inn.
Augað er lokað. Lokaþáttur
lífsins þokaðist nær og nær.
Syrgja þig bæði mildi og máttur,
maður, þú varst báðum kær,
og líka okkur, öllum hinum,
sem áttirðu fyrr, eða síðar, að vinum.
Heilsa jeg ennþá einu sinni.
Enginn má renna sköpum, þó
stendurðu fast í mínu minni:
maður og góður. – Sof í ró.
Þín vaka var löng og starfasterk.
Standi lengur þín þarfaverk.
(Sigurður Sigurðsson frá Arnarholti)
Elsku afi, þú varst sérstakur
karl. Sagðir fínar sögur og varst
svolítið stríðinn, eins og ég, en
allt var það nú í góðu. Þakka þér
þá góðmennsku sem þú sýndir
mér alla tíð. Sögurnar þínar mun
ég varðveita og þannig mun
minning þín lifa áfram. Guð varð-
veiti þig.
Bjarni Sævar.
Og Dauðinn þig leiddi í höll sína heim
þar sem hvelfingin víð og blá
reis úr húmi hnígandi nætur
með hækkandi dag yfir brá.
Þar stigu draumar þíns liðna lífs
í loftinu mjúkan dans.
Og drottinn brosti, hver bæn þín var
orðin
að blómum við fótskör hans.
Hann tók þig í fang sér og himnarnir
hófu
í hjarta þér fagnandi söng.
Og sólkerfi daganna svifu þar
um sál þína í tónanna þröng.
En þú varst sem barnið, er beygir kné
til bænar í fyrsta sinn.
Það á engin orð nógu auðmjúkt til,
en andvarpar: Faðir minn !
(Tómas Guðmundsson)
Ég kveð þig afi minn, með
hlýju og þökk í hjarta fyrir alla
þína góðmennsku og stuðning
sem þú sýndir mér. Þú fylgdist
t.d. af áhuga með námi mínu í
Finnlandi (Kokkola) því þér
fannst ferðalög mjög spennandi
og minntu þig á stórferðalagið
þitt, árið 1953, um alla Austur-
Evrópu, er þú varst ungur mað-
ur. Það er komið að leiðarlokum,
afi minn.
Góða heimferð í fang þess er
öllu ræður og blessi Hann þig.
Þín
Álfheiður.
Þorgeir Jónsson
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför okkar ástkæru
SIGRÍÐAR KJARTANSDÓTTUR,
Stellu,
Hlíðarhúsum 3,
Reykjavík.
Fjölskyldan þakkar öllu því góða fólki sem annaðist Stellu í
veikindum hennar.
.
Garðar Sveinbjarnarson,
Kjartan Garðarsson, Antonía Guðjónsdóttir,
Guðbjörg Garðarsdóttir, Stefán Laxdal Aðalsteinss.,
Anna Birna Garðarsdóttir, Jón Ingvar Sveinbjörnsson,
Guðrún Þóra Garðarsdóttir, Sigurjón Ársælsson,
Sigríður Garðarsdóttir, Stefán Þór Pálsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarhug við andlát og útför
FRIÐRIKS RAGNARS EGGERTSSONAR.
.
Aðstandendur.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför eiginmanns míns,
föður okkar, tengdaföður og afa,
HALLDÓRS R. HALLDÓRSSONAR,
Þverási 27,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir til starfsfólks
taugalækningadeildar B2 LSH og heimahjúkrunar
Reykjavíkurborgar.
Kærar þakkir til félaga í Lionsklúbbnum Víðarri.
.
Bryndís Eiríksdóttir,
Sigríður G. Halldórsdóttir, Marteinn S. Sigurðsson,
Kristín H. Halldórsdóttir, Brynjar H. Ingólfsson,
Birna M. Halldórsdóttir,
Hjálmar Arnar, Sigurður,
Agnes Dís, Halldór Bjarki og Ingunn María.
Innilegar þakkir til ykkar allra fyrir sýndan
hlýhug og fallegar kveðjur við andlát og
útför okkar ástkæru móður, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
SIGRÍÐAR JÓNSDÓTTUR,
Borgarnesi.
Bestu þakkir færum við starfsfólkinu á
hjúkrunar- og dvalarheimilinu Brákarhlíð
fyrir einstaka umönnun og hlýju í garð móður okkar.
Guð og englarnir veri með ykkur.
.
Ágústa Jóna Þorsteinsdóttir,
Birna Þorsteinsdóttir,
Theodóra Þorsteinsdóttir, Olgeir Helgi Ragnarsson,
Þorsteinn Þ. Þorsteinsson, Guðrún I. Rúnarsdóttir,
ömmubörn og langömmudrengir.
Innilegar þakkir fyrir samúð, virðingu og
hlýhug við fráfall eiginkonu minnar, móður
okkar, tengdamóður, ömmu og langömmu,
KRISTJÖNU JÓNSDÓTTUR,
Nönnu,
Bræðratungu 8,
Kópavogi,
sem lést 25. febrúar.
.
Sigurjón Hrólfsson,
Jón Hrólfur Sigurjónsson, G. Erla Sigurbjarnadóttir,
Hörður Sigurjónsson,
Anna Rósa Sigurjónsdóttir, Jens Ágúst Jóhannesson,
Helga Sigurjónsdóttir, Steinar Sigurðsson,
Heiðar Sigurjónsson, Sólveig Jörgensdóttir,
Sveinn Sigurjónsson, Erla Skaftadóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
HJALTI JÓNASSON,
fyrrverandi skólastjóri,
til heimilis á dvalarheimilinu Hrafnistu,
verður jarðsunginn frá Seljakirkju miðvikudaginn 15. apríl kl. 13.
.
Þorgeir Hjaltason,
Svanfríður Hjaltadóttir,
Þórgunnur Hjaltadóttir, Sigurjón Grétarsson,
Guðmundur Hjaltason, Bogey Sigfúsdóttir,
Þorsteinn Hjaltason, Berglind Jóhannsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
VALUR MARGEIRSSON,
Vatnsholti 1a,
Keflavík,
lést miðvikudaginn 8. apríl.
Útförin fer fram frá Keflavíkurkirkju föstudaginn 17. apríl kl. 13.
.
Birna Sigurðardóttir,
börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabarn.