Reykjalundur - 01.06.1964, Qupperneq 47

. . Smekklaus. Tölum heldur um eitthvað
sem máli skiptir.“
„En hann grét samt ekki, hann gaf ekki frá sér
nokkurt hljóð, þó þetta væri svona voðalega
sárt.“ Og verjandinn áfram: „Hann þagði líka
þegar móðir hans dó, og hann lenti í klónum á
þessari voðalegu hölvaðri ótukt, henni stjúpu
sinni.“
Þá fór Bontsha að sýnast, sem verið væri að
tala um sig.
„Hún unni honum ekki matar, jafnvel ekki
þeirrar mygluðu brauðskorpu og beinabruðn-
ings, sem hún henti í hann, en sjálf drakk hún
kaffi með rjóma út í.“
„Þetta er málinu óviðkomandi,“ sagði dómar-
inn.
„Eitt var þó það sem hún unni honum vel, og
það var að fá þessar sterku, hvössu neglur henn-
ar reknar inn úr skinninu ,sem skein í gegnum
götin á ræflunum hans, blátt og bólgið. Og á vet-
urna, þegar kaldast var, lét hún hann höggva við
úti í húsagarði, berfættan! Oftar en einu sinni
kól hann á fótunum, og á höndunum, og hann
hafði enga krafta til að lyfta þessum þungu lurk-
um og því síður til að kurla þá. En aldrei sagði
hann neitt, aldrei kvartaði hann, ekki heldur þeg-
ar faðir hans . ..“
„Að kvarta! Við þann drykkjurút!“ Rödd sak-
sóknarengilsins varð hvell af spotti, og Bontsha
varð illt af endurminningunni um þessar hrell-
ingar.
„Hann kvartaði aldrei,“ sagði verjandinn, „og
hann var alltaf einmana. Hann eignaðist aldrei
nokkurn vin, fékk aldrei að ganga í skóla, fékk
aldrei nein ný föt, mátti aldrei um frjálst höfuð
strjúka.“
„Ég mótmæli!“ sagði saksóknarinn, og var nú
orðinn reiður. „Hann ætlar að fá okkur til að
vorkenna manninum með þessum tilfinninga-
vaðli.“
„Og faðir hans dró liann út úr húsinu í ölæði
og fleygði honum í snjóinn um miðja hávetrar-
Reykjalundur
45