Ljóðormur - 01.12.1990, Side 27

Þuríður J. Kristjánsdóttir
25
Þuríður J. Kristjánsdóttir
Haust
Ég lít með trega
á laufin falla.
Ég heyri álengdar
haustið kalla:
Morgunhéla,
myrkar nætur,
höfgur ekki
þá himinn grætur.
Landið engist
af leyndum kvíða
er fyrstu hretin
um foldu líða,
undankoma
er engin til,
þú flýrð ei vetur
með frost og byl.
Það lögmál alheims
Ijóst mér er
að allt sem fæðist
ber feigð í sér,
um hnignun vitna oft
hárin grá,
um hverfleik sumarsins
hélustrá.
En lífsins hringrás
er Iíka skýr,
það alheims lögmál
í öllu býr.
Fyrst haust, þá vetur
með héluspor,
en eftir vetri
er aftur vor.