Skólavarðan - 01.09.2005, Side 25

25
SKÓLAVARÐAN 6.TBL. 5. ÁRG. 2005
borða og fá aðstoð við heimanám og
tómstundir. Engar skólamáltíðir þar.
Við veltum því fyrir okkur hvernig þetta
samræmdist jafnréttisbaráttu. Ætli
feður séu heima til jafns við mæður í
Þýskalandi?
Hins vegar frá Rúmeníu: Þar viðgangast
umgengnishættir sem hafa verið lagðir
niður hér en voru áður við lýði. Nemendur
rísa á fætur þegar kennari eða gestir ganga
í stofu. Valdboð skólastjórans er meira
en hér tíðkast og mikið er um agareglur
sem allar eru settar á blað. Frekar voru
fundarmenn framlágir þegar komið var að
117. reglu um aga og umgengi í skólanum
þar sem fundurinn var haldinn! Hins vegar
eru bæði skólastjóri og starfsfólk stolt af
verkum sínum og í öllum skólum héngu
uppi viðurkenningarskjöl fyrir námskeið
og þátttöku kennara í alþjóðlegum verk-
efnum og endurmenntun, innan um
myndir og styttur af heilögum Georg og
öðrum trúartáknum.
Unglingar með Íslandsdellu
Í Rúmeníu sóttum við heim sex skóla,
bæði á grunn- og framhaldsskólastigi, í
hafnarborginni Braila og að auki háskóla
í nágrannabænum Galati. Fyrst fórum
við þó til Búkarest. Þessi fornfræga
borg má muna sinn fífil fegri, viðhaldi
húsa og hreinlæti í miðborginni er víða
ábótavant. Mikið bar á auglýsingum
vegna væntanlegra forsetakosninga
í landinu. Þar virtist ekkert til sparað.
Frá höfuðborginni lögðum við lykkju á
leið okkar til að skoða Karpatafjöllin og
konungskastala. Gömul fellingafjöllin
eru tilkomumikil þar sem þau tróna
yfir víðfemu sléttlendinu sem er heldur
berangurslegt að vetrarlagi. Kastalar,
gullslegnir kirkju- og klausturturnar
sindruðu í frostinu. Hestvagnar á tveggja
akreina þjóðveginum voru hættulegir í
umferðinni, sérstaklega eftir að myrkur
skall á.
Komið var að kvöldi dags til Braila og
farið í skólaheimsóknir næsta dag. Gestrisni
Rúmena er með eindæmum og móttökur
höfðinglegar. En aðbúnaður var æði
misjafn og fátæklegastur í háskólanum,
þar sem gamlir, einfaldir trébekkir og
krítartafla voru eini búnaðurinn í þeim
kennslustofum sem opnar voru. Einn
skólanna bar af og þar virtist allt til alls. Var
okkur tjáð undir rós að skólastjórinn hefði
betri sambönd en aðrir. Einn skólanna
var einkarekinn Waldorf-skóli sem nýtur
ríkisframlags rétt eins og einkaskólar hér
á landi en er að öðru leyti rekinn fyrir
skólagjöld og samskot.
Alls staðar var skólahald með miklum
sóma. Agi er mikill og unglingarnir
virðast komnir nokkuð lengra í námi, t.d. í
stærðfræði, en íslenskir jafnaldrar. Gaman
var að hitta unglinga sem voru með dellu
fyrir Íslandi og vissu ótrúlegustu hluti um
landið og eldfjöllin okkar. Hvarvetna voru
íkonar og trúarlegar myndir á veggjum í
þeim skólum sem við skoðuðum, auk þjóð-
skáldsins Stefans Eminescus og fyrirmenna
fortíðar sem jafnframt gefa skólunum
heiti. Einn skólanna er nefndur eftir Vlad
Tepes sem er betur þekktur undir nafninu
Drakúla greifi.
