Reykjalundur - 01.06.1964, Blaðsíða 26

Bara að ég hefði ekki fundið hana. Þá hefði
kannske allt farið öðru vísi. Kannske hefði þá
einhver af hinum strákunum farið upp. En nú
rakst ég á hana undir tvistinum í neðstu hillunni,
og ég rétti hana að Jóakim og bað hann að fara
upp í mastrið og skipta um peru. Það kom hik á
hann, þangað til hann sagði:
•—- Eg veit ekki, hvort ég treysti mér til þess,
ég er óvanur að fara upp í möstur.
Furðulegt. Svo lengi sem ég man eftir mér hafa
allir strákar í þessu þorpi verið síklifrandi í möst-
ur. Ég sagði:
— Nú, þá verðurðu að fara fram í og ræsa ein-
hvern af hinum lil þess að gera það. Við verðum
að hafa uppi lögleg siglingaljós.
Þá tók hann þegjandi við perunni úr hendi
mér, fór út úr stýrishúsinu og gekk fram þilfarið.
Og þegar ég sá, að hann byrjaði að fara upp
mastrið, sló ég strax af, til þess að það yrði þægi-
legra fyrir hann. Um leið kallaði ég út um stýris-
húsgluggann, að hann skyldi fara gætilega.
Kannske hefur hann ekki heyrt það. Líklega hef-
ur hann misst handfestuna, um leið og hann byrj-
aði að fást við ljóskerið. Það hlaut að vera þann-
ig, þetta var svo stutt stund .. .
. . . Nei, á þessa leið gat hann ekki sagt henni
frá því. Hann yrði að segja henni frá því í sem
fæstum orðum -— að Jóakim hefði verið að skipta
um peru í formastursljóskerinu, og af einhverj-
um óskiljanlegum ástæðum, þótt veðrið væri gott
og lítil sem engin velta, misst handfestuna og
hrapað — dáið samstundis.
Ekki ]>ar fyrir, að hún myndi segja neitt, spyrja
neins, aðeins horfa á hann. En það yrði sízt betra.
Það myndi verða eins og fyrir rúmum tuttuug ár-
um, þegar hann sagði henni, að hann ætlaði að
kvænast annarri konu. Hann ætti að þekkja hana,
barnsmóður sína. Og víst átti að heita svo, að þau
hefðu verið trúlofuð. En barnið þeirra dó nokk-
urra vikna gamalt. Skömmu seinna sagði hann
henni, að hann ætlaði að kvænast annarri konu.
Hún sagði ekkert, bara horfði á hann. Síðan hann
sleit trúlofuninni hafði hann engin afskipti haft
af henni. Jóakim eignaðist hún með stúdentinum
að sunnan, þessum, sem dvaldist nokkra mánuði
í þorpinu við kennslu og var frægur fyrir að vera
á eftir hverju pilsi.
Skrítið, að eiginlega hafði honum aldrei verið
um drenginn gefið, hann Jóakim heitinn. Ekki að
neitt væri út á hann að setja. Þetta var hæglætis
piltur. En honum var þvernauðugt að ráða hann
í skiprúm, rétt eins og hann hafði haft hugboð
um, að ógæfan mundi ske. Hafði neyðst til þess
að ráða hann, af því að enga menn var að fá. Þeir
fóru allir suður, á flugvöllinn til Kanans eða ein-
hvern fjandann.
Nú var skyndilega allt breytt, nú var eins og
hann hefði átt eitthvað í þessum pilti. Þetta myndi
hvíla á honum eins og farg það sem hann átti eft-
ir ólifað. Hvers vegna þurfti þetta ólán að dynja
á honum!
Fyrir nokkrum árum lenti hann i því að sjá
tvo skipsfélaga sína drukkna, þegar skipið sökk
undan þeim. Að vísu fékk það mikið á hann. En
það var allt öðru vísi, enda var hann ekki æðst-
ráðandi á því skipi.
Formaðurinn tók tvistvöndul upp úr vasa sín-
um og þurrkaði sér í framan. Honum leið mjög
illa, svo illa, að á þessari stundu hefði honum
staðið á sama, þótt strákarnir sæju, að hann var
að gráta.
Og þurfti hann, endilega hann að segja henni
frá þessu? Gat ekki einhver annar . . . Prestur-
inn? Var ekki venja, að presturinn tilkynnti að-
standendum um dauðsföll? Jú, það var einmitt
venja. Hann gæti skýrt prestinum frá því í stór-
um dráttum, hvernig þetta vildi til, að hann hefði
hrapað úr mastrinu, þegar hann var að skipta um
peru. Jafnvel þótt hann yrði að koma með hon-
um, þá gat presturinn sagt henni frá því. Það var
ekki alveg eins kvíðvænlegt. Honum létti heldur
eftir að honum datt þetta í hug með prestinn.
Hann tók eftir því að birtan hafði breytzt og
gekk fram með stýrishúsinu. Það var komið ljós
i formastrið. Einhver af strákunum hlaut að hafa
farið ótilkvaddur upp í mastrið og skipt um peru.
Og það hafði gengið ágætlega, enda þótt hátur-
inn væri á fullri ferð.
24
Reykjalundur