Reykjalundur - 01.06.1964, Page 3

REYKJALUNDUR
1964
18. ÁRGANGUR
ÚTGEFANDI: SAMBAND í SLENZKRA BERKLASJÚKLINGA
Ritnefnd: RITSTJÓRI: GUÐM. M. ÞORLÁKSSON
Ólafur Jóhannesson, Júlíus Baldvinsson, Ása Torjadóttir Prentsmiðjan Hólar hf.
Ávorp Gunnars Tlioroddsens fjármálarihorra
við setningu 14. þings S.I.B.S. að Reykjalundi 4. september 1964.
Forseti íslartds, herra Ásgeir Ásgeirsson,
virðulega sambandsstjórn, góðir þingfulltrúar og gestir.
Kveðjur og árnaðaróskir jlyt ég 14. þingi S.Í.B.S. frá forseta íslands og ríkissljórn-
inni.
Berklaveikin, einn mannskœðasti og þungbœrasti sjúkdómur, sem þjakað hefur ís-
lenzka þjóð, hejur nú látið undan síga, um sinn að minnsta kosti. Skipulögð barátta,
ný lyf og aukin velmegun haja stuðlað að þessum árangri.
Vonir standa til þess og horfur eru á að „lwíti dauðinn“ muni góðu heilli í framtíð-
inni ekki reynast lífi íslendinga sá ógnvaldur sem áður.
Þegar baráttan við berklaveikina var hörðust og flestir áttu um sárt að binda af
hennar völdum, stofnuðu menn, sem tekið höfðu sýkina, til samtaka, „Sambands ís-
lenzkra berklasjúklinga“, og hófu líknar- og mannúðarstörf við uð styðja sjúka til
sjálfsbjargar.
Starf S.l.B.S. miðaðist í fyrstu við það, að endurhœfa berklasjúklinga til starfa. For-
ustumenn samtakanna sáu að sjálfsögðu og viðurkenndu þarfir annarra öryrkja fyrir
stuðning. En samtökin áttu árum saman fullt í fangi með að sinna þörfum berklasjúkl-
inga einna. En eftir því sem stofnanir S.Í.B.S. efldust og berklaveikin rénaði, létu sam-
tökin málefni fleiri öryrkja til sín taka.
Starf samtakanna hefur œtíð einkennzt af miklum framkvœmdum og hraðri þróun.
Aðstöðu til endurliœfingar öryrkja er sífellt verið að auka og bœta. Ný húsakynni, ný
tœki, sérmenntað starfsfólk og þá fyrst og fremst fjöldi endurhœfðra starfsmanna bera
þessu órœkt vitni.
S.I.B.S. sér nú hylla undir sigur í baráttunni við berklaveikina. Einhverjir kunna að
álíta, að samtökin geti von bráðar lokið giftudrjúgu starfi eftir að glœsilegu marki
verður náð. Svo er þó ekki.
S.Í.B.S., þessi þjóðþrifastofnun, telur það hlutverk sitt og helga skyldu, að breyta
starfi sínu eftir aðstœðum og þörfum á hverjum tíma. Óbœtanlegt tjón hlytist af því,
ef Samband íslenzkra berklasjúklinga legði niður sitt ágœta starf, sem fyrir löngu er
komið í fastar skorður. Við treystum því, að S.Í.B.S. muni hér eftir sem hingað til
halda merki sínu hátt á loft og fœra úr kvíarnar. Störfum að líknar- og mannúðarmál-
um verður aldrei lokið.
Reykjalundur
1