Reykjalundur - 01.06.1964, Qupperneq 39

hvítt, og ekkert annað en hvítt. Með bandinu
fylgdi eftirfarandi hréf:
Kæra frú Þórey!
Við höfum því miður ekki rautt band, ekki
heldur grænt band, né brúnt, né gult, né svart.
Ekkert litað hand er hægt að fá í neinni verzl-
un. Við verðum því að senda yður aðeins hvítt
band. Okkur þykir þetta mjög leitt.
Verzlunin.
„Æ, æ,“ andvarpaði Þórey amma, þegar hún
sá þetta.
„Nú er úti um mig. Það vill enginn hvíta vett-
linga! Hvað á ég til bragðs að taka?“
Svarti kötturinn hennar koin inn í eldhúsið, og
hún sagði við hann:
„Jæja, kisi minn. Nú verð ég bara að hugsa
nógu lengi. Öjá, það er ekki um annað að gera.
Ég verð að brjóta heilann um þetta þangað til ég
finn einhver ráð.“
Síðan settist hún niður og hugsaði og hugsaði.
Það leið að kvöldverðartíma, og enn sat Þórey
amma og hugsaði. Að síðustu vaknaði hún af
þessum hugsunum við það, að svarti kötturinn
fór að mjálma eftir mjólkinni sinni.
„Veslings kisi,“ sagði sú gamla. „Það er orðið
dimmt. Þú ert orðinn svangur, og það er ég líka.
Það er bezt að ég hætti að liugsa um þessi vand-
ræði núna.“
Hún hellti mjólkurdreitli í skál handa kettin-
um og opnaði siðan matarskápinn, til þess að
vita, hvort hún fyndi þar ekki eitthvað handa
sjálfri sér.
Ójú, þar var nú sitt af hverju tagi. Þarna voru
til dæmis rauðar pipartöflur, glas með grænmet-
islit, tvær súkkulaðilengjur, Jirjár lakkrísstengur
og glas með sítrónudropum.
Nú, jæja, eitthvað mátti gera við þetta. Rauð-
ar pipartöflur, grænir grænmetisdropar, brúnt
súkkulaði, svartur lakkrís og gulir sítrónudropar.
Þarna voru litirnir allir komnir, sem hún þurfti á
bandið.
„Hugsar þú nokkurn tíma?“ spurði hún kött-
inn, sem horfði á, en kisi svaraði engu.
„Jæja,“ sagði amma við sjálfa sig, „eina ráðið
til þess að leysa vandamál, er að hugsa, komast
að einhverri niðurstöðu.“
Þórey amma náði nú í fimm smápotta út úr eld-
hússkápnum og kom þeim fyrir á eldavélinni. 1
hvern pott lét hún svo dálítið vatn. Síðan lét hún
pipartöflurnar í þann fyrsta, grænmetislitinn í
annan, súkkulaðið í þann þriðja, lakkrísinn í
þann fjórða og sítrónudropana í Jiann fimmta.
Eftir það hrærði hún hægt og varlega í þeim öll-
um til skiptis.
Þegar hún hafði látið þetta krauma nokkra
slund, lét hún hvíta bandhespu niður í pottinn
með pipartöflunum, og varð hún samstundis fag-
urrauð. Nú lét hún hespu í hvern pott og hrærði
vandlega í. Þegar hver liespa hafði fengið sinn
rétta lit, tók hún liana upp úr og lét aðra ofan í.
Það var orðið framorðið þetta kvöld, og allt
annað fólk hafði sofið margar klukkustundir,
þegar amma hafði lokið við að lita allt rauða,
græna, hrúna, svarta og gula bandið.
„0, gæzkan mín góða,“ sagði hún við köttinn.
„Ég er svo þreytt, og ég er svo svöng, að ég gæti
étið bandið, sem ég er að lita. I öllum þessum
áhyggjum gleymdi ég alveg að liugsa um kvöld-
matinn minn.“
Og til þess að gera að gamni sínu, og líka til
þess að sýna kettinum, hvað hún var hungruð,
heit hún smábút af rauða handinu.
Þetta var undarlegt! Rauða handið var ágætis
malur! Hún hragðaði líka á hinum litunum, og
þeir voru líka allir hinir ljúffenguslu.
Þórey gamla arnrna brosti aftur og aftur, íbygg-
in á svipinn. og næsta morgun tifuðu prjónarnir
hennar svo fjörlega, að af þeim gneistaði.
Nýju vettlingarnir voru dásamlegir. I þeim
voru myndir af gulum öndum, grænum furu-
trjám, dökkbrúnum, dansandi björnum og snjó-
mönnum með svarta hatta.
En það var ekki aðeins það, að myndirnar
væru fallegar, heldur gátu hörnin, sem fengu
vettlingana, borðað þær líka. Þau gátu étið gulu
endurnar, grænu furutrén, dansandi birnina og
snjómennina með svörtu hattana.
Reykjalundur
37