Auk skólaheimsókna fundaði hópurinn
nokkrum sinnum í framhaldsskóla með
tækni- og verknámsbrautum sem reistur
var upp úr 1960. Á þeim tíma voru uppi
stór áform um að byggja þekkingarþorp í
Braila og átti skólinn að vera hluti af því.
Ekkert varð úr því annað en þessi skóli sem
var á sínum tíma hinn glæsilegasti en nú
hamlar fjárskortur viðhaldi. Á fyrsta fundi
okkar varð rafmagnslaust, gestgjöfum til
lítillar ánægju.
Postulínsklukka og soltnir hundar
Braila er fögur borg sem stendur á
bökkum Dónár. Vatnsrennibrautir og
einmanalegar hringekjur gefa fyrirheit
um heit og fjörug sumur en hrollkalt var
í nóvember þegar við sigldum þar um
og fátt um mannaferðir. Þó voru á ferð
einstaka fiskibátar og lystisnekkja fyrrum
einráðsins Ceausescu er jafnglæst hvort
heldur er á sumri eða vetri – minnismerki
um spillingu valdsins.
Búseta á þessum slóðum er mörgþúsund
ára en borgin sjálf er rúmlega 600 ára.
Víða eru byggingar frá blómaskeiði
hennar á árunum 1836-1894 þegar hún
var miðstöð verslunar og flutninga,
síðasta stórskipahöfnin við Dóná. Auk
þess setja stórhýsi frá uppbyggingarárum
kommúnismans svip á borgina.
Einkennismerki Braila er blá
postulínsklukka sem stendur skammt frá
Mariu Filotti leikhúsinu, því eina í borginni.
Það virkaði táknrænt fyrir breytta tíma að
klukkan var stopp. Glæsilegar verslanir
eru víða í göngugötum en inni á milli eru
auð hús að hruni komin og hundafjöld
er frekar til leiðinda. Okkur var sagt að
fyrir fáum árum hefði staðið til að hreinsa
götur borga í Rúmeníu af hundafárinu en
þá hefði leik- og dýraverndarkonan Brigit
Bardot hrundið af stað herferð til verndar
götuhundunum. Nú eru þeir út um allt,
soltnir og étandi úr ruslatunnum.
Verkefnislok
Síðasti fundur hópsins í verkefninu um
skólastjórnun var haldinn í smábænum
Nagold í Þýskalandi í mars sl. Í lokin hitti
hópurinn að máli þingmanninn Wilhelm
Schuth sem situr á Evrópuþinginu.
Honum var sagt frá verkefninu og færður
geisladiskur og bæklingur um verkefnið
sem áður er getið. Schuth færði þær
fréttir að daginn áður hefði verið fyrsta
atkvæðagreiðsla vegna inngöngu Rúmena
í Evrópusambandið og þeim mjög í hag.
Þetta gladdi alla í hópnum fyrir hönd
„Rúmenana okkar“, þeirra Daniels Neicu
og Eugeniu Dan sem viknuðu við fréttirnar,
en Rúmenar binda miklar vonir við aðild
að Evrópusambandinu sem fyrirhuguð er
árið 2007.
Þátttakan í þessu Comeniusar-verkefni
hefur verið samfellt lærdómsferli. Og víst
er að ferðin til Rúmeníu mun seint líða úr
okkur Íslendingum úr minni, rétt eins og
ferðin hingað til lands mun lifa í minni
hinna þátttakendanna.
Ásdís Ingólfsdóttir
Margir skólar í Rúmeníu eru virkir í
Evrópusamstarfi enda binda Rúmenar
miklar vonir aðild að ES sem þeir fá
2007.
Þátttakendur í Comeniusarverkefninu um skólastjórnun. Ingibjörg
Guðmundsdóttir, skólastjóri Kvennaskólans í Reykjavík er þriðja frá vinstri
og greinarhöfundur er fyrir miðri mynd.
COMENIUSARVERKEFNI