Reykjalundur - 01.06.1964, Qupperneq 45

... og var þá cngin sál í öllu himnaríki, sem ekki
vissi, aff Bontsha var kominn.
H.l'íH
invængja og á silfurskóm, hlupu á nióti Bontsha
til að heilsa honum, hlæjandi og skríkjandi, svo
að allt himnaríki kvað við af kátum barnarödd-
uin, og þetta barst til eyrna Guði sjálfum, og var
þá engin sál í öllu himnaríki, sem ekki vissi að
Bontsha var kominn.
Abraham, ættfaðir okkar, tók á móti honum
við stóra hliðið, og faðmaði hann, kyssti og bauð
hann velkominn og blessaði hann. „Friður sé með
þér,“ sagði Abraham, og brosti fögru, djúpu
brosi sem breiddist um allt þetta afgamla and-
lit.
Og er nú ekki allt upp talið.
Því tveir englar sáust koma og háru milli sín
hásæti handa Bontsha að sitja í og kórónu til að
hafa á höfðinu, úr gulli og setta gimsteinum.
„Er þetta nú ekki nokkuð fljótt, að láta hann
hafa kórónu og hásæti svona rétt nýkominn,"
sögðu tveir merkilegir dýrlingar. „Og það áður
en hann hefur verið yfirheyrður og dæmdur fyrir
dómstóli himinsins, eins og gert er við alla sem
koma.“ Það brá fyrir öfundsýki í röddinni:
„Skárra er það tilstandið.“
En englarnir svöruðu þessum tveimur merki-
legu dýrlingum því til, að þó að ekki hefði enn
unnizt tími til réttarhalds, mundi réttarhald yfir
þessum manni ekki vera neitt nema formsatriði,
og að saksóknarinn mundi varla þora að Ijúka
upp munni, og réttarhöldin mundu ekki standa
lengur en í fimm mínútur.
„Hvaða rekistefna er þetta?“ spurðu englamir.
„Vitið þið ekki hvaða maður þetta er? Það er
hann Bontsha, Bontsha hinn þögli.“
Og allir litlu englarnir þyrptust í kringum
Bontsha, kátir og góðir, og Abraham, forfaðir
okkar, faðmaði hann að sér aftur, og honum var
Reykjalundur
43