Ljóðormur - 01.12.1990, Blaðsíða 19

Jónas Þorbjamarson 17
Jónas Þorbjamarson
Einhverfa
Ströndin ...
Og ég bam þessa lands og sjávar
hleyp þar, iða fyrir augum þeirra
samt held ég
að þau sjái mig hvorki né heyri
orðin — hvemig fæ ég talað við landið
sjóinn?
Dag eftir dag á ströndinni.
Ef til vill em öldur og þang og steinar orð
töluð til mín af sömu ákefð og þrá
að ég svari —
ég bam í fjötmm eigin heims
sem engin orð en aðeins sporin sem læt ég að baki
ná að slíta
með tímanum
með tímanum.
Ég hleyp á ströndinni.
Glórulaus bylur
Ég lít út um glugga
skima efitir umhverfi
en er líkt og sleginn blindu
finn ekki einusinni veturinn.
Hvaða veður er þetta.
Ég loka augunum —
til að forða mér.
En í höfðinu er bylur;
hugsanir mínar
verða úti hver af annarri